Droom #1: Het slapende kind

Droom: Ik droomde dat ik in een prachtig wit huis met veel kamers was. Ik herinnerde me dat ik een prachtige rode bloem op een van de muren had gezien. Het was een echte bloem, iets wat je in de tropen ziet. Mijn beide ouders waren ook in dit huis (trouwens, mijn beide ouders zijn overleden). Ik maak me zorgen om haar, omdat ze ziek lijkt, maar ik weet niet zeker wat er aan de hand is. Er komt een heldere vloeistof uit haar, met slechts een zweem van een blauwe kleur. Het is grotendeels helder; de blauwe zweem is heel licht...
Ik heb een schoonmaakster die me komt vertellen dat ik bezoek heb. Als ik in de woonkamer kom, zie ik mijn nicht, vergezeld door een andere vrouw die ik niet ken. Ik ben plotseling blij dat ze er is, omdat ze verpleegkundige is en ik wil dat ze naar het kind kijkt en me vertelt of het goed met haar gaat. Als ze de kamer binnengaat waar het kind is, vertelt ze me dat er niets is om me zorgen over te maken en dat ik haar alleen maar een luier hoef om te doen. Ik was opgelucht, maar ook verbaasd over haar voorstel, omdat dit kind minstens 7 jaar oud is en een luier te klein voor haar zou zijn.
Daarna verlaat ik het huis terwijl ik iemand draag. Mijn beide ouders zwaaien vanaf de voordeur naar me terwijl ik met deze persoon vertrek. Buiten is het een prachtige zonnige dag. In het midden ligt een glad betonnen pad waarover ik loop, met aan weerszijden helder groen gras. Plotseling merk ik dat het pad onderbroken is. Ik zie veel pieken en dalen. De aarde is donkerbruin. De dalen waren heel diep en het leek gevaarlijk als ik erin zou vallen, maar ik leek me geen zorgen te maken dat ik zou vallen. Ik sprong gewoon van piek naar piek tot ik de andere kant bereikte. In mijn droom was ik verbaasd terwijl ik dit deed en ik kon niet geloven hoe sterk ik was.
Het leek net zo uitgestrekt als de Grand Canyon. Het enige verschil was dat de pieken meer op bergen leken, met heel smalle toppen waarop ik elke keer als ik sprong maar net genoeg ruimte had om te landen. Dit alles was ondergronds, waardoor ik van piek naar piek kon springen, rechtstreeks vanaf het pad waarop ik liep. Het pad was ineens gewoon onderbroken, en dat was alles wat ik kon zien tot ik aan de andere kant kwam. Het was allemaal onder mijn voeten, waardoor ik van piek naar piek kon springen. Maar het was zó uitgestrekt. Ik was verbaasd toen ik er aankwam en heel verrast door hoe ver ik van piek naar piek kon springen terwijl ik iemand droeg.
Ik kan niet geloven dat het me zo gemakkelijk lukt.
Aan de andere kant is het betonnen pad weer glad. Rond het huis staat een licht houten hek. Als ik bij de deur kom, merk ik dat die onderaan laag is, waardoor ik een beetje zicht heb op de andere kant. Eerst loop ik door dit hek, maar ik hoor mensen praten, dus stop ik om te luisteren.
Ik kan alleen hun voeten zien; ze dragen sandalen en praten op een manier waar ik me ongemakkelijk bij voel. Ze zeggen niet zulke aardige dingen en roddelen, dus doe ik die deur niet open.
Ik merk dat er, als ik mijn hand een beetje beweeg, nog een deur is en dat ik ook onder deze deur door kan kijken. Het pad is vrij, er is niemand aan de andere kant en het ziet er vredig uit. Dus ga ik door deze deur naar buiten. Dat was de hele droom.

Droom #2: De gouden metalen muren

Droom: Ik ben op een prachtige plek met veel kamers en verdiepingen.
De muren van de plek lijken van metaalachtig goud en glanzen; er zijn geen ramen en het is heel luxueus.
Elke kamer waar ik binnenkom is mooier dan de vorige. Ik ben heel blij en verbaasd over al deze schoonheid en weelde; terwijl ik om me heen kijk, ben ik verwonderd en voel ik me heel gelukkig. Mijn ouders zijn ook aanwezig in deze droom; mijn vader lijkt degene te zijn die me rondleidt. Ik merk ook dat deze plek verschillende verdiepingen heeft. Ik loop de trap af en vraag me af of er beneden een waterval is. Ik vind het geluid van het water mooi en kan het bijna horen, maar voordat ik er ben, word ik wakker.

Delen: Ik had deze dromen met twee weken ertussen. Wat me verraste, was dat mijn ouders erin voorkwamen; ze zijn allebei overleden. In het echte leven ben ik een alleenstaande ouder.
Ik heb mijn dochter of mijn neef opgevoed. Oorspronkelijk denk ik dat het mijn neef was, maar misschien heb ik mezelf ervan overtuigd dat het mijn dochter moest zijn, omdat zij degene is bij wie ik ben en ik een lange en moeilijke weg heb afgelegd. De afgelopen maanden heb ik getraind om een nieuwe richting in te slaan die onbeperkte mogelijkheden biedt, een pad dat ik altijd al heb willen bewandelen. Ik heb veel spirituele gaven waar ik vertrouwd mee leer raken en die ik verder ontwikkel. Op een dag zou ik graag een boek schrijven en alles delen wat ik heb geleerd.
Bedankt voor je tijd en hulp, ik waardeer het echt.