Soms worden mensen aan het begin van hun ontwikkeling, wanneer ze zich verdiepen in hun spiritualiteit, meditaties en overdenkingen, hard voor zichzelf… Ze kunnen zelfs te extreem worden in hun principes en waarden, en scherp en kritisch worden tegenover zichzelf of anderen, of zelfs intolerant wanneer ze bijvoorbeeld tegenslag ervaren of te maken krijgen met mensen die een andere kijk op de wereld hebben…
Maar waarom? In dit artikel stellen we de belangrijkste onbewuste herinneringen voor die ons beïnvloeden tijdens onze ontwikkeling en op ons spirituele pad, en die ons hard en star kunnen maken tegenover onszelf of anderen… We ontdekken dat spiritualiteit op zich er niet toe leidt dat je extremistisch wordt, maar dat het onze onbewuste herinneringen zijn die diepgaand beïnvloeden hoe we dit spirituele pad bewandelen…
En toch, wat betekent het om spiritueel te zijn?
In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, betekent spiritueel zijn niet alleen bidden of een bepaald ritueel uitvoeren; spiritueel zijn betekent dat je alles wat je doet, op een betekenisvolle manier doet… Spiritualiteit is namelijk een pad van ontwikkeling en verbetering, dat openstaat voor iedereen die zichzelf wil leren kennen en de diepere betekenis van het leven beter wil begrijpen, ongeacht de traditie, religie enzovoort.
Ook al verbinden veel mensen religie & spiritualiteit met elkaar, spiritueel zijn is niet afhankelijk van religieuze praktijken. Integendeel, het is een filosofie, een manier van leven waarbij je verbonden bent met de multidimensies van het leven. Het is ook een zoektocht naar een dieper begrip van wat je ervaart… Een zoektocht naar zingeving in het “met de metro naar je werk en weer naar huis gaan” … Een manier om het leven te proberen begrijpen en er, en met jezelf, een diepere band mee op te bouwen…
Spiritueel zijn komt er in werkelijkheid op neer dat je de beste versie van jezelf wilt worden en kwaliteiten wilt ontwikkelen die op alle vlakken geluk brengen…
Iedereen zoekt geluk… en op de een of andere manier is iedereen spiritueel, soms zonder het zelf te weten… Een man die anderen onbaatzuchtig helpt, is spiritueel; een kind dat in de regen danst, is spiritueel… Een zieke die het leven toelacht, is spiritueel… We hebben allemaal momenten van diepgang en we kunnen ons allemaal verbinden met een kracht die groter is dan onszelf…
Bovendien wenden veel mensen zich bijvoorbeeld tot spiritualiteit wanneer de geneeskunde geen antwoord weet op hun klachten, om een diepere oorzaak te vinden voor hun innerlijke of uiterlijke onbehagen… En je moet weten dat spiritualiteit echt antwoorden kan bieden, en ja, antwoorden die veel nauwkeuriger en logischer zijn dan je misschien denkt. Daarvoor moet je echter echt een moderne en evenwichtige spirituele leer vinden… en vooral met onderscheidingsvermogen naar antwoorden zoeken, zodat je niet vervalt in extremisme dat afbreekt in plaats van ons te helpen opbouwen…
Perfectionisme en hoge idealen
Perfectionisme is een essentie die ons in positieve zin helpt om onszelf te verbeteren en onze grenzen te verleggen, zodat we het beste uit onszelf halen… Maar soms kan perfectionisme ons ook ontmoedigen en ons dor, te analytisch, te rigide en ontevreden maken…
Ons emotionele niveau kan dan geblokkeerd raken en diepe frustraties veroorzaken als we onze inspanningen niet kunnen erkennen, onszelf niet kunnen feliciteren met de stappen die we zetten… En niet van het leven kunnen houden in de perfectie van zijn imperfecties…
Dit perfectionisme kan onze spirituele aspiraties raken. Idealen en spirituele waarden hebben in onze opvattingen is iets positiefs, omdat we daardoor tijdens ons traject onze dromen kunnen volgen en onze intentie gericht kunnen houden op waarom we aan onszelf werken, op wat we willen bereiken en als kwaliteiten en deugden willen ontwikkelen. De kracht van onze intentie kan leiden tot de verwezenlijking van onze grootste aspiraties…
Toch kunnen hoge idealen, in combinatie met bepaalde zwakheden, ertoe leiden dat we extremistisch worden. Wanneer onze doelen te hoog zijn, wanneer we als eerste de top van de berg willen bereiken… Wanneer ons ego ons parten begint te spelen… Want we hebben daarnaast bepaalde kwaliteiten nodig om die hoge toppen op een goede manier te bereiken, zonder onszelf pijn te doen, maar ons er juist door te versterken.
