Droom #1: Een olifant op het station

De droom: Ik zat in een trein waar veel mensen waren. Ik zocht een zitplaats toen ik iemand hoorde roepen: "Er is een olifant". Ik keek naar buiten en zag een olifant bij het raam die de trein probeerde te laten kantelen. Ik wilde de trein uit, maar de deur was dicht. Ik was opeens buiten, ik weet niet hoe. Er waren veel mensen op het spoor die renden, en dat deed ik ook. Daarna bevond ik me boven op een muur. Iemand beneden riep dat ik moest springen. Na even aarzelen sprong ik. Ik kwam beneden op mijn beide voeten terecht, zonder problemen. Daarna rende ik verder en kwam ik in een lange gang terecht, met veel mensen aan mijn rechterkant en wat minder aan mijn linkerkant, met mij in het midden. De mensen rechts van me renden netjes in rijen achter elkaar, terwijl de kleinere groep links minder ordelijk was. Ik bevond me in het midden; er was niemand voor me, dus ik kon ongehinderd rennen. Daar eindigt mijn droom.

Droom #2: De Halloweenmonsters

De droom:  Ik zit in een kleine, witte stadsbus in mijn stad. Er zitten meerdere mensen in, onder wie mijn moeder en mijn zus Virginie. Virginie roept door het kleine raampje naar buiten naar de andere bus achter ons. Die is hetzelfde als de bus waarin ik zit. Ze zegt dat het haar beurt is om te spelen. Ze speelden samen tussen de bussen door en schopten om de beurt tegen de bal. Wij gaan een andere kant op, terwijl de andere bus rechtsaf slaat naar een andere straat. Daardoor kunnen we niet meer spelen. Ik loop 's nachts over Saint-Charles, een hoofdstraat. Het is Halloween en er lopen allerlei mensen in monsterkostuums in tegengestelde richting. De straat is vol. Ik betreur dat ik er niet eerder aan gedacht heb een kostuum aan te trekken; ik had zelf ook verkleed willen zijn. Een monster rent in tegengestelde richting en ik geef hem een high five. Plotseling merk ik dat verschillende monsters van richting veranderen en nu dezelfde kant op lopen als ik. Ik word wakker.

Droom #3: Een tekening als cadeau

Deel: Een vriendje van mijn zoon geeft me een tekening, omdat hij toen hij bij ons thuis kwam had gemerkt dat ik van engelen hield. Mijn zoon vertelde me dat hij met hem had gepraat en dat hij veel droomde. Hij tekende een engel die door de lucht vliegt, die helemaal wit is, met in zijn twee armen een gele harp, net als zijn haar, en ook twee muzieknoten, witte achtste noten. L'engel heeft maar één been en onderaan de tekening staan een geel vierkant, als zand, donkerblauw, als water, en bruin, als aarde. L'engel heeft witte vleugels en is van opzij afgebeeld. Hij gaf de tekening aan me, omdat hij het me had beloofd. Het raakte me dat hij het niet was vergeten... Ik moet hem weer zien en zal nog beter op zijn gedrag letten, want iedereen op school wijst hem af. Betekent het feit dat de engel maar één been heeft dat hij moeite heeft om vooruit te komen met zijn spiritualiteit?

Droom #4: Ik ben niet dood

Deel van de dromer: Ik had een droom die me van streek maakte.. Mijn vader is in oktober 2012 overleden en dit is mijn droom.

De droom: In een droom vertelde hij me dat hij niet dood was, alsof hij niet doorhad dat hij niet meer van deze wereld was. Ik was de enige die hem kon zien en vertelde de anderen wat hij me zei.. Dit brengt me van streek, want ik wil niet dat papa ongelukkig is waar hij nu is. Ik was dol op mijn vader en ik mis hem..

Droom #5: de koude nacht

Deel van de dromer: Ik ben me ervan bewust dat de personages in mijn droom allemaal delen van mij zijn. Ik zal mezelf waarschijnlijk niet herkennen in het deel van de droom waarin het nacht is. Toch is het belangrijk voor mij om deze droom goed te begrijpen, ook als dat betekent dat ik moet praten over delen van mezelf die vervormd zijn. Heel erg bedankt voor je begrip voor dit lange ontwikkelingsproces. Nu begin ik te begrijpen hoe concreet energie is en dat die in negatieve zin de ander kan kwetsen/vernietigen. Natuurlijk is er altijd een plus en een min. Het is me nog niet allemaal helemaal duidelijk, maar ik weet nu dat ik al eens energetisch gekwetst heb. Ik wil mijn gedachten hierover verduidelijken, zodat ik dit gedrag niet herhaal. Ik werk nu bijna anderhalf jaar met Pahaliah. Ik ben 34 jaar.

