Droom #1: Het verblijf in de Pyreneeën

Ik heb al maanden iets wat op een peesontsteking in mijn rechterenkel lijkt (achillespees). In het begin ben ik ondanks de pijn blijven wandelen in de bergen... Mijn enkel is stijf en gezwollen. En ik heb pijn als ik loop. Natuurlijk ben ik gestopt met mijn wandelingen in de bergen. Omdat dit me belemmert vooruit te komen, maak ik me grote zorgen over hoe het verder moet, zonder echt te weten wat er aan de hand is, ondanks röntgenfoto's en fysiotherapie! Een achillespeesontsteking is een ontsteking van de pees die de hiel met de kuitspieren verbindt. Ze wordt veroorzaakt door overbelasting van de achillespees tijdens herhaalde wandelingen van lange duur, intensieve hardlooptraining of het dragen van schoenen die niet geschikt zijn voor de activiteit. Ik heb mijn engel Sealiah aangeroepen en om een droom gevraagd die me zou uitleggen wat er aan de hand is. Dit is de (enige) droom die ik heb gekregen:

Ik ben op een strand midden in de Pyreneeën (waar we vaak naartoe gaan, aangezien mijn echtgenote uit de Pyreneeën komt). Ik heb deze plek verkend om ernaar terug te keren. De prijs voor het verblijf in het hotel is exorbitant, maar toen we aangaven dat het voor een groep was, werd die gehalveerd. Ik voel dat er nu haast bij is om de boodschap van mijn lichaam te begrijpen... Maar ik heb moeite deze droom te begrijpen, ondanks de hulp van mijn echtgenote.

Droom #2: Op zoek naar mijn zielsverwant

Ik heb, terwijl ik met Iezalel werkte, gevraagd me te helpen mijn herinneringen goed op te schonen, zodat ik mijn levenspartner met goddelijke verwantschap zou kunnen ontmoeten. Ik heb diezelfde nacht meerdere dromen gehad (zoals heel vaak) en ik moet toegeven dat het me niet lukt alle stukjes bij elkaar te leggen, zodat het duidelijk wordt wanneer er veel verschillende scènes zijn.

Ik was op een parkeerterrein en liep naar mijn witte auto (de echte, in werkelijkheid). Er stonden veel auto’s dicht op elkaar en ik moest me tussen de auto’s door wurmen. Het lukte me om in mijn auto te stappen en het parkeerterrein uit te rijden, ook al stonden er overal auto’s. Ik sta en een man (die ik niet ken) trekt me zachtjes naar zich toe met een mooie glimlach. Hij lijkt aardig, verliefd op mij en teder. Oprecht. Hij kust me zachtjes op de mond. Ik ben verrast, want ik ken hem niet. Hij zegt tegen me: we zijn al 10 jaar samen. Ik ben buiten met kinderen. De kinderen doen mee aan een gezellig spelwedstrijdje. Ik moet opletten om te zien wie er wint tussen twee kinderen. Frédéric (een jongen van 8 met wie ik in werkelijkheid op een school heb gewerkt, die me erg graag mag en me vaak op school komt opzoeken, en voor wie ik ook genegenheid voel) laat de andere kleine jongen expres winnen, zonder dat die het merkt. Ik zie wat hij doet en vind het aardig van hem, omdat de ander niet vaak won. Frédéric is trots op zichzelf. Hij komt picknicken met mij en mijn geliefde (in werkelijkheid heb ik die niet). Ik ben op een familiefeest. Mijn oom Yves (van wie ik in werkelijkheid veel houd en die ik aardig en grappig vind) is er niet. Ik zeg tegen mijn andere oom: « il n'est encore pas la”, waarop hij antwoordt dat hij zijn redenen heeft en ik zeg: « il a toujours une raison ». Ik zit in de auto met mijn moeder. Zij rijdt. We zoeken een parkeerplaats. Ik vind dat ze hard rijdt, maar zeg niets. We parkeren en lopen naar het winkelcentrum, naar het balkon van het winkelcentrum. Er staat een getrouwd stel. Ze zien er gelukkig uit, maar de vrouw draagt een zwarte trouwjurk. Een soort smokingstijl, en de man is helemaal in het wit gekleed (alsof ze zich andersom dan gebruikelijk wilden kleden). Binnen is er nog een bruiloft. Er is een groep mensen die op motoren rijden. De bruid draagt een witte jurk, maar met een sweatshirt over haar jurk. En de man draagt een zwart pak. Ik kom een winkel binnen en zoek een cadeau voor mijn moeder. Een klein meisje, dat mijn dochter lijkt te zijn (niet in werkelijkheid, ik heb er geen), geeft me een klein bruin notitieboekje in een doorzichtige plastic zak en zegt dat ze dat wil.

Droom #3: L’de verzoenende omhelzing

Ik had deze droom toen ik een opleiding volgde over het lezen van ECG’s (elektrocardiogrammen), dat wil zeggen, de elektrische registratie van het hart.

Ik sta in een groep mensen. We kijken naar een vertekende scène, een heftige ruzie, en ik maak er zeer scherpe opmerkingen over, alsof we harder moeten zijn tegenover wat we zien. Daarna lig ik naast een vrouw in bed. Het is alsof zij mijn innerlijke vrouw is, die me vertelt dat ze het niet eens is met deze houding, dat dit gedrag haar pijn doet en dat het tot een breuk kan leiden. Kaya ligt links van deze persoon en luistert. Ik besef dat het pathologische en onrechtvaardige gedrag vertekend is en bied mijn excuses aan. Ik zeg haar oprecht dat ik spijt heb van mijn woorden en dat ze gelijk heeft. Ik ben te hard en kritisch en moet mijn gedrag veranderen. Dat stelt me gerust. Ze glimlacht naar me en we omhelzen elkaar als verzoening.