Droom #1: Het gewicht van de verantwoordelijkheid

Delen: Ik maak een moeilijke periode door en voel me overweldigd door verantwoordelijkheden: ik sta er alleen voor met de zorg voor mijn drie tieners, mijn familie is ver weg en wordt geconfronteerd met oorlogsgevaar, de prijsstijgingen enzovoort. Ik voel me somberder en eenzamer dan ooit. Ik voel me somberder en eenzamer dan ooit. Voordat ik ging slapen, vroeg ik het Universum me te helpen in mijn droom contact te maken met de ziel van de persoon die het voor mij heeft uitgekozen in dit leven, of die ziel in mijn droom te bezoeken. Ik begrijp dat ik op de hemel moet vertrouwen en geduldig moet zijn, maar ik vroeg om wat hoop en motivatie om door te gaan. Ik kreeg een droom, maar ik kan me er maar delen van herinneren.

Droom:  Ik droomde over de president van Oekraïne, Volodymyr Zelensky. Ik zag menigten en president Zelensky bevond zich in de menigte. Tegelijkertijd hoor ik nieuws uit de hele wereld dat hij zich nu ergens op zee schuilhoudt, maar niet op een schip of in een onderwaterbunker, alleen met een masker op zijn gezicht waarmee hij kan ademen.

Ik vind het vreemd om zoiets in de internationale media aan te kondigen, want nu kan hij gemakkelijk worden gevonden en gedood. De Russen kunnen hem nu opsporen.

Ik denk ook dat het goed is dat hij besloot zich te verbergen, want aan het begin van de droom was hij te veel blootgesteld en te gemakkelijk te doden. Als leider moet hij op een veilige plek blijven om zijn mensen moed in te spreken.

Dan zie ik mezelf in een onbekende kamer. Misschien snijd ik een stuk van de hoek van het bed aan de linkerkant af om op te eten... Het is vreemd en ik voel me er niet prettig bij.

Ik weet niet of het van iets eetbaars is gemaakt of van hout, en of ik het eet omdat ik uitgehongerd ben. Ik herinner me alleen het verdriet dat ik voelde nadat ik het had gegeten.

Droom #2: Sancties

Droom: John en ik brengen verschillende collega's op de hoogte van alle recente wijzigingen in de sanctiewetgeving en het beleid van het bedrijf inzake zelfopgelegde sancties. Daarna moeten we met drie collega's over sancties praten die voor iedereen onzichtbaar zijn.

Deze drie mensen waren neutraal en stonden over het algemeen open voor de training die John en ik gaven. Het enige wat ik wist, was dat ze een soort speciale agenten voor het bedrijf waren. Ik kon ze alle drie zien, maar John kon er maar twee zien. Hij vroeg me waar de derde persoon was en ik vertelde hem dat ze recht voor ons stond.

Het lichaam van de derde persoon (d.w.z. degene die alleen ik kan zien) verdwijnt, maar ik kan zijn kleding zien: een blauw overhemd en een grijze broek (geen stropdas) (alsof we het lichaam niet kunnen zien, maar wel de kleding) wanneer John aankomt.