Droom #1: De verontrustende dokter

Ik ben in een gebouw, in een ongemeubileerd appartement. Ik ben met een klein meisje van ongeveer 3 jaar, zonder kleren. Ik weet dat Dr. Guy Turcotte zijn ex-vrouw komt ontmoeten in een appartement vlak bij het mijne. Ik ben bang hem te zien en vertrek liever. Ik zeg tegen het kleine meisje dat ze zich moet aankleden; ze trekt een trui en een roze broek van een zachte stof aan. Ik kijk uit het raam in de hoop te kunnen ontsnappen, maar het is te hoog; ik moet de gang nemen en kom Dr. Guy Turcotte tegen, vergezeld door een jonge tiener met een capuchontrui op zijn hoofd. De blik van Dr. Turcotte is angstaanjagend en ik heb sterk de indruk dat hij geweld zal gebruiken tegen zijn ex-vrouw. Ik bevind me buiten, vlak bij mijn partner. De jonge tiener staat bij ons en huilt… Hij vertelt ons dat Dr. Turcotte hem heeft gedwongen hem te volgen. Ik bevind me in een ziekenhuis, zoek een toilet om te gaan plassen en zie in een kamer een ziek kind in bed. Ik denk dat het moeite heeft met ademhalen; de artsen leggen het in een waterbassin waardoor het beter kan ademen, en ik merk dat het kieuwen heeft zoals een vis. De zaak-Guy Turcotte: één proces, twee eenzame zielen Ze ontmoetten elkaar in 1999, toen ze geneeskunde studeerden aan de Université Laval in Québec. Hij, eenzaam, nauwgezet, georganiseerd en regelmatig als een hartslag, zou cardioloog worden. Zij, sociaal, sprankelend, ruimdenkend, vindingrijk en op haar gemak bij het onverwachte, zou spoedarts worden. Twee levenslopen... voorbestemd: die van Guy Turcotte en Isabelle Gaston. Zegt men niet dat tegenpolen elkaar aantrekken? Hun verhaal beloofde een mooi verhaal te worden: jeugd, liefde, twee mooie, gezonde kinderen, sociaal en professioneel succes dat hen bovendien beschermde tegen de financiële zorgen die zoveel stellen ondermijnen. Maar het mooie verhaal veranderde op 20 februari 2009 in een drama, in het huis dat Guy Turcotte sinds hun scheiding huurde. De goede vader, de goede dokter, vermoordde zijn kinderen, Olivier, 5 jaar, en Anne Sophie, 3 jaar, in een scenario dat zo uit een horrorfilm van een meester had kunnen komen. Op 20 februari 2009 vernietigde Guy Turcotte alles wat Isabelle en hij hadden opgebouwd; hij maakte hun kostbaarste prestatie met de grond gelijk. Hun scheiding, die blijkbaar moeizaam en kostbaar was, werd afgelopen april officieel, op het moment dat het strafproces begon. Na een proces van 12 weken dat veel media-aandacht kreeg, werd Guy Turcotte strafrechtelijk niet verantwoordelijk bevonden voor de moord op zijn kinderen.

Droom #2 : Bezoek aan mijn schoonfamilie

Delen : Ik werk met de engel Aniel en vraag hem: WAAROM HEB IK HYPOTHYREOÏDIE? Concreet heb ik al 8 jaar hypothyreoïdie en moet ik levenslang behandeld worden. De symptomen zijn: chronische vermoeidheid, geheugenverlies, constipatie, haaruitval, depressie, stemmingswisselingen... ondanks de behandeling kunnen deze symptomen aanwezig blijven.

Droom : Ik ben in Parijs met mijn zwager (de broer van mijn man), mijn schoonzus en mijn man. Concreet hebben ze net een baby gekregen. Het is het einde van de dag en we wandelen door Parijs terwijl we op onze trein wachten. Mijn schoonzus praat veel. Ik heb het gevoel dat ze zich alle drie op hun gemak voelen, maar ik trek me een beetje terug omdat ik me minderwaardig voel (concreet is dat ook hoe ik de dingen ervaar). We zijn in een straat en ze zitten alle drie op traptreden en eten een ijsje. Ik hoefde er geen, ik zonder me af, trek me terug en voel me niet goed. Mijn schoonzus irriteert me en ik voel jaloezie (soms kan ik dat echt zo voelen in het dagelijks leven). We lopen verder, bezoeken galerieën en bekijken schilderijen. Er zijn mensen op straat en mijn schoonzus blijft praten, het galmt heel hard in mijn hoofd... en ik word wakker met een beetje een dichtgeknepen, kriebelende keel!! In het dagelijks leven zien we elkaar niet vaak omdat we ver uit elkaar wonen. Twee weken geleden zijn we bij hen langsgegaan om kennis te maken met hun baby. Op het eerste gezicht had ik niet de indruk dat ik me erg aan hen stoorde, maar diep vanbinnen kon ik niet wachten om naar huis te gaan!! Ze is kalm, heel vrouwelijk en intelligent; als ze praat, valt iedereen stil... als ik bij haar ben, voel ik me niet op mijn gemak, en dat geldt ook voor mijn zwager.