De droom: Ik ging met een groep van UCM ’s nachts naar buiten om te helpen. Het was alsof we op een groot veld op aarde waren. Er waren geen huizen in de buurt en de bomen stonden verder weg. Daarna merkte ik dat ik zat op iets wat leek op een rechte stoel (er was een zitting en een rugleuning), maar dan in de lucht, alsof ik in de laadschop van een tractor zat waarvan de bak omhoog was geheven. Ik weet dat ik niet alleen was en dat er een of meer mensen bij me zaten, maar ik zag ze niet. Ik zag verschillende sterren aan de hemel. Het was koud en gezien wat we moesten doen, wist ik dat het lang en niet makkelijk zou worden. Toen vroeg ik me af of we materiaal bij ons hadden. Ik besefte dat ik op een deken zat en ertegenaan leunde, en dat er nog iets was, zoals een jas of zoiets, maar dat zag ik niet. Kaya was erbij en werkte aan het project. Ik zag hem; hij was heel concreet, maar tegelijkertijd wist ik niet precies waar hij zich in de ruimte bevond. Hij was zoals de huidige Kaya. Daarna was het kleine groepje op de grond en kwam er een auto aan met de koplampen aan. Ze kwamen ons helpen, maar ik had het gevoel dat ze iets vergeten waren. Ze hielden verband met het feit dat ik daarna de keuken zag waar ik bij mijn ouders ben opgegroeid. Ik was toen een waarnemer. (In werkelijkheid was het een mooi en groot, netjes huis, maar vanuit het oogpunt van menselijke relaties was het er soms heel ongezond.) Het was buiten nacht. Het was alsof er net twee baby’s wakker waren geworden en ze bij of op het aanrecht waren, maar ik zag ze niet duidelijk. Ik zag er eerder één dan twee, maar het waren er twee. Het was alsof ze binnenkort de UCM-groep buiten zouden gaan helpen. Ze hadden een modern technologisch apparaat op hun hoofd, met een metalen staafje voor hun mond, zodat ze met mensen buiten de keuken konden communiceren. Er was twijfel over de manier waarop ze deze technologie zouden zien (als iets gezonds of niet). Ik legde toen uit dat het zou afhangen van de manier waarop we er met hen over zouden praten. Dat was heel duidelijk in mijn hoofd en ik was er blij mee. Je kunt ze zo opvoeden dat ze veel wijsheid en nederigheid hebben ten opzichte van deze apparaten en dat het goede hulpmiddelen zijn om mee te werken. Kaya bevond zich dicht bij hen, maar dat was niet duidelijk. Het was alsof hij, omdat ze met zijn tweeën waren, moeite zou hebben om met hen te communiceren, en om dat op te lossen communiceerde hij door iets met de energie (metafysisch gezien) tussen de twee baby’s te doen. Daarna stond de groep op dezelfde plek buiten. De groep was groter. Een jonge man functioneerde minder goed in de groep. Er was iets mis met zijn persoonlijkheid, maar ik begreep niet goed wat. Kaya was met hem bezig. Daarna lag de groep op dezelfde plek buiten op het veld, ’s nachts, op de buik op de grond. Het was koud. Het was moeilijk. We lagen naast elkaar. Kaya raakte de onderkant van de voeten van de jonge man aan om hem te steunen. Ik was degene die direct naast de jonge man lag. Daarna raakte hij de onderkant van mijn voeten aan, alsof hij me zo even steun gaf en zich ervan bewust was dat ik al lange tijd aanwezig was (In de droom liet ik me niet of nauwelijks zien in de groep, omdat ik vanbinnen heel diepe wonden voelde). Er hing die nacht een ontzettend moeilijke sfeer. De hele groep stond. Het was koud buiten. Er was iets waar we bang voor waren. Kaya was niet bij ons, maar ik wist dat hij iets verderop aan het werk was, alsof hij meer in de lucht was; het was heel concreet, maar tegelijkertijd metafysisch. We gaven elkaar voorzichtig een omhelzing en steunden elkaar. Ik was bang en toen zei iemand dat we iets hoorden. Ik luisterde aandachtig en we hoorden gefluister. Eerst dacht ik dat het iets anders was, maar het was de stem van Voldemort en het was echt concreet, net als in Harry Potter, met dezelfde zinnen als in Harry Potter, en ik was bang. Ik wist dat hij zei: Voldemort, ook wel de ‘Heer van het Duister’ genoemd, is een Voldemort heeft altijd de gave gehad om de mensen te verleiden die hij nodig had. Voor hem bestaat er geen goed of kwaad, alleen macht. Andere scène: Ik was een waarnemer, alsof ik in de lucht was en een overzicht had van de scène die zich in de stad afspeelde. Er gebeurde van alles. Het was overdag. Volwassenen (ik denk vrouwen) uit de groep praatten via walkietalkies met andere mensen van de UCM-groep. De mensen steunden elkaar om veilig hun huizen binnen te gaan. De twee personen liepen op het trottoir en zeiden dat dit het laatste contact was, omdat ze bijna thuis waren. Terwijl ze dat zeiden, zag ik tegenover hen een man met een iets donkerdere huidskleur en ik wist dat hij hun veiligheid in gevaar zou brengen. Daarna verzwakte de man de twee vrouwen, zonder hen aan te raken, door energie te gebruiken. Terwijl ze langzaam op de grond vielen, zeiden de twee vrouwen via de walkietalkie dat het niet goed ging. Ze lagen allebei op de grond en ik zag een andere man vlak bij de scène op het trottoir. Ik wist dat hij zag dat de slechte man de straat uit liep en dat hij niet per se zichzelf in gevaar hoefde te brengen om hem in te halen, maar ik voelde dat zijn intentie naar mijn mening niet juist was. Hij was niet van plan iets te doen, zelfs niet na te denken over een oplossing voor de man die wegliep. Hij was afgesloten aan de kant waar de man naartoe was gegaan. Ik weet niet of ik zijn hoofd daadwerkelijk naar beneden zag buigen, naar de tegenovergestelde kant van waar de man naartoe was gegaan, of dat zijn hoofd vanbinnen boog, maar in werkelijkheid recht naar de vrouwen gericht bleef. Aan de kant van de vrouwen was er een opening. Toen de twee vrouwen weer overeind konden komen, gaf de man die getuige was geweest hun baby aan hen terug. Andere scène: Ik ben een waarnemer. Het is overdag. Er is een soort politieagent in opleiding. Ik herken zijn overmatige energie, waardoor hij uit de pas loopt met de anderen, omdat die lijkt op de energie die ik soms heb en die ik soms moeilijk kan beheersen, afhankelijk van de context/de sfeer.

