Droom #1: Voorbereiding op de bevalling

Delen: Dit is mijn situatie: ik ben zwanger van mijn tweede kind en helemaal aan het begin van mijn zwangerschap had ik deze droom:

Droom: Ik beviel in het ziekenhuis, alleen met een verloskundige. L’bevalling verliep heel goed en snel. Volgens mij had ik geen verdoving, maar ik had geen pijn. Ik voelde de baby goed naar beneden zakken en vervolgens naar buiten komen. Toen dat gebeurde, legde ik hem op mijn buik. Ik stak een vinger in zijn mond en hij beet er levendig met zijn tandvlees in, zonder me pijn te doen. Ik drukte een beetje op mijn borst om melk te laten komen en die spoot eruit; zelfs de papieren van de verloskundige werden nat, dus ik bood mijn excuses aan. Ik weet niet hoe de borstvoeding met mijn baby zal verlopen, maar ik zeg tegen mezelf dat ik hem in ieder geval elk kwartier aan de borst zal leggen om hem mijn melk te geven en het niet zo te doen als bij mijn eerste kind (hij was in de eerste dagen afgevallen omdat hij niet effectief dronk. Ik had dat niet gemerkt en daardoor moesten we langer in de kraamkliniek blijven). Daarna zie ik mezelf mijn kleren weer aantrekken en mijn telefoon in mijn zak vinden om mijn man te bellen. Ik houd mijn baby met mijn linkerarm vast en zie dat ik 68 gemiste oproepen heb, waarvan een flink aantal van mijn man. Ik merk geen bezorgdheid bij hem, maar hij wil weten of alles goed is verlopen. Hij is aan het werk en ik ga hem bellen. Ik bedenk ook dat ik mijn ouders zal bellen om het hun te vertellen, want ik wil het niet nog eens zo doen als bij mijn eerste bevalling. Toen hadden ze ons bericht niet ontvangen en hoorden ze pas laat van de geboorte, wat hen teleurgesteld had… Vervolgens verbaas ik me erover dat ik drie kinderen zal hebben, want ik heb er al één, heb er net nog een gekregen en het is alsof ik nog steeds zwanger ben van mijn tweede en over een paar maanden ga bevallen, dus dan zijn het er drie. Een personeelslid denkt dat we in het ziekenhuis gaan trouwen en ik zeg dat we al getrouwd zijn.

Droom #2: Beroep: gendarme

Delen: Ik wil graag een situatie met u delen die met mijn werk te maken heeft en me momenteel problemen bezorgt:

Ik werk inmiddels bijna 20 jaar bij de politie. Ik ben 5 jaar lang geüniformeerd rijkswachter geweest en ben daarna bij de gerechtelijke politie gaan werken, waar ik me bezighoud met alles wat betrekking heeft op overtredingen van het Wetboek van Strafrecht (diefstal, brandstichting, overlijden enz.), maar vooral op het gebied van zeden en minderjarigen. Ik ben gespecialiseerd in het verhoren van kinderen die slachtoffer zijn van mishandeling of seksueel geweld. (Ik geef toe dat dit deel van mijn werk me de meeste motivatie en voldoening geeft.) Ik heb meerdere keren overwogen mijn werk op te zeggen vanwege de toch altijd wat al te « duistere » en sombere kant van dit beroep. Ik heb op verschillende interessante functies gesolliciteerd, maar zonder succes. Ik werk inmiddels bijna 5 jaar met de Engelen. In dat verband weet ik dat ik nog bij de politie werk omdat ik daar iets moet leren... Onlangs zijn mijn twee collega's en ik van kantoor veranderd en voor het eerst heb ik planten en persoonlijke spullen meegenomen om mijn werkplek wat aangenamer en levendiger te maken. We hebben ook onlangs een nieuwe chef gekregen: iemand met veel gevoel voor mensen die over het algemeen goed georganiseerd en communicatief is, iets wat bij de vorige chef helemaal niet het geval was. L de sfeer op het werk is dus flink verbeterd... Afgelopen dinsdag moest ik echter een schiettraining volgen die AMOK heet (het gaat om oefeningen voor interventies in openbare instellingen of andere locaties, naar aanleiding van de schietpartijen die de afgelopen tien jaar overal ter wereld hebben plaatsgevonden op scholen, crèches enz.). We moeten daar in groepen optreden om de dader aan te houden. 's Ochtends deden we schietoefeningen op een buitenschietbaan en toen liep mijn pistool meerdere keren vast, bijna elke keer. Dat was me nog nooit zo vaak overkomen. L 's middags kregen we een film te zien over de schietpartij op Columbine in 1999, met beelden die live door camera's waren opgenomen. Net als veel van mijn collega's kreeg ik het er koud van... Tijdens de interventieoefeningen die middag begon ik vervolgens ernstig te twijfelen, omdat ik dacht dat we rechtstreeks de dood tegemoet zouden gaan als zoiets bij ons zou gebeuren. De daders die zulke moorden plegen, zijn namelijk heel goed bewapend, waarschijnlijk beter dan wij, en ze hebben niets te verliezen... Maar het gaat er hier om levens te proberen te redden... dus... Het klopt ook dat ik al enige tijd grote gewetensbezwaren heb over mijn wapen. Ik heb nooit echt graag geschoten, maar ik dacht dat ik leerde mijn agressieve kant te beheersen en dat ging heel goed. Alleen voelt het nu alsof mijn hele lichaam het afstoot. L het idee dat ik mijn wapen misschien moet gebruiken, vind ik nu echt heel moeilijk... Ik weet dat mijn werk nuttig is en dat we ons over het algemeen meer bezighouden met sociaal werk en preventie dan met repressie, maar met het oog op mijn werk om « een betere ziel te worden » is het dragen van een wapen waarschijnlijk niet zo aan te raden... Ik voel me hier dan ook een beetje verloren bij en zou hierover graag, indien mogelijk, wat meer duidelijkheid krijgen..