Droom #1: Onder het paradijselijke eiland

Delen  Ik kreeg deze droom enkele weken geleden en hij voelde voor mij heel "sterk" aan, dus ik vond het belangrijk om hem grondiger te analyseren.

Droom  Ik krijg een soort VIP-toegang tot een bevoorrechte plek. Ze laten me door omdat ik iemand belangrijks ben, en ik kom op een prachtige, groene, heel lichte plek aan. Het is een heuvel aan de voet van een boom, de mensen zijn gelukkig en de sfeer is heel rustig en vriendelijk. Het is een soort paradijselijk eiland. Ik neem een wandelpad dat naar de top van de boom leidt, en bovenaan denk ik dat dit een mooie plek zou zijn om ons gezin en onze kinderen groot te brengen. Ik loop het bladerdak van de boom in en er stroomt water over de takken. Dan word ik door het water meegesleurd en val ik honderden meters naar beneden, in een kloof. Onderaan land ik in het water en is er een grot die verborgen en geheim lijkt. Ik ga naar binnen en verander in een Afrikaans kind. Ik zie een man die ik ken (die nu in de gewelddadige videogame-industrie of iets dergelijks werkt en daarvoor een baan had bij een biologisch bedrijf van topkwaliteit) die me vraagt wat ik daar doe. Dan begrijp ik dat hij daar werkt en dat er onder de grond slaven werken en kinderen op die plek worden uitgebuit, alsof ze de maatschappij boven bij de boom draaiende houden...

Droom #2: De kalme val

Droom  (Het eerste deel van de droom, in een andere scène, ben ik vergeten.) Er was een groep van acht à tien mensen in de bergen. Het leek alsof ze als toeristen het landschap verkenden. Sommigen stonden op bergtoppen met een afgeronde top, een beetje als vingers. Op een ervan stonden drie of vier mensen. Daaronder was de afgrond. De bergen erachter hadden grasrijke vlakten, maar de voorkant van de bergtoppen was steil en bestond uit grijsachtig, bijna metaalachtig rotsgesteente. Een jong meisje stond aan de zijkant van een bergtop en probeerde naar beneden te kijken. Toen ze iets verder afdaalde, gleed ze uit en viel ze in de afgrond. Ze viel haar dood tegemoet. Toch reageerde niemand van de groep, die haar wel had zien vallen. Er gebeurde niets, geen enkele reactie. Het was alsof er niets bijzonders was gebeurd. De vader van het meisje stapte op de rots om naar beneden te kijken. Zonder enige emotie sprong hij naar beneden. Ik zag de hele scène alsof ik door een kader keek; vanaf een bepaald punt kon ik niet zien wat er verder beneden gebeurde.