Droom #1: Het park en de meren

De droom: Ik ben met mijn 7-jarige petekind en mijn tweelingzus in de stad Sherbrooke. Ik neem hem mee naar waterspeelplekken in een park. Het zijn meren met verschillende soorten stromingen, zoals golfslagbaden. We gaan naar een eerste meer. Een man laat me weten dat er nog een speler nodig is voor een badmintontoernooi. Ik zeg dat ik indien nodig beschikbaar ben. Ik laat de oude hardloopschoenen zien die ik draag, vuil en versleten, en zeg dat het wel goed komt, want door het asfalt zullen ze niet glad zijn. Iemand zal me een racket lenen. Ik denk dat ik verantwoordelijk ben voor mijn petekind, dus dat ze de wedstrijd indien nodig zouden komen bekijken. L’man wil langer met me praten, maar ik vind dat ik al lang genoeg weg ben geweest. Ik zeg dan dat ik weg moet omdat mijn zus, die alleen is met mijn petekind, schizofreen is (terwijl ik me niet echt zorgen maak). Ik zeg dat ik bij een van de meren zal zijn en wijs de plek aan. Ik ga terug naar mijn zus en mijn petekind, die in de badkamer waren, en we gaan naar het tweede meer. In het waterspeelgedeelte zie ik Margot, maar ik ben bereid met haar te praten als onze blikken elkaar kruisen. Ik zie speren in het zand, alsof ze daar zijn neergelegd om me iets te laten weten. Ik denk dat ik het verkeerd begrepen heb en dat het om een volleybaltoernooi gaat. Ik voel me veel minder op mijn gemak bij volleybal, maar ik denk dat ik graag mee zal doen. Het geeft niet als ik niet goed speel. Daarna weet ik dat het echt om een badmintontoernooi gaat. Ik stel me voor dat ik speel en dat iemand de wedstrijd filmt. Ik ben blij, want dan heb ik een herinnering aan mezelf toen ik nog sportief was en goed presteerde (alsof ik deze situatie in de toekomst minder vaak zal meemaken?). Mijn petekind en mijn zus zijn niet meer bij me. L’man komt met me praten. Hij zegt dat ze uiteindelijk alleen mensen willen die voor het toernooi zijn ingeschreven en dat ze de wedstrijd van degene die geen partner had, zullen afgelasten. Dat is prima voor mij en ik ben bereid om verder te gaan. Hij ziet dat ik een wondje aan mijn hand heb (volgens mij aan de rechterhand) en wil me laten zien dat ik mijn pleister anders kan aanbrengen. Hij maakt hem los, maakt hem groter en plakt hem weer op. We zijn naar de badkamer gelopen. Hij maakt hem nog groter en doet hem om mijn hand. Ik kijk toe. Ik reageer niet. Hij en ik komen iets verderop van de badkamer terecht. Hij tilt me van de grond en brengt me naar de badkamer. Dan zie ik aan zijn blik dat hij me in de badkamer seksueel wil aanvallen. Ik beweeg niet, maar roep om hulp terwijl we in de deuropening staan. Hij en ik komen iets verderop van de badkamer terecht. Ik zie aan zijn blik dat hij van plan is me in de badkamer seksueel aan te vallen. Ik kijk om me heen of er mensen zijn. Ik zie niemand in de buurt. Ik gebruik karatetechnieken, zie de hele reeks voor me en krijg hem op de grond zonder hem te verwonden. Ik houd hem op de grond. Op een gegeven moment heb ik om hulp geroepen. De politie is gebeld. Ik ben in de badkamer met de politie en de man, die in bedwang wordt gehouden. L’man zal juridische gevolgen ondervinden van de seksuele aanranding. Ik denk na of wat hij me heeft aangedaan ernstig genoeg is om de gevolgen te rechtvaardigen die hij zal ondervinden. Na erover te hebben nagedacht, vind ik het terecht. Ik ben nog steeds van streek. Ik wil zijn naam weten, zodat ik hem indien nodig in de toekomst kan herkennen. Als ik wakker word, klopt mijn hart heel snel.

Droom #2: De gebouwen in de stad

De droom: Ik sta in een straat met aan weerszijden gebouwen van twee of drie verdiepingen. De gebouwen zijn wit. Twee getinte kinderen lopen naar een appartement en drukken op een knop. Er gaat een alarm af en de rolluiken voor de ramen gaan omlaag. Ze zijn onstuimig en willen de twee volwassenen naast hen niet gehoorzamen. Een van hen drukt op de knop en zegt: « kijk, er is geen probleem », en de rolluiken gaan weer omhoog, maar het alarm klinkt harder. Vervolgens klimmen de kinderen tegen het gebouw op en bonzen heel hard op het raam. Boven hen is er een balkon met zwarte tralies. Een grootmoeder, twee grootvaders (tweelingen die er een beetje achterlijk uitzien) en twee andere blonde kinderen zijn op het balkon naar buiten gekomen. De twee grootvaders vallen van angst of duizeligheid en sterven; hun lichamen vallen uiteen op de grond. Dan zie ik een van de grootvaders de botten uit zijn lichaam halen, waaronder een groot, langwerpig bot uit het midden van zijn voorhoofd. Daarna is hij alleen nog maar vlees en krabt hij met een bot dat hij in zijn hand houdt aan de binnenkant van een houten kist die aan de bovenkant open is.