Droom #1: Mijn uitvinding

Droom: Ik ben in mijn werkplaats en werk aan een uitvinding. De droom zegt niet om wat voor soort uitvinding het gaat. Ik kijk op en zie door het raam een oorlogsmachine. Ik zie mezelf in die machine met andere mensen. Ik zie ze niet, maar ik weet dat ze er zijn. In de verte zie ik (en het lijkt klein) een atoombom ontploffen. Ik word meteen gearresteerd door militairen. Ze laten mij en de andere inzittenden, die ik in de droom noch in werkelijkheid ken, uit de machine stappen. De militairen vernietigen de oorlogsmachine en mijn uitvinding die erin zit, alsof ze alles voorgoed willen laten verdwijnen. Ze schieten erop met machinegeweren en laten het (de machine en de uitvinding) in de ravijn verdwijnen. Delen: Al lange tijd wil ik in werkelijkheid aan een uitvinding werken. Die gedachte is altijd aanwezig. Ik wil een magnetische machine uitvinden die zonder enige elektrische, benzine- of andere voeding werkt, alleen op magnetisme. Ik heb de magneten, maar er ontbreken me nog enkele gegevens.

Droom #2: Op school

Droom: Ik zie mezelf mijn dochter na schooltijd ophalen, in de namiddag, rond het vieruurtje (zoals ik dat in werkelijkheid doe). Alleen is het mijn school, niet die van haar: de school waar ik in Frankrijk van de CP tot en met de CM2 op zat. In deze droom zit mijn dochter in de CP, net als nu (in het eerste leerjaar in Canada; we zijn net verhuisd). Ik haal haar op bij de ingang waar de CP-klassen en het kantoor van de directrice zijn of waren. De juf, Arianne (in werkelijkheid was zij de juf van mijn dochter in haar laatste jaar op de kleuterschool), roept me om met me over het huiswerk van mijn dochter te praten. Ze zegt dat mijn dochter een van haar opdrachten niet heeft gemaakt. Ik bevestig dat en zeg haar dat het te moeilijk voor haar is om dit soort opdrachten te maken, en dat ik het in haar plaats kan doen. Het ging erom te antwoorden op vragen over verdriet en wanhoop, onderwerpen die me aanspreken. Daarna laat ze me een opdracht zien. Het is een blad met verschillende kleine tekeningen in vakjes. Op elke tekening eet iemand een andere fruitsoort die je moet herkennen. Op de eerste tekening drinkt iemand een pakje vruchtensap. Onder de persoon is een pakje getekend en links ervan de vrucht: je ziet een granaatappel. Op de tweede tekening eet iemand de pitjes van een granaatappel.... In een andere, verwante droom zie ik dat ik een opdracht over verdriet heb geschreven. Daarin vertel ik dat een jonge vrouw op het terras van een café zat, koffie of een andere warme drank dronk, en dat een onbekende jongeman naast haar kwam zitten en de clown uithing om haar aan het lachen te maken. Sindsdien komt ze elke dag op hetzelfde tijdstip terug naar dat café, in de hoop dat de jongeman terugkomt om haar aan het lachen te maken en haar haar verdriet even te laten vergeten. Uiteindelijk glimlacht ze en voelt ze op dat moment geen pijn meer. Haar hart is licht, terwijl ze zo veel leed en zo verdrietig was.

Droom #3: Twee jonge jongens aangevallen

Droom: Ik ben in een supermarkt. Plotseling hoor ik lawaai en ren ik ernaartoe. Dan vind ik mijn zoon Pascal (die in werkelijkheid 11 jaar oud is) en een andere jonge jongen languit op een bankje liggen, duidelijk bewusteloos. Ik zie dat ze zijn geslagen en bewusteloos zijn achtergelaten. Ik begrijp dat ze zijn aangevallen. Later vertel ik de moeder van de andere aangevallen jongen wat ik heb gehoord en gezien. Ze zegt dat ze aangifte gaat doen, ook al vindt ze dat vervelend omdat ze de familie kent van de jongeren die dit hebben gedaan. Andere scène: Ik ben bij een vrouw thuis die een feest geeft in een moeilijke buitenwijk, een soort getto. Buiten zijn er ruzies. Ze is dan gedwongen de deur van haar huis op slot te doen. Plotseling wordt er door de ramen geschoten. Mijn twee jongens worden geraakt en sterven voor mijn ogen. Ik werd nogal aangeslagen wakker na deze droom, waarin mijn zoon Pascal vreselijke hoestbuien had die ons bijna de hele nacht wakker hielden. Zelf had ik op hetzelfde moment hevig bloedverlies tijdens mijn menstruatie. En tijdens deze moeilijke nacht had ik deze nachtmerrie, die me, dat geef ik toe, diep verontrustte… en me bijna ontmoedigde door het geweld en de duisternis ervan.