Droom #1: De witte streep

De droom: Ik keek naar mezelf in een spiegel en zag dat mijn haar eruitzag zoals het er nu uitziet. Maar achter op mijn hoofd had ik een lange witte streep, met aan het uiteinde een wit kruis dat met mijn haar was gemaakt. Ik vond het mooi, ik vond het wit stralend. Er was niets anders dan wit in de haarstreep, die langer was dan mijn haar. Daarna ging ik naar mijn broer Paul, die in een keuken was; er was een trap die naar boven liep. Ik zei tegen hem: « Kijk eens naar die witte haarstreep in mijn haar. » Hij zei: « Vreemd ». Ik wist dat mijn man daar was, maar ik zag hem niet; ik voelde zijn aanwezigheid. Ik liep de trap op en boven begon ik te huilen; ik was verdrietig om wat mijn broer had gezegd. Daarna stopte ik met huilen en zei: « Kom, we gaan de dozen inpakken voor de verhuizing. » En ik werd wakker.

Deelervaring van de dromer: In positieve zin is mijn broer een man met een groot hart. In negatieve zin is hij materialistisch. Hij wil altijd overal de beste in zijn. En als iemand iets beter doet, praat hij die persoon zwart.

Droom #2: De speelgoedvrachtwagen

De droom:
1e scène. Ik merk dat mijn neef en mijn peetoom (de broer van mijn moeder) een speelgoedvrachtwagen aan de kant van de straat neerzetten, om hem weg te geven of om hem bij het vuilnis te zetten.

Tweede scène: Ik vlieg de lucht in en land voor het huis van mijn peter, op de plek waar hij de speelgoedvrachtwagen had neergezet, maar de vrachtwagen was verdwenen en ik was een beetje teleurgesteld, want ik wilde hem meenemen om hem aan mijn dochtertje van 2 jaar te geven. Vervolgens haal ik de enveloppen uit de brievenbus, want er zou er eentje voor mij tussen zitten, en vlieg ik met de brieven de lucht in. Op een zekere hoogte zie ik dat mijn peter in het park tegenover zijn huis staat, met een heleboel mensen uit mijn familie, en dat ze allemaal naar me zwaaien. Dus daal ik weer af om met mijn narrain te gaan praten. Terwijl ik naar zijn huis loop, zegt hij tegen me: «Ik scheld alles kwijt wat je me schuldig bent, je hebt geen schulden meer bij mij» en hij laat me een groot certificaat zien waarop staat dat hij 275 miljoen S heeft gewonnen. Binnen de poort van het huis lopen we de trap op, waar de treden eerder planken zijn die op de vier muren zijn aangebracht om een soort wenteltrap te vormen. Er staan allerlei dozen op, maar we kunnen gemakkelijk alle UCM-edities naar boven brengen. Eenmaal op de tweede verdieping gaan we zijn appartement binnen. Aan de voorkant zijn grote kamers die worden gebruikt om allerlei spullen op te slaan die bedoeld zijn om te worden gesorteerd, gerepareerd en opnieuw uitgedeeld aan mensen die het minder goed hebben. Het is ook een soort werkplaats. Terwijl we door deze kamers lopen, zegt mijn peter tegen me: «Ik blijf dit doen (ondanks al het geld dat ik heb gewonnen), omdat ik het graag doe: anderen helpen.» Vervolgens vraag ik hem waar mijn meter is. Hij zegt dat ze in een van de kamers achterin is. Ik ga erheen en zoek haar. De kamer is in Victoriaanse stijl ingericht en ik vind het zelf een beetje te druk (in werkelijkheid houd ik meer van een moderne, strakkere stijl). Ik kan mijn meter niet vinden en sta op het punt een kleine badkamer binnen te gaan, wanneer ze eruit komt en me gedag zegt! Daarna gaan we de derde verdieping bekijken. Deze verdieping is ook hun appartement en heeft dezelfde stijl, een beetje zoals in een kasteel, met grote Victoriaanse sofa's en fauteuils, waardig voor koningen.

3e scène: Mijn peetoom en ik zijn in een ander commercieel gebouw, op een van de hogere verdiepingen. Er is een centrale gang en we bevinden ons in een ruimte waarvan de muren en de deur van glas zijn. Binnen zit mijn peetoom op een grote stoel, vóór alle andere stoelen, die op dat moment allemaal leeg zijn, behalve die van mij... Ik hoor hem zeggen: « dit is een heel goed beveiligde ruimte, tegen alles beschermd, en als ze op slot zit, kan niemand naar binnen ». We verlaten de ruimte en hij doet de deur op slot. Daarna zeg ik hem dat ik, omdat ik mijn dekbed in de ruimte heb laten liggen, naar binnen zou kunnen, zelfs als het beveiligingssysteem heel doeltreffend is. Ik haal dus een sleutel tevoorschijn (die niets met het systeem te maken had) en kan de deur gemakkelijk van het slot halen. Ik zeg hem ook dat ik de deur zelfs zou kunnen ontgrendelen als ik maar één draadje van mijn deken had laten liggen (of het nu in deze ruimte is of in welke andere ruimte dan ook). Intussen lopen er oudere mensen door de gang. Een dame loopt met meerdere karretjes die naast elkaar op een rij staan. Wanneer ze aan het einde van deze gang komt, is er achter een muur en een glazen deur nog een gedeelte. Om door het deurkozijn te komen, richten al haar mandjes zich als bij toverslag weer in de andere richting. De dame loopt heen en weer tussen deze twee gedeelten. Er is ook nog een andere oudere man die ik verdacht vind. Ik ga naar hem toe en fluister hem in zijn oor dat ik hem doorheb en weet wat hij met zijn collega’s van plan is (ze wilden de beveiligde ruimte van mijn peetoom binnengaan). Hij duwt me hard genoeg om me naar de naastgelegen ruimte te dirigeren en me daar op te sluiten. Gelukkig is er een lift om naar de begane grond te gaan. Eenmaal beneden wil ik in mijn auto stappen, maar die is verdwenen... Ik besluit te voet naar het andere uiteinde van de straat te gaan. Als ik aan het einde van de straat boven op een heuvel aankom, ga ik een restaurant binnen. De volgende dag ben ik een koning in de kelders van een kasteel waar waterleidingen lopen. Ik vecht met mijn zus met zwaarden (in werkelijkheid is ze niet mijn zus). De zwaarden zijn mijn keukenmessen (in het echt). Ik probeer haar keel door te snijden, maar krijg het alleen voor elkaar haar te schrammen. Dan stopt de droom voordat het gevecht voorbij is.

Andere droom de volgende nacht: Ik zie het beeld van een hoofdpersonage uit de televisieserie Touch, Martin Bohm. Hij staat altijd klaar om in actie te komen om zijn zoon Jake te beschermen en de numerieke aanwijzingen te volgen die hij hem geeft...

Informatie over de dromer: De televisieserie Touch gaat over Martin Bohm, een alleenstaande weduwnaar die geobsedeerd is door zijn onvermogen om te communiceren met zijn 11-jarige zoon, die autistisch en al zijn hele leven doofstom is. Maar alles verandert op de dag dat hij ontdekt dat zijn zoon een klein genie is, dat ziet wat niemand anders opmerkt en in staat is twee gebeurtenissen met elkaar in verband te brengen die op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen lijken te hebben.