Delen van de dromer: Concreet lukt het me niet altijd en ben ik sociaal niet altijd gepast, omdat het te veel is. Het gaat mijn mogelijkheden te boven en maakt me ongelukkig. Aan de andere kant heb ik soms, afhankelijk van de context, helemaal geen energie. Ik weet dat de houding van de politieagent vertekend is en voel tegelijk wat hij vanbinnen ervaart, wat zo moeilijk te beheersen is. Ik begrijp hem goed, maar weet dat hij eraan zal moeten werken om te veranderen.

Hij zit achterin de politiecombi en is erg levendig, heel vrolijk, een beetje zoals iemand die meteen iets wil doen. Hij was veel te enthousiast en tegelijk was het alsof hij iemand was die een grap wilde uithalen. Politieagenten openden de achterdeur van de combi, alsof er spullen in de combi moesten worden geladen. Die mensen waren volwassener en verstandiger. Daarna zie ik de combi langzaam de weg oprijden en de jongeman stond achterin helemaal opgewonden, omdat de politieagenten hem met een klein hondje hadden laten vertrekken dat daar achterin niet aan hem vastgebonden was. Juist het feit dat het hondje niet was vastgebonden, vond de jongeman zo fijn. Het idee dat de vacht van de hond belangrijk was, kwam bij me op.