Gebrek aan liefde
We zijn spiritueel wanneer we alles goed doen om ons bewust te manifesteren, met de wil altijd ons best te doen. Spiritualiteit betekent kennis toepassen op alles wat we doen. We observeren onszelf en werken eraan onze vervormingen en zwakheden te veranderen, op die momenten waarop we handelen, voelen of denken op een manier waarvan we weten dat die onrechtvaardig is.
Wanneer we dit pad bewandelen maar het ons aan mildheid en liefde voor onszelf ontbreekt, kan dat grote onevenwichtigheden veroorzaken… Zoals een genie dat te veel in zijn hoofd zit en niet genoeg in zijn hart…
We proberen onze waarden in de praktijk te brengen zonder zachtheid, begrip en vriendelijkheid, wat ons kan kwetsen en tegelijkertijd onze ontwikkeling kan belemmeren, want kennis zonder liefde proberen toe te passen werkt niet… Deze houding veroorzaakt blokkades en beperkt ons… Ze maakt ons eerder theoretisch dan praktisch en leidt tot frustratie… Zo komen we terecht in een vicieuze cirkel van hardheid en hoge eisen, waarin we onze omgeving op een uitputtende manier analyseren… En dat kan ons veel energie kosten…
Het leven is een school en we moeten onszelf met dezelfde liefde begeleiden als waarmee we een kind zouden omringen: wanneer het iets wil leren, ergens beter in wil worden en ontmoedigd raakt, huilt of hard is voor zichzelf, spreken we het vriendelijk toe en troosten we het… Die liefde geeft het de wil om het op een betere manier opnieuw te proberen en zijn dromen te verwezenlijken. Zo kan het zich op natuurlijke wijze herstellen en erin slagen…
Om echt te leren, moeten we liefhebben…
In onze spiritualiteit werkt het net zo: we moeten opnieuw leren van onszelf te houden, onszelf complimenten te geven door onze kwaliteiten te benoemen en te erkennen waar we die dag goed hebben gehandeld, enzovoort… Dat hoort bij het proces om onze lessen daadwerkelijk te leren, zonder te vervallen in extremisme. Zo behouden we de mooie kant van perfectionisme, die ons helpt onze grenzen te verleggen, zonder al te veeleisend of ontevreden te zijn…
Gebrek aan zelfreflectie en een alomvattende visie
Extreem worden tegenover jezelf of anderen is ook een teken dat we afstand, nederigheid en onderscheidingsvermogen missen.
Maar wat betekent het om de blik naar jezelf te richten? Dat is wat we doen telkens wanneer we afstand nemen van iemand of een situatie die ons raakt, om te erkennen dat wat ons aan de ander stoort, in werkelijkheid een weerspiegeling is van iets wat ons in onszelf stoort..
Wanneer we dit niet doen, projecteren we onze eigen onrust op verschillende manieren naar buiten: door verwijten te maken, scherpe opmerkingen te geven… Of zelfs door de ander te proberen te beïnvloeden zodat die aan onze idealen voldoet, zonder te beseffen dat we ons daarbij hard en soms controlerend opstellen… Al deze houdingen dragen ertoe bij dat we extreem worden in de manier waarop we onze spiritualiteit beleven, en meestal beseffen we niet dat we onszelf op dezelfde manier behandelen…
Deze wet van resonantie versterken, volgens welke we aantrekken wat we zijn, zowel in positieve als in negatieve opzichten, helpt ons om stabieler te worden en meer vertrouwen te krijgen in ons spirituele pad. We ontwikkelen onthechting en blijven tegelijk verantwoordelijk… We verruimen onze blik op het geheel en ontdekken zo ware nederigheid.
