Droom #1: De keverauto

Droom: Ik krijg een kever (witte auto), een oud model. Naar verluidt werkt de auto niet meer of nauwelijks. Ik accepteer hem en krijg hem binnen een paar minuten weer aan de praat. Hij start meteen en ik besluit er een proefrit mee te maken. De auto heeft het stuur rechts (Engels model) en ik zie dat de snelheidsmeter in mijlen is. De auto is wit. Je hoort duidelijk het karakteristieke motorgeluid van dit automodel, het prettige, zachte geluidje van de Kever (het doet me denken aan de film Herbie, of “Choupette”, zoals ze hem noemen). Ik ga dus achter het stuur zitten. Het lijkt geen probleem te zijn om rechts te rijden, dus ik ga op weg en kom op bergpaden terecht die bedekt zijn met witte, ronde stenen. Op het pad is een Y-splitsing met twee mogelijke richtingen: een weg rechtdoor en een weg die naar beneden, de berg af, loopt. Ik besluit de linkerweg te nemen, die rechtdoor loopt of licht omhooggaat. Ik zet mijn fiets neer op een plek waar nog meer fietsen staan en bekijk de kerk. Er zijn twee trappen, een links en een rechts. De rechtertrap lijkt niet gebruikt te worden en eindigt voor een kerkdeur. Ik neem de linkertrap, die omhoog naar de kerk loopt en nog hoger lijkt door te gaan. Het lijkt moeilijk om de treden op te klimmen en soms zijn ze zelfs hoger dan normaal. Soms moet ik niet gewoon mijn voeten op de treden zetten, maar op mijn knieën omhoogklimmen en daarna weer opstaan. Voor de kerk staan jonge meisjes te wachten. Ze zijn in het wit gekleed, met witte jurken, alsof ze hun eerste communie doen. Ik besluit hogerop te gaan en moet soms op mijn knieën verder omhoogklimmen. Boven aan de trap staat een gloednieuwe, schitterende universiteit, met links een grote parkeerplaats. Grote gebouwen. Ik kom voor een trap te staan die naar de universiteit afdaalt en blijf daar staan. Er is een meisje met haar moeder. Ze roept een professor, die eraan komt. Ze bedankt hem en zegt dat hij de beste professor is geweest die ze ooit heeft gehad, en dat ze dankzij hem is waar ze nu is. Dat ze kan doen wat ze wilde. Hij zegt dat hij alleen haar potentieel heeft wakker gemaakt. Ik daal weer af naar de kerk. Beneden aan de treden kan ik mijn fiets niet vinden. Hij is verdwenen. Ik zie alleen fietswielen, maar alleen de metalen frames, zonder banden. Ik kijk om me heen en zie een kleinere fiets, voor een jong kind, die op de mijne lijkt. Maar hij is te klein voor mij om te gebruiken. Ik draai me om en zie twee fietsen met een andere vorm. De wielen staan niet achter elkaar, maar naast elkaar op twee parallelle lijnen, waardoor de fiets rechtop kan blijven staan. Ik zit op het kleine fietsje, dat gaandeweg steeds groter wordt tot normale grootte. Ik fiets op de weg en haal een andere fietser in, die op zijn beurt een auto inhaalt die aan de kant staat. Ik let op het voertuig dat van voren komt terwijl ik de fiets inhaal. Dan zie ik iemand midden op de weg op het zebrapad liggen slapen. Hij ligt met gekruiste benen en gekruiste armen. Hij draagt een pet of een muts. Ik loop nu te voet door een winkelstraat. Er is markt, met veel mensen en volle marktkramen. Ik loop langs een winkel waar boeddha’s staan. Boeddha’s uit de hele wereld. Er hangt een bijzondere sfeer in de winkel. De boeddha’s in de etalage staan allemaal rechtop en lijken van goud of verguld te zijn. Er liggen groene en roze stoffen. Opschriften in oosterse letters. Boeddha’s uit de hele wereld: de lachende boeddha, de boeddha van een lang leven, de liefde, de herinnering en de vergeving. Ik loop langs de winkel en vervolg mijn weg. Op dat moment bedenk ik dat ik deze winkel al eens in een andere droom heb gezien. Ik ben er al eens langs gelopen met Sophie, Laura en Jacques. Ik vervolg mijn weg door de kronkelende marktstraatjes en zie een man in het zwart, in een donker pak. Hij houdt twee zwarte koffers vast. Zijn hoofd is niet te zien; het lijkt bedekt met een metalen helm, die niets aan de voor- of achterkant laat zien. De helm bedekt zijn hele hoofd en heeft een complete vorm (hij lijkt op de puntige, afgeronde vorm van de kop van een kogel of een granaat). Mensen lijken opzij te gaan om hem door te laten. Hij loopt vastberaden. Hij loopt langs me heen en ik draai me om om hem te bekijken. Ik vraag me af wat hij zou vervoeren. Op dat moment denk ik dat hij een lijfwacht moet zijn, of een geldtransporteur. Hij is breed en krachtig, maar van gemiddelde lengte, niet groter dan ik als ik hem met mezelf vergelijk. Ik draai me om en vervolg mijn weg over de markt. Dan word ik wakker.

