Droom #1: De ontvoering en de dokter

Droom: Christiane zei: "Hoe gaat het nu met Sanjay (mijn man)? Is Sanjay op 23 juni ontvoerd?" Ik antwoordde: "Ja, het gaat goed met hem, Christiane, dank je." Het gebeurde tijdens onze zomervakantie. Nadat er 3 lakh roepies losgeld was betaald, werd hij vrijgelaten. De mensen die het hadden gedaan wilden meer geld en ontvoerden daarom veel mensen, omdat hun zoon was ontvoerd en ze geen geld hadden om de ontvoerder te betalen. Ze waren gewaarschuwd de politie niet in te lichten. Christiane zei: "Hmm..." Maar ze was niet blij dat de politie niet was gebeld; ze vertrok om door de multidimensies te reizen.

Ik kreeg mijn telefoon terug en hij had ook 3 lakh roepies bij zich. De schoenmaker zei: "Je kunt dit ook meenemen." Ik zei: "Nee, het is niet van mij." De dief begon te huilen en zei dat hij geen keus had, geen werk kon vinden en dat zijn familie honger leed. Ik zei dat ik het begreep, maar dat hij moest proberen werk te vinden, dat dit geen goede manier van leven was, en ik liet hem gaan. Christiane komt terug en zegt dat het is gecontroleerd en dat het nodig was.

Ze zegt dat ze mijn gidsen heeft ontmoet en dat ze blij met me zijn, maar dat ik hard moet blijven werken. Er is veel te doen. Ik zei dat ik hen had ontmoet en blij was, maar dat ik zeker hard zou werken. Daarna ben ik in een winkel waar ze meubels repareren en polijsten. Vooral stoelen. De stoelen zijn nu prachtig.

Ik ontmoet een onbekende vriendin en haar man. Ze laten me een stoel zien met hun naam erop. Hij is prachtig. Ik krijg een telefoontje van een andere vriendin en haar man... Haar man neemt de telefoon op en zegt: "Ik ben zo blij dat ik naar een evenement ben geweest. Ik was op een evenement en daar stond mijn naam op de stoel vooraan. Ik voelde me nederig dat mijn werk werd erkend." Ik zei: "Ik ben zo blij voor je.

Door het raam zag ik spoorrails en twee treinen die elkaar bijna zouden kruisen. Mijn grootouders brachten de zus van mijn nicht Evelyn naar het ziekenhuis. Ik nam contact met haar op en vroeg wat er aan de hand was. Ze zei: "Ik weet het niet. De afgelopen vijf dagen is mijn gezicht elke ochtend opgezwollen en jeukt het, en het is vervelend." Ik ga naar het ziekenhuis en de dokter komt eraan.

Deze keer was het een ander ziekenhuis, omdat de eerdere ziekenhuizen de oorzaak niet konden achterhalen. De dokter liep al weg. Ik legde de symptomen uit en vroeg of hij de oorzaak kon vinden. De dokter hield halt, kwam terug en vroeg me mee te gaan naar de onderzoekskamer. Hij zei dat ik goed geïnformeerd was en dat dit hem zou helpen. Ik vertelde hem alle symptomen en vroeg hem te controleren of het een glutenallergie was. Hij deed de nodige tests en het bleek inderdaad een glutenallergie te zijn. Zo werd de oorzaak ontdekt en kwam alles goed.