Droom #1: Een ruwe zee

Droom: Ik zie een klein vaartuig dat heen en weer wordt geslingerd door de golven op een behoorlijk woelige zee, een koude zee, zoiets als de Noordelijke IJszee. Er zitten 4 mannen in, onder wie een journalist. Mijn blikveld is niet erg breed, ik zie alleen een scène die vrij dicht bij me is. Ik maak geen deel uit van de scène, maar ben alleen toeschouwer. Het waterpeil stijgt en daalt. Er is een groot gat dat verschijnt en verdwijnt naargelang de beweging van het water. Dat gat is een heel regelmatige grote cirkel. De mannen in het vaartuig zijn een beetje angstig omdat de situatie behoorlijk gevaarlijk is, maar niet bang. De journalist vertelt een verhaal. Terwijl het vaartuig over rotsen vlak onder het wateroppervlak vaart, verandert het en zie ik paardenhoeven, heel massieve hoeven met lange haren die ze bedekken. Ik zie de dieren niet helemaal, maar alleen hun poten. Volgens mij zijn het er minstens twee en ze zien er heel massief uit. L’embarcation is veranderd in een voertuig dat door deze paarden wordt voortgetrokken, terwijl het over de rotsen vaart. (scèneverandering) Ik bevind me in mijn huis (anders dan mijn echte huis). Ik ben boven met mijn tante Marjolaine. Ze lijkt in de dertig (mijn tante is 4,5 jaar geleden overleden op 64-jarige leeftijd. Ze was haar hele leven ziek en leed enorm; ze had ernstige reumatoïde artritis die haar lichaam vervormde. Ik stond heel dicht bij haar. Ik hield veel van haar. Ze was het jongere zusje van mijn moeder). Ik begin mijn tante het verhaal van de journalist te vertellen; ik wil haar de anekdote vertellen. Ik noem het laboratorium « Duraphase » (laboratorium voor cosmetologie: onderzoek naar alles wat met cosmetische producten, hun werking en gebruiksaanwijzing te maken heeft, evenals naar de grondstoffen voor de bereiding ervan) en Mylène, die daar werkt. Dan onderbreekt mijn tante me meteen door kritiek te leveren op dat laboratorium en Mylène. Ik waardeer haar houding niet, want ik mag Mylène graag en vind dat ze een mooi mens is (en ik heb haar gezicht voor ogen). Maar mijn tante bekritiseert haar en ook het laboratorium, dus zeg ik haar eerlijk wat ik ervan vind: dat het goede mensen zijn in dat laboratorium. Mijn tante is niet erg blij met mijn standpunt, maar ik blijf voet bij stuk houden. Daarna komt mijn oudste zoon Samuel aan. We zijn nog steeds boven in mijn huis. Hij draagt een lange grijze donsjas die tot halverwege zijn dijen komt (in werkelijkheid draagt hij helemaal niet zoiets; gewoonlijk heeft hij een donkerbruine leren jas aan). Hij zoekt een vriend van hem; die vriend is een man, een gezochte of al overleden moordenaar. Ik weet dat nu, omdat Samuel hem zoekt. En ik weet dat die man in mijn huis heeft geslapen, in een kamer vlak naast die waar wij zijn. Samuel: grote financiële problemen, moeite om zijn bezittingen te beheren en instabiliteit in zijn liefdesleven (gescheiden van de moeder van zijn zoon enkele maanden na diens geboorte; zijn zoon is 8 jaar). Toch is hij iemand die erg gevoelig is, onder een dikke beschermlaag.

Droom #2: De stenen trappen

Droom: Vrolijk beklim ik de trappen met tussenbordessen (3) die naar mijn huis leiden. Wanneer ik bij de laatste trede aankom, lukt het me niet om de treden op te komen, omdat ze te hoog voor me zijn. De trappen zijn ruim en van steen. Een lichte droom. Ik loop weer naar beneden en ga iets lager op stenen tribunes zitten. Het lijkt een plek te zijn die ik ken en die voor de duur van een voorstelling is ingericht. Een man die lager zit met andere mensen spreekt me aan en noemt me „Jacynthe” (ik weet de voornaam niet meer zeker). Ik antwoord dat hij zich vergist en dat ik dat niet ben. Ongelovig loopt hij weer weg. Een jonge jongen komt bij me zitten. Hij is 12-13 jaar oud en heeft blijkbaar een verstandelijke beperking. Ik begrijp dat hij komt uit het huis waar ik niet binnen kan komen. Hij vraagt me: „Waar zijn de tafels?” Ik antwoord dat ze er nog steeds staan, maar aan de zijkant, zodat er ruimte is voor de voorstelling. Die is afgelopen en de mensen maken zich klaar om te vertrekken. De mensen beneden wisselen een paar woorden met ons. Ik hoor mezelf tegen hen zeggen: „Dit is niet mijn man. Het is mijn broer.”

Droom #3: De slapende slangen

Droom: Ik ben over stenen aan het lopen die heuvels vormen; overal om me heen zijn alleen maar stenen. Voor me zijn een man en een kind op zoek naar iets, en ik observeer hen omdat ik me afvraag wat ze tussen al die stenen kunnen zoeken. Ik doe net als zij en kijk eens wat beter. Dan zie ik de staart van een slang. Ik kijk om me heen en er is alleen maar dat. Ik begin te gillen, verlies mijn evenwicht en de steentjes glijden onder mijn voeten vandaan. De enige die in paniek raakt, ben ik. De slangen blijven slapen…