Droom #2: de slam-poëzie

Delen: Voor deze opdracht heb ik gekozen voor een studie van poëzie aan de hand van onze huidige samenleving. Dat wil zeggen: de schrijfkunst van een jonge dichter op het hedendaagse muziekpodium, aan de hand van een vernieuwde dichtvorm uit de Verenigde Staten: slam. Deze nieuwe vorm van hedendaagse poëzie heeft als eenvoudig doel om het lezen en beluisteren van poëzie minder elitair en saai te maken. Deze avant-gardistische stroming, die aan het eind van de jaren 80 aan de overkant van de Atlantische Oceaan ontstond, brengt een nieuwe kunstvorm met zich mee om via het woord zijn gemoedstoestand, vragen en wereldbeeld uit te drukken en tastbaar te maken. Slam wordt in wezen gekenmerkt als een artistieke beweging die waarden uitdraagt zoals ruimdenkendheid, delen, vrijheid van meningsuiting en het overstijgen van sociale barrières. L'spreker (slammer) draagt zijn verzen, woorden en bedoelingen voor in een geschreven tekst die op het podium wordt gebracht, met een geluidsdecor dat het publiek omhult met sferen en emoties. Slam kan worden gezien als de nieuwe tijd van de poëzie van weleer, waarin innerlijke sferen, klanken en melodieën diepte en bezieling geven aan de teksten, die via een onthulde emotionele en vibrerende dimensie worden uitgedrukt. Vervolgens heb ik ervoor gekozen het werk te analyseren van een Franse slammer die sinds het ontstaan van de beweging bekend is: Grand Corps Malade (GCM). Deze jonge artiest komt uit een gezin dat maatschappelijk gezien nogal aanzien geniet en betrokken is. Al vroeg blijkt hij talent te hebben voor basketbal. Een ongeluk maakt een einde aan zijn plannen en zijn ontwikkeling: als begeleider op een vakantiekamp springt hij in een zwembad met te weinig water en beschadigt hij meerdere wervels. De artsen denken dat hij levenslang verlamd zal blijven, maar een jaar later kan hij dankzij revalidatie zijn benen weer gebruiken. Deze gebeurtenis weerspiegelt een diepgaande verandering in zijn manifestatie. Hij was op zoek naar emotionele verbondenheid met anderen, maar zijn gebrek aan liefde en evenwichtige uitwisseling (een vorm van innerlijke droogte) hebben tot grote verschuivingen geleid, zelfs in zijn manifestatie… Te aards. Dit wijst op een grote drang om vooruit te komen, maar ook op een sterke behoefte om aardig gevonden te worden en voorop te staan, en op moeilijkheden met plannen. Deze eerder instinctieve essenties weerspiegelen zich vervolgens in de manier waarop hij zijn poëzie, leiderschap en gemoedstoestand uitdrukt. Daarnaast toont hij moed en wilskracht, maar zoals we zullen zien lijken die meer op strijdlust en opstandigheid. Fragment uit de tekst van het liedje « funambule » van Grand Corps Malade: « Toen kwam ik in aanraking met de showbizz, ik zag het rijk van de ego's: wie kan de meeste bezoekers trekken, wie zal de meeste weerklank krijgen? Ik zal niet in de soep spugen, waar ik ben voel ik me goed, maar om mijn evenwicht te bewaren, vergeet ik niet waar ik vandaan kom. Om die behoefte aan evenwicht houd ik wat afstand van de gebaande paden, want ik hou ook van het gewone leven wanneer het artiestenleven even stilvalt. Tussen het maanlicht en dat van de spots weet ik nu dat ik mijn plaats heb in de Olympia, maar ook in de MJC's. Ik neem afstand, ik neem mijn voorzorgen wanneer ik het glitter en de glamour zie. De mensen die zichzelf belangrijk vinden, bezorgen me stress en zijn niet zuiver. Ik zal niet in de soep spugen, ik heb heel fijne mensen ontmoet, maar ik herken me altijd meer in degenen die komen van waar ik vandaan kom. Om die behoefte aan evenwicht hebben we in kathedralen gespeeld, maar meteen daarna stonden we oog in oog met een publiek in de gevangenis. Om die behoefte aan evenwicht raken al mijn gevoelens elkaar: wanneer ik het publiek zie opstaan, denk ik aan mijn zoon die naar bed gaat. Ik ben een koorddanser, ik ga vooruit zonder zekerheden, met beide voeten op de grond, mijn hoofd in de wolken, evenwicht is een houding. Ik ben een koorddanser… »