Droom #1 : Het Halloweenkostuum

Droom : Ik ben in beweging en zoek een Halloweenkostuum. Ik ben in de winkel (in de droom is het echt Halloween) en ik dacht: ik zou iets anders moeten aantrekken dan vorig jaar (in mijn droom was ik vorig jaar verkleed als engel), maar nu wil ik iets anders en me als heks verkleden.

Delen : In het echt was ik verkleed als een Romeinse godin... en ik ging op de foto met een meisje met wie ik werkte... Zij was verkleed als een zwarte en paarse heks met paarse veren, het was heel mooi.

Ik dacht: «Ik wil dat het er zo uitziet» (heks), en de vrouw die me hielp een kostuum te vinden, zei tegen me: «Er zijn bijna geen kostuums meer over» en dat klopte... Toen zei ze tegen me: «Kijk, dit is het laatste kostuum met een cape.» Ze deed de cape om en die was bij de schouders heel opgeblazen, erg overdreven... Andere scène: We keren terug naar de uitzending en gaan zitten om te eten, maar ik ben nu geen toeschouwer meer en de man met zijn dochter is er. Hij is niet aardig, ze schenken hem wijn in. Het lijkt alsof ik het ben, maar het is hij... we zeggen tegen elkaar: dit slaat nergens op, het klopt niet, en de drie meisjes wilden helpen... Andere scène... Ik loop op straat, ergens in Montréal... Ik zie een serveerster uit een restaurant met een klein terras komen. Ze heeft twee borden in haar handen en is helemaal in shock, echt waar... De borden lagen vol met heerlijk eten. Ze zegt: «Mijn vader is vermoord, hij is dood» en dan laat ze haar borden vallen. Ze besefte niet eens dat ze de borden in haar handen had... Ze vallen op de grond en ze moet weg. Ze gaat weg... en dan zie ik mijn broer Jonathan (die altijd een grote rol in mijn leven heeft gespeeld. Mijn moeder kreeg hem met haar neef). Hij vertelde me dat hij het meisje kent en dat haar vader is overleden. Hij zegt tegen me: «Ja, ik ken haar, haar vader is vermoord, hij is dood.» Een man vraagt me de weg naar een winkel waar hij een leren jas kan kopen. Hij weet niet waar hij die moet kopen, en ik wijs hem de weg naar een plek waarvan ik weet dat ze er mooie Italiaanse importartikelen verkopen. Die ligt aan de straat van mijn grootvader... op de hoek van Bélanger en Iberville in Montréal (in het echt is dat echt zo)... Ik wees hem de weg: «Kijk naar rechts, daar is een winkel. Dat is de winkel van mijn grootvader, die Carrefour de la chaussure heet en vroeger Simoni et frères heette.»

Delen :  daarna heeft het in werkelijkheid een andere naam gekregen na problemen die mijn oom heeft gehad... Daar is mijn moeder opgegroeid, want boven de winkel woonde de familie van mijn moeder... en de Italiaanse familie van mijn grootvader woonde vlakbij. Ik heb ook in die buurt gewoond toen mijn moeder van mijn vader scheidde... en toen mijn grootvader in de familiezaak overleed, was mijn moeder 15 jaar. Ik heb hem nooit gekend... mijn oom heeft de zaak na zijn overlijden overgenomen en hij bestaat nog steeds vandaag…. In werkelijkheid is er een restaurant dat maquis heet.

En ik wijs de man de weg ernaartoe... naar de lederwinkel... die in mijn droom de naam draagt van het maquisrestaurant dat in werkelijkheid in deze straat bestaat... Want in mijn droom was het een lederwinkel waarnaar ik hem verwees, met echt prachtige Italiaanse importartikelen, en hij zou er vinden wat hij zocht.

Droom #2: De juwelierszaak

Partage : J'invoque Eyael depuis 2 semaines et cette nuit j'ai rêvé.

Droom : Ik ben in een juwelierszaak met de vader van mijn dochters (die in werkelijkheid nu een vriend is; we zijn al bijna 10 jaar uit elkaar). Als ik binnenkom, zie ik op de toonbank sieraden die door UCM zijn gemaakt. Ik zie oorbellen met het logo van de kabbala, kettingen met mooie symbolen... Een ervan had een zilveren roos en ik bekeek die van dichterbij. Ik vond hem mooi... Ik vroeg me af: welke kies ik? Ik had namelijk ook een ketting gezien met een hanger in de vorm van een glazen deur, met daarachter een poederblauwe kleur. Hij was heel verfijnd en ik lette erop dat ik ook een maan achter de ruiten van de deur zag. Ik vroeg om een teken dat het de juiste keuze was en toen zag ik de deur in de lucht levensgroot worden. Het was nacht. Ik bedankte de hemel voor dit teken, want het was fijn om bevestiging van de hemel te krijgen, en ik koos die als cadeau (want de vader gaf me dit cadeau voor mijn verjaardag). Ik hang hem dus om mijn nek en de hanger komt precies ter hoogte van mijn vijfde chakra. Ik merk dat het blauwe gedeelte erachter kwetsbaar lijkt en dat de kleur op mijn chakra afgeeft, dus ik doe hem af en ga naar de kassa, maar ik denk: wat jammer dat dit gebeurt... Ik blijf naar de andere sieraden van UCM kijken en denk: «is dit echt de juiste?»... maar vast wel... Ik denk ook dat de display in de winkel niet echt zichtbaar was voor klanten, dus ik verplaats hem en Dany, de vader, zegt tegen me: «wat doe je?» Ik zeg tegen hem: «je ziet ze niet waar ze staan»... want hoe groot de juwelierszaak ook is, de enige sieraden die me interesseren, zijn die van UCM... Het is een heel grote juwelierszaak met allerlei soorten sieraden... Dus we gaan naar de kassa en ik zeg tegen hem: «maar hij kost 300 $, vind je dat goed?» Hij zegt: «ja». De man bij de kassa zegt tegen ons: «hij kost 144 $». We waren blij, maar diep vanbinnen denk ik... als ik hem rechtstreeks bij UCM koop, is hij goedkoper, want ik ken de mensen die ze maken. Terwijl we bij de kassa staan, begin ik rond te kijken en zie ik hoger op de plank engelenvleugels van glas in verschillende kleuren. Aan het uiteinde staat een tekening van een engelenvleugel en het geheel heeft een beetje de vorm van een potlood. Ze staan zo opgesteld dat ze rechtop blijven staan. Ik pak er een en bekijk hem aandachtig, en zet hem daarna terug... Dan lopen we naar de deur, waar ik een vrouw zie die ik meen te kennen... Zij verkoopt ook sieraden, maar ik heb niets bij haar gekocht. We merken dat ik een engelenvleugel in mijn hand houd, waar ik daarnet naar had gekeken... hij is kapot en ik denk: «wat moet ik doen? Als ik ermee wegga, denken ze dan dat ik hem aan het stelen ben???» De vrouw heeft me ermee gezien... Ik besluit terug te gaan en hem naar de man bij de kassa te brengen... Ik verontschuldig me en denk: «ik begrijp niet waarom ik zo in beslag was genomen dat ik ermee wegliep...?». Hij zei dat iedereen die van engelen houdt, zich zo gedraagt. Dat het normaal was en toen zei ik: «oké, mooi, ik heb de beproeving doorstaan :)». En ja, ik had het gehaald, het was een test!