Droom #1: De wetenschappers

Droom: Ik was met een wetenschapper die onderzoek deed en studies presenteerde aan een groep mensen. Er waren ook journalisten die hem interviewden. De wetenschapper had grote witte plastic bakken voor zich op tafels staan, met daarin edelstenen/mineralen. We bevonden ons vlak bij het strand (hetzij het strand van Jacques Cartier in Ste-Foy, hetzij dat van Ste-Anne-de-la-Pérade), aan de oever van de St. Lawrence. De wetenschapper had al zijn stenen gevonden in het zand verderop en legde uit dat ze uit een heel oud tijdperk stamden. Er waren heel mooie exemplaren met prachtige kleuren (gladde rode en zwarte knikkers en een paar met beige strepen, alsof er zand in de steen was gekristalliseerd) en de wetenschapper legde uit dat ze een naam en bijzondere eigenschappen hadden. Hij legde ook uit dat sommige gevonden stenen radioactief waren, wat verklaarde waarom ze een beetje groen waren; ik zag gladde stenen met jadegroene strepen die erg mooi waren. Iets verderop lagen prachtige groene/blauwe/turkooizen stenen. Sommige waren rond en glad, andere bestonden uit grote kristallen, maar ze leken al bewerkt en hadden een puntige vorm, zodat ze in een sieraad konden worden gezet. Ik keek ernaar terwijl hij ze liet zien en vond ze heel mooi. Ik stelde hem vragen over zijn stenen: of hij ze ging verkopen en of je er sieraden van kon maken; ik had er graag sieraden van gemaakt, zo mooi vond ik de stenen. Hij antwoordde dat dat niet kon, dat ze in het laboratorium zouden blijven, omdat ze radioactief waren of omdat hij ze nog bestudeerde. De meeste stenen zaten in een oplossing en de wetenschapper liet ze me zien door ze met een lepel op te pakken. Elke keer bleef er een soort heldere vloeistof in de lepel achter: ik dacht dat het de chemische stof was waarin ze waren bewaard. Ik was een beetje bang wanneer hij de lepels kantelde om me de stenen te laten zien, omdat er vloeistof op mij, op mijn handen of op de grond viel, en ik was bang dat die bijtend was, maar de wetenschapper leek zich geen zorgen te maken. Op een gegeven moment vloog er iets in brand in de lucht, vlak bij het strand of het water, en daardoor kwam het interview met de journalisten ten einde. Ik liep toen naar het strand en er waren hoge golven in het water. De wetenschapper bleef me dingen uitleggen: hij zei dat hij heel oude dingen had gevonden die door de golven waren aangespoeld en dat mensen er zich binnenkort voor zouden gaan interesseren en in het zand zouden gaan zoeken om er ook te vinden. Terwijl hij dat zei, zagen we de golven zich terugtrekken en stenen en zand verschijnen die er normaal uitzagen. Daarna begon hij te praten over botten en fossielen (want daar had hij ook naar het schijnt heel gemakkelijk exemplaren van gevonden) en terwijl ik samen met mijn moeder verder over het strand liep, zag ik fossiele tanden van dinosaurussen of van heel grote, oude zeedieren onder onze voeten uit het zand tevoorschijn komen. Ik moest rennen om er niet op te trappen, zo snel kwamen ze uit het water en het zand tevoorschijn (het water en het zand leken onder de botten/tanden/zeedieren weg te stromen, waardoor ze uit het zand tevoorschijn kwamen). De botten waren wit en paars en het waren tanden die vastzaten aan een enorme kaak. De wetenschapper zei ten slotte dat er binnenkort overal ter wereld steeds meer van zulke fossielen en stenen zoals degene die hij had laten zien gevonden zouden worden, en hij leek te suggereren dat het makkelijk zou zijn om dat allemaal te vinden. Daarna liepen mijn moeder en ik omhoog en verlieten we het strand, waarna we op een braakliggend terrein op een pad terechtkwamen. Voor me stond iets wat leek op een houten ton/een tipi-constructie van inheems berkenhout, en ik klopte erop, gewoon voor mijn plezier, maar uiteindelijk ontstond er een ritme, een soort tribaal lied of iets dergelijks. Ik vroeg me toen af of ik inheemse mensen had geroepen en of ze zouden komen. Mijn moeder en ik liepen verder en verlieten het pad, waarna we op een boerderijveld met dieren terechtkwamen. Er kwamen geiten/bokken naar ons toe, alsof ze ons wilden aanvallen, maar dan seksueel. Uiteindelijk renden ze snel hun omheining in: de ene bereed de andere en de andere huppelde terwijl ze naar hun omheining liepen. Na een tijdje waren ze er allemaal. Mijn moeder en ik zeiden tegen elkaar dat ze waarschijnlijk waren weggejaagd door onze os (hij had een naam), die heel aanhankelijk was met ons, maar de anderen niet op zijn terrein toeliet. Daarna liepen we een pad af dat ons dichter bij huis zou brengen. Uiteindelijk zagen we dat een hengst (donkere vos) de geiten had weggejaagd: hij zag er heel agressief uit, was sterk en indrukwekkend en zijn penis stak een beetje uit zijn koker. We liepen verder naar beneden en kwamen uit tussen ons terrein en het terrein waar we al waren. Daar zagen we onze merrie in galop vertrekken, maar ze werd tegengehouden door de hengst en door een ander, kleiner en lichtgekleurd paard (wit, grijs of palomino). De grote hengst steigerde om onze merrie aan te vallen; zij steigerde ook, maar kreeg klappen met zijn hoeven. (L’hengst wilde onze merrie « dekken/verkrachten ».) Uiteindelijk kwam er een lange man van ongeveer 40 met roodbruin haar, net als een vos. Hij was de eigenaar van de hengst en het terrein. Eerst hield hij de hengst (die van hem was) tegen en leek hij hem weg te leiden om hem van onze merrie te scheiden, maar toen probeerde onze merrie, die bang was, te trappen. De man sloeg haar toen en deed haar meerdere touwen om om haar vooruit te laten lopen. Ik riep de man twee keer hard toe dat hij moest ophouden: « Hou op, meneer! », maar hij draaide zich niet om en de derde keer was mijn stem zo hoog dat die onhoorbaar werd. L’man liet onze merrie (een vosmerrie, veel groter dan wij) uiteindelijk los en mijn moeder en ik haastten ons om haar te zoeken (we liepen een stukje terug omhoog over het pad). Toen beseften we hoe kwetsbaar onze situatie was; we waren omringd door twee hengsten, waarvan één bijzonder agressief, door bronstige geiten en bevonden ons op het terrein van een man die niet bepaald zachtaardig was en nu leek te denken dat onze merrie van hem was omdat ze op zijn terrein was beland. We zeiden tegen elkaar dat we het pad af zouden lopen tot aan de rand van onze omheining, op de grens van ons terrein, en dat we onze os zouden vinden. Hij zou ons beschermen omdat hij zo groot en indrukwekkend was en ook zijn territorium kon verdedigen, zodat we veiliger zouden zijn. Maar toen ik een van de twee touwen pakte om mijn merrie te leiden, weigerde ze vooruit te gaan, omdat ze te bang was voor de man en de hengst.