Droom #1: Een klein meisje trekt aan mijn haar

Deel: Hallo Kaya, ik heb zojuist het webinar over Droominterpretatie, Tekens & Symbolen van 1 mei 2017 bekeken, naar aanleiding van een droom die ik had en die me echt lichamelijk van mijn stuk heeft gebracht, alsof ik me bij het wakker worden niet lekker voelde en pijn had. Daarom ben ik op zoek gegaan naar informatie om deze droom te onderzoeken, en uw video stond boordevol informatie en was ook verrassend. Ter informatie over de ‘dromer’ zou ik zeggen dat ik over het algemeen het leven leid dat ik wil leiden, dat het me meer gelukkig dan ongelukkig maakt, dat ik projecten voor de korte termijn heb, een prettige omgeving en aangename mensen om me heen, en werk waarin ik me niet verveel; toch heb ik een onweerstaanbare behoefte om dingen te leren, alsof ik een geheim probeer te ontrafelen. Daardoor neem ik de tijd om na te denken zodra ik kan en te analyseren wat me omringt, wat er gebeurt, wat ik voel... Om mijn geheim te ontrafelen? En wie weet, om alles in twijfel te trekken, want dit gevoel van onvolledigheid betekent misschien dat mijn kijk verkeerd is... Ik voel me verscheurd tussen twee kanten, maar kan niet bepalen of dat natuurlijk of problematisch is. Ik heb begrepen dat je een positieve toestand kunt ervaren wanneer je in het hier en nu bent, maar het vergt veel werk en inspanning om daar voortdurend te blijven. Onlangs (2 jaar geleden) heb ik mezelf voorgenomen om te proberen mijn onbewuste te ontmoeten. Volgens mij zijn dromen uitingen van ons onbewuste, ons ware ‘ik’ (klopt dat?). Dus zal ik u deze droom vertellen die ik vandaag had, en u kunt me antwoorden als u daar tijd en zin in hebt :)

Droom: Ik droom over een klein meisje dat stout, irritant en echt gemeen is en steeds aan mijn haar trekt. Het doet echt pijn, dus ik begin terug aan haar haar te trekken, zo hard dat ze er uiteindelijk mee ophoudt en kalmeert. Ze irriteert me, maar ik heb ook geen hekel aan haar. Het meisje is bij mijn oma van moederskant op vakantie gekomen (met wie ik al lange tijd niet meer praat), en ze is zonder koffer gekomen, dus zonder kleren, helemaal niets. Mijn oma moppert dat het meisje niets heeft, dus ik vraag welke kleren ze mist, omdat ik van plan ben haar wat kleren van mij te geven, maar niemand antwoordt me. Er zijn nog verschillende andere vrouwen in de kamer, maar geen van hen neemt de moeite om te antwoorden en ze praten gewoon verder. Ik observeer ze en ben niet van plan aan te dringen. Dan wordt mijn aandacht getrokken door mijn grote hond. Hij tilt midden in de kamer zijn poot op en begint op de tegelvloer te plassen terwijl hij me aankijkt. Ik ben niet boos om wat hij net heeft gedaan, maar bied mijn oma mijn excuses aan. Toch is zij degene die het schoonmaakt. En dan begint de hond op dezelfde manier weer te plassen. Ik reageer hetzelfde, zonder boos te worden, maar uiteindelijk vraag ik mijn oma: "Heb je bleekwater gebruikt om schoon te maken?" Ze antwoordt dat dat zo is, dus zeg ik dat het volkomen normaal is dat hij heeft geplast, dat het door het bleekwater komt, want mijn hond doet dat binnen nooit. Deze keer loop ik naar de plek en zie ik een grote rode zakdoek waarop mijn hond heeft geplast. Ik raap hem op en hij druipt. Verderop in mijn droom slingert een ijzerdraad zich in een verward parcours tussen al mijn tanden door en om een reden die ik niet ken, begint hij plotseling moeilijk maar heel snel te ontwarren, en daarna steeds sneller. Het gevoel is onaangenaam, bijna pijnlijk, en het geluid is oorverdovend. In mijn droom zie ik de scène van binnenuit mijn mond, alsof ik de tanden ben, of de ijzerdraad, of allebei. Verderop in mijn droom voel ik een gevaar dat ik niet kan benoemen, maar ik voel de wil om eraan te ontsnappen. Een man leidt me, hij lijkt aan mijn kant te staan, maar ik zie zijn gezicht niet. Ik kom bij een hek en zonder dat hij iets zegt, zie ik een plas dikke, glanzende, groene vloeistof, bijna magisch. Die is heel aantrekkelijk en geruststellend, maar vooral geeft hij me duidelijk veel vreugde, want ik zeg glimlachend tegen hem: «O, u hebt het materiaal precies hier neergelegd.» Instinctief glijd ik zonder stress en moeiteloos onder het hek door, de plas in, en dan ben ik aan de andere kant. Voordat ik door het hek ga, zie ik een man in het zwart achter het hek lopen, met een wapen in zijn hand, de loop omlaag gericht, en dat maakt me helemaal niet ongerust. L'homme is er nog steeds; ik sta nu aan dezelfde kant als hij, hij is dicht bij me, zegt niets, maakt me nog steeds niet ongerust en straalt een rustige kracht uit die helemaal niet agressief is, ondanks het feit dat hij gewapend is.