Droom #1: De familiemaaltijd en de waarheid

Deelname van de dromer: Ik roep Jeliel altijd aan en vraag me af waar ik sta in mijn werk (met de mannelijke en vrouwelijke principes).

De droom: We zitten met de familie rond de tafel. Ik heb mijn broers, mijn zussen, Marie en haar man, die tegenover me zitten, twee andere zussen, Michèle en Hélène, en de kinderen uitgenodigd. Het doet me denken aan de maaltijden die mijn moeder organiseerde. We eten. Daarna leg ik hun rustig uit dat ik gekwetst ben door bepaalde woorden en gedragingen tegenover mij en wie ik ben, omdat we in onze familie onder het mom van broederschap alles zeggen wat we denken. We zeggen dingen en de waarheid tegen elkaar, omdat we zo zijn opgevoed, maar volgens mij is niet elke waarheid goed om te zeggen. Mijn zus en Nico kijken me met grote ogen aan zonder iets te zeggen... « Wie zaait, zal oogsten ». Dan zeg ik tegen hen: "Als jullie daarna boos zijn, neem ik het jullie niet kwalijk als jullie liever vertrekken". Ik sta op om het dessert te halen. Daarna verlaat ik de kamer. Ik kom boven terecht. Marie en Michèle zijn daar. Ze praten over mij alsof ik er niet ben. Ik kijk naar ze. L'een zegt dat ik haar een massage heb gegeven. Ik kom terug in de kamer. Ik weet dat ze allebei zijn vertrokken. Ik zeg tegen degenen die zijn gebleven: "Waarom zijn ze vertrokken? Ik was de taart gaan halen". Ze antwoorden: "Maar ze zeiden dat jij was vertrokken, dus...". Ik ben ergens. Een man praat met een andere man. We zijn buiten op een plek die ik niet ken. Ze zien me langslopen en zeggen: "Er zijn er nog die een jurk dragen. Ik mag vrouwen in jurken wel". Ik ga iets halen. Ik maak een hele omweg door de tuin. Ik moet schrijlings over een houten ladder lopen. Ik ben boven een rivier. Dat is de enige doorgang. Ik weet dat ik een witte legging onder mijn jurk draag en dat mijn outfit netjes is. Ik draag een lichtgele jurk. Ik loop over de ladder. II 214 a het gebouw in de verte. Ik kom in een hotel terecht. Ik ga naar boven om wat spullen te halen. Als ik weer naar beneden ga, kom ik drie vrouwen in witte dienstkleding tegen. Het zijn hotelmedewerksters. Ik ga weer naar beneden en ben ook gekleed zoals zij. Ik lijk bijna op een Engelse « nurse ». Twee mannen kijken me na. Ik vraag me af waarom ik ook dienstkleding draag. Ze volgen me met hun ogen en vinden me gracieus. Ik hoor ze met elkaar praten. Hun opmerkingen lijken me niet ongepast. Zo voelt het voor mij. Daarna daal ik nog meer trappen af en beneden is er een deur. Aan de deurklink hangen twee sjaals achter de deur. Ik raap ze op. Aan de andere kant van die deur is een gang en staan twee vrouwen te praten. Het lijkt op een rusthuis. De twee vrouwen praten met elkaar. In een andere kamer, waarvan de deur openstaat, zitten oudere stellen, een meneer in zijn rolstoel en een ander in een verstelbare stoel. Ze lachen samen. Ze zijn oud en krijgen zorg, maar zijn nog steeds samen. Dan zegt een van de mannen dat Alain Souchon geopereerd is en de kamer uit is gekomen, omdat hij alles eruit moest krijgen wat hij daarbinnen had (sprekend over zijn longen). Hij hoestte veel, maar het zal veel beter met hem gaan. Ik kom in een wachtkamer terecht. Ik weet dat ik op een verdieping van een gebouw ben. Het lijkt op een kantoorgebouw. Ik zit op een moderne, vierkante, zwarte bank. De kamer wordt verlicht door de glazen ramen. De muren zijn lichtblauw. Er komt een vrouw binnen. Ze draagt nette kleren, een mantelpak. Ze is donkerbruin. Ik ken haar niet. Ze is best mooi en gedistingeerd. Ze ziet er zo kalm uit. Ik spreek haar aan. Ik praat over stellen van 40/45 jaar. Ze hebben dingen die ze moeten regelen. Ik vertel haar dat ik 51 ben. Mijn spullen liggen uit mijn handtas en mijn kaarthouder ligt open op de bank. Ik heb papieren bij me voor mijn afspraak. Ze vertelt me dat ze in Canada het beste banksysteem ter wereld hebben. Ik kijk haar aan en omdat ik op een financiële afspraak wacht, zie ik haar uitspraak als een antwoord op een vraag waar ik aan had gedacht. Ze komt naar me toe en gaat naast me op de bank zitten. Ik kijk haar aan en zeg: « Ik zat net na te denken over wat ik moest doen. Bent u een boodschapper uit de hemel? Ik dacht erover om naar Canada te gaan. Is dit mijn teken?» Ze zegt geen woord. In gedachten hoor ik een boodschapperduif.

Droom #2: De stok en de sprong

De droom: In mijn droom ben ik jonger. Ik moet tussen de 18 en 25 zijn. (In werkelijkheid ben ik 37.) Het is overdag, ik ben goedgehumeurd en loop over een pad langs een strand. Er zijn weinig mensen op het pad, en rechts van me staan een paar winkels. De mensen kijken me nieuwsgierig aan. Ik houd een lange houten stok vast. Hij lijkt een beetje op een herdersstaf, maar is veel langer. L’ene uiteinde is normaal, redelijk recht, terwijl het andere uiteinde gebogen is en zich oprolt als een lange spiraal. Ik voel, maar weet niet hoe, dat deze stok bijzonder is, een beetje magisch, omdat ik er met het spiraalvormige uiteinde sprongen mee kan maken, als met een veer. Meteen zijn de sprongen groot en heb ik moeite ze onder controle te houden, maar er is geen gevaar. Ik val in het water en stuiter er zelfs op. Ik denk aan mijn moeder, die zegt dat ik toch voorzichtig moet zijn. Daarna worden de sprongen steeds groter. Ik stijg hoog op in de lucht en kom steeds verder. Ik vlieg door de lucht. Ik voel me vrij, heb een gevoel van ruimte en veiligheid. L’ucht in de lucht is zacht en aangenaam. Ik kan van land naar land reizen. De bergen onder me zijn prachtig. Ze worden verlicht door het zachte, oranje-paarse licht zoals bij zonsondergangen in de Grand Canyon. Ik kan de verschillende aardlagen zien waaruit de bergen bestaan. Ik kom een heteluchtballon tegen waarin ik een vriend herken die in Marokko woont.

Verslag van de dromer: Ik woon in Nieuw-Caledonië. Na verloop van tijd krijg ik steeds meer zelfvertrouwen en kan ik mensen helpen door ze snel met me mee te nemen tijdens sprongen. Ik kom uit een korte liefdesrelatie die op een mooie manier is geëindigd, in alle zachtheid en zonder verwijten. Integendeel, we hebben elkaar bedankt, mooie complimenten over elkaar uitgewisseld en elkaar een mooie toekomst gewenst. Deze ontmoeting heeft ons allebei sterk veranderd. Het was heel intens. Het is de eerste keer dat ik een relatie op een zachte manier zie eindigen. Tot nu toe waren mijn relatiebreuken behoorlijk pijnlijk. Mijn partner vertelde me dat ik haar weer in contact had gebracht met haar innerlijke stem en dat ze het positieve uit de beproevingen had gehaald.