Droom #3: Op een brommer

Delen: Ik werk met lezalel. Dit is een periode waarin ik me afvroeg of ik me in de provincie zou vestigen. Is het een juiste beslissing om Parijs te verlaten voor de provincie?

Ik ben bij een vriendin (in het echt een onbekende), ze is brunette. Er zijn andere mensen. Ik moet naar huis. Een tante die er is, moet ook vertrekken (mijn tante is een energieke, actieve, levendige vrouw die er veel jonger uitziet dan ze is. Ze heeft veel gezondheidsproblemen, maar ze gaat daar met een goed humeur en de nodige afstand mee om). Ze zou me eventueel met de auto naar huis kunnen brengen, maar dat is absoluut niet haar route. Uiteindelijk besluit ik te voet naar huis te gaan. Ik woon vrij ver weg, maar ik vind het niet erg om te lopen. Ik bevind me op straat op een brommer. Ik denk dat deze brommer vast slecht rijdt, omdat hij al lang niet is gebruikt. Ik zit erop en rijd ermee, maar hij is nog niet gestart. Ik denk dat hij oud en niet erg krachtig is. Terwijl ik rijd start ik hem en merk ik dat hij groter is dan ik dacht en zelfs heel goed rijdt. Ik sta voor een rood licht. Alle andere voertuigen staan midden op straat stil, maar ik ben vlak bij het trottoir aan de rechterkant gestopt. Ik ben de enige op die plek; alle anderen staan midden op straat. Ik zie een politieagent die het verkeer in de gaten houdt. Ik vraag me af of ik daar wel mag stoppen en denk dat de agent vast naar me zal fluiten als dat niet mag. Het licht springt op groen: de agent laat me door. Ik rijd verder en alles gaat goed, maar geleidelijk begint de weg omhoog te lopen, tot hij een extreem steile helling wordt. Dan moet ik van de brommer af om hem te duwen. Daarna moet ik de straat beklimmen; de mensen om me heen doen dat te voet. Het is echt moeilijk om vooruit te komen. Ik zie een moeder en haar dochter vlak bij me. Ik weet dat het eenmaal boven wel goed komt en dat het moeilijkste achter de rug is, maar je moet er eerst maar eens zien te komen!

Droom #4: Een hard oordeel

Ik zal samen met mijn ex-partner door de Canadese rechtbank worden berecht voor het mislukken van mijn relatie sinds mijn immigratie naar Québec. Een man legt ons uit hoe het proces verloopt en laat ons de rechtszaal zien waar het zal plaatsvinden. We zijn samen met andere mensen die ook berecht moeten worden voor vergrijpen die, net als bij ons, geen vergrijpen zijn. Mijn ex-partner en ik zeggen tegen elkaar dat de rechtbank ons geen enkele clementie zal tonen omdat we Frans zijn. Onze advocaten komen aan en boeien ons. Mijn advocaat is een vrouw en ze liet de handboeien bewust open, omdat ze weet dat wat er gebeurt niet eerlijk is. Ik ben opgelucht, want met de pijn door de fibromyalgie die ik al 8 jaar heb, zou het heel moeilijk zijn geweest om mijn handen achter mijn rug vastgebonden te verdragen. Ik zeg tegen mijn twee dochters dat ik onszelf op iets lekkers trakteer en Franse gebakjes ga kopen. Ik kom aan bij een chocolatier, met daar tegenover een banketbakker (het zijn kraampjes). Ik koop 3 repen pure chocolade, dat kost 7 $. De jonge verkoopster bij de banketbakker is niet blij omdat ik niets bij haar koop. Ik vraag haar om 3 chocolade-meringues voor me klaar te maken. De verkoopster van de chocolaterie zegt dat die jonge verkoopsters geen geduld hebben; daar ben ik het mee eens. Ik voeg nog iets toe aan mijn bestelling chocolade en dan komt het op 160 $. Ik zeg dat dat niet kan en dat er een fout is gemaakt. Ik kijk in mijn portemonnee en mijn creditcards zijn verdwenen; ik heb niet eens contant geld bij me. Ik raak in paniek... Ik vlucht. Ik ren in totale paniek naar mijn geliefde. Hij blijft heel kalm en rustig en zegt tegen me: « kalmeer, we gaan nadenken en je geld terugvinden.” Ik ben in een gloednieuwe, ruime, lichte keuken met lichtgekleurde keukenkastjes. Er ontbreken opbergmeubels. Ik stel voor om die van mij neer te zetten. Ze staan op zolder; het zijn er veel. Dit zijn de eerste keukenmeubels die ik samen met de vader van mijn zoon heb gekocht; ze zijn van licht eikenhout en nog steeds in de mode. Het is niet mijn zolder en ik zie dierlijke keutels. Ik zeg tegen mijn vriendin dat ze groter zijn dan muizenkeutels. Ze zegt van wel. Omdat ik moest gaan zitten om die uitwerpselen te bekijken, is het moeilijk voor me om weer op te staan door de fibromyalgie... Mijn vriendin helpt me.