Naarmate we ons inderdaad verder verdiepen in onze spiritualiteit, wordt onze kijk op het leven ruimer. We worden ons geleidelijk bewust van de verschillende herinneringen waaruit ons onbewuste bestaat en van het feit dat onze ziel ervaring opdoet en zich verder ontwikkelt, leven na leven… Dat onze vervormingen bepaalde percentages van wie we zijn vormen en, eenmaal getransformeerd, ons grootste positieve potentieel en onze grootste kwaliteiten vertegenwoordigen…
Na verloop van tijd beseffen we dat het zuiveren van herinneringen dagelijks gebeurt, met geduld en welwillendheid, en dat dit ons in staat stelt ons te verheffen, ons te verbeteren en ook onze omgeving te inspireren om positief te veranderen…
Deze collectieve en universele visie brengt diepe sereniteit… Maar ze kan worden afgeremd of beïnvloed door een negatieve kracht die we allemaal kunnen ervaren, iets wat ons er soms toe aanzet ons op negatieve wijze op onszelf te richten, om op egoïstische wijze bepaalde behoeften, onzekerheden enzovoort te bevredigen…
En sommigen denken nu al een hoog niveau van spiritualiteit te hebben bereikt en menen dat ze de top hebben bereikt, terwijl het pad nog maar net begint… Dat noemen we het spirituele ego.
L’ego spirituel
Zoals we hebben gezien, wekken spiritualiteit en het spirituele pad krachten in ons onbewuste op die ons ertoe aanzetten onszelf te overtreffen en beter te worden, maar ook andere herinneringen die ons kunnen beperken. Er zitten bepaalde percentages herinneringen in ons: oude gedragingen en manieren van denken die we hebben gecodeerd en die niet per se beter willen worden of kwaliteiten willen ontwikkelen… Kalm blijven in plaats van agressief te worden… Onze excuses aanbieden in plaats van te domineren… Ons ego maakt daar deel van uit en kan een diepgaande invloed op ons krijgen.
We kunnen gemakkelijk herkennen wanneer ons spirituele ego ons beïnvloedt: We voelen ons superieur aan anderen, hebben de indruk dat we de absolute waarheid in pacht hebben en dat wat anderen meemaken of hebben verteld zoveel minder belangrijk is dan onze eigen kennis en inzichten… waardoor we de mensen met wie we communiceren een minderwaardigheidsgevoel geven en ons ertoe brengen voortdurend omringd te zijn om deze negatieve kracht in ons te voeden, of ons juist te isoleren.
Gedreven door het negatieve ego kunnen we terechtkomen in een verwrongen, verdraaide vorm van spiritualiteit, waarin we onze persoonlijke behoeften proberen te bevredigen en de onzekerheden opvullen die voortkomen uit onze gehechtheid aan materie… Veel meer dan dat we ons ontwikkelen… We kunnen dan gevangenen worden van een illusie die ons mettertijd verarmt… en ons het zicht op de ware spirituele ontwikkeling ontneemt…
L’egoïsme spirituel empêche de comprendre la place de chacun dans le processus d’évolution individuel et global. Une personne dirigée par l’égo spirituel ne se remettra pas en question sur ses propres attitudes, émotions et pensées, et n’appliquera pas véritablement la Loi de la résonance, car lorsque nous le faisons avec sincérité et profondeur, le masque de l’égo n’a plus sa place, nous trouvons notre voie et notre équilibre entre la confiance en soi et l’humilité…
Oplossingen en evenwichtige spiritualiteit, zonder extremen
Het is normaal dat verschillende herinneringen naar boven komen wanneer we spiritueel zijn, en tegelijk is dat een waar geschenk uit de hemel en maakt het deel uit van de weg… Onze zwakheden onder ogen zien betekent dat we klaar zijn om ze te veranderen en een volgende stap in ons begrip te zetten…
Wanneer we merken dat we op de een of andere manier doorslaan, kunnen we mediteren met positieve mantra’s, zoals met de technieken van Angelica Mantra, om eigenschappen te ontwikkelen waaraan we moeten werken wanneer we in extremen vervallen, bijvoorbeeld: ontvankelijkheid, oftewel het vermogen om te luisteren en anderen welkom te heten, steun bieden, welwillendheid, liefde, toegeeflijkheid, evenwicht, enzovoort… Deze eigenschappen helpen ons opnieuw echt van onszelf te leren houden en het evenwicht terug te vinden in de manier waarop we onszelf vormgeven en ontwikkelen, zowel innerlijk als in ons handelen…
De mantra is een van de oudste meditatietechnieken die er bestaan en gaat terug tot het begin der tijden. Hij is even krachtig als eenvoudig om toe te passen. Je hoeft alleen maar een woord, een heilige naam of een zin met een diepe betekenis te herhalen.
Werken met mantra’s helpt ons echt oplossingen te vinden voor onze problemen, want we worden wat we innerlijk tegen onszelf herhalen… En hoe vaker we ons bepaalde eigenschappen voorhouden, hoe meer we die in onszelf en om ons heen kunnen verankeren.
We worden wat we tegen onszelf blijven herhalen…
