Droom #1: De violen in het vliegtuig

Droom: Ik zit in een lijnvliegtuig. Samen met het symfonieorkest keren we terug van een tournee door een ver land, waarschijnlijk in Azië. Ik ben violist (een instrument dat ik in mijn puberteit een tijdje heb bespeeld). Alles in het vliegtuig komt overeen met de werkelijkheid (vioolspelen in een vliegtuig is niet zo gemakkelijk; je kunt je goed voorstellen wat dat inhoudt… in de droom klopte alles daarmee). Alle reizigers waren blij; het was een mooie ervaring.

Ervaringsverhaal: ’s Ochtends probeer ik mijn droom te analyseren met de bekende vraag: «Is vioolspelen in een vliegtuig met een orkest gepast?» En als dat inderdaad mogelijk is, is het niet gebruikelijk. Dus begin ik na te denken over de negatieve kant… ’s Ochtends, onderweg naar het naburige dorp om mijn huurauto op te halen, luister ik naar het nieuws op France Musique en ben ik gefascineerd door wat ik hoor. Een luchtvaartmaatschappij heeft het eerste concert tijdens een vlucht georganiseerd, op de terugweg van de Aziatische tournee van het Philharmonisch Orkest van Frankrijk…! De dirigent vertelt over de organisatie. L’hoogte: 11.000 voet… de voorbereidingen om veiligheidsredenen… de instructies voor de musici in geval van turbulentie… Alles was goed gepland en de luchtvaartmaatschappij was tevreden, want het vliegtuig was volgeboekt dankzij de reclame die ervoor was gemaakt. Zou de droom positief zijn geworden? Hoe groot is de kans dat een droom als deze overeenkomt met een werkelijkheid als deze? 100%, antwoordt mijn dochter vanuit het perspectief van de metafysica!

Droom #2: De afscheidsceremonie

Ervaringsverhaal: Ik ben mijn moeder negen jaar geleden aan kanker verloren en mijn vader is haar vorig jaar op Paasdag gevolgd.

Droom: We bereidden de afscheidsceremonie van mijn moeder voor, want omdat ze ziek was, wisten we dat ze zou heengaan. Er waren al veel mensen in de kerk en iedereen was erg verdrietig, want ze was een zeer geliefde vrouw. Daarna ging ik naar haar toe, want ze was nog niet dood. Tijdens de ceremonie zou ze namelijk naar het hiernamaals gaan. Alsof ze door de ceremonie geëuthanaseerd zou worden. Ze was haar spullen aan het uitzoeken in de kledingkast in haar slaapkamer. Dus ging ik haar helpen en zei tegen haar: «waarom wil je weggaan? Je bent nog in goede vorm, dus blijf nog bij ons.» Ze antwoordde: «zo is het nu eenmaal, ik moet gaan.» Ik drong aan en uiteindelijk besloot ze niet weg te gaan en bij ons te blijven. Dus ging ik naar de kerk om de hele aanwezige gemeenschap te laten weten dat ze niet zou vertrekken. Mijn neef was bij me om me te troosten.

Droom #3: Het standbeeld

Delen: Voordat ik in slaap viel, vroeg ik om te werken aan het bijstellen van een houding die te uitnodigend of te open is tegenover een man die ik tijdens een workshop heb ontmoet. We hebben niet met elkaar gesproken, maar wel blikken uitgewisseld. Ik zou zeggen dat de magische ogen er waren! Daarna zag ik op zijn website dat hij getrouwd was! Ik ben vrijgezel. Toen dacht ik na over de mogelijke gevolgen voor zijn relatie van de energie die ik tijdens het oogcontact mogelijk heb uitgestraald, en wilde ik hieraan werken en het begrijpen.

Droom: Buiten verstop ik me voor de mensen, omdat ik iets ernstigs heb gedaan. Ik heb per ongeluk de dood van een kind veroorzaakt. Ik verstop me in een spleet in de grond. Ik ben bang en voel dat delen van mijn lichaam uitsteken en het oppervlak raken, zoals mijn haar en mijn heup; dat mensen me kunnen zien, vooral de vader die zoekt. Ik word ontdekt, maar ik ben het kind. Ik ben mezelf en speel de rol van dat overleden jongetje, als een standbeeld. Dat is niet makkelijk, want ik mag niet bewegen. Iemand van de aanwezigen zegt iets vreemds aan mijn oogleden op te merken (die een beetje bewegen). Maar ze gaan er niet verder op in. Vader Louis is heel enthousiast dat hij me gevonden heeft. Daarna is er een soort race, een sportieve prestatie, nog steeds in de rol van standbeeld, met andere kinderen. Het gaat om een ovaal circuit dat verticaal loopt. Er zijn mannen op dat circuit aan het werk. Ik moet oppassen voor hen, omdat ze denken dat ik een wassen beeld ben. De vader is zo ontroerd dat hij me projecteert en wenst dat ik leef. De mannen niet. Ze hebben het over een eenvoudige, praktische installatie voor hun werk: een elektrisch apparaat aansluiten. Dat gebeurt op een plek waar ik me bevind. De elektriciteit kan vonken veroorzaken die kleine gaatjes in mijn wassen lichaam kunnen maken. Voor hen is dat geen probleem, maar ik leef en het kan pijn doen. Ik ben op mijn hoede en moet dit zien te vermijden. Mijn positie is precair. De vader bezorgt me de minste problemen, omdat hij graag wil dat ik leef, terwijl de anderen me nog steeds als een standbeeld zien. Ik moet dus onbeweeglijk blijven, in een verstarde houding, steeds dezelfde, met weinig variatie. Het is een archetypische houding, met één hand in de lucht. Als ik te veel beweeg, zullen ze de oplichterij doorzien en me ontdekken.