Droom #1: Op zoek naar toiletten

Ik ging naar de supermarkt om vegetarische wraps te kopen, maar die maakten ze niet meer. Ik was teleurgesteld. Ze boden me iets anders aan dat op de vulling van de vegetarische wrap leek, maar dat zoet was en op een stokje zat. Ondanks mijn teleurstelling nam ik het aan. Ik was met Jérémy, mijn partner (ondernemer, ontvankelijkheid, zachtheid, aandachtstekortstoornis, gebrek aan verankering in waarden, gebrek aan betrokkenheid), bij een bijeenkomst van Uguru (een Amerikaanse vereniging voor webondernemers) in Québec, in een grote zaal. Ik ging zitten voordat hij dat deed, terwijl hij met iets anders bezig was. Ik kwam een spirituele massagetherapeut tegen die ik kende. Ik was blij hem te zien. Hij begon me te masseren om mijn bovenrug en rechterschouder los te maken. Mijn rechterarm was in de lucht. Jérémy kwam eraan en leek verbaasd dat ik een massage kreeg; ik legde uit dat de man massagetherapeut was. Jérémy zei dat de man geen massagetherapeut meer was en nu op kantoor werkte. Ik vroeg het aan de man; hij zei dat hij nog steeds parttime als massagetherapeut werkte. Steve Jobs nam deel aan het evenement. Ik had andere kleren bij me en zocht een badkamer om me om te kleden. Jérémy ging eerder naar de badkamer dan ik; toen hij terugkwam, was ik aan de beurt. Ik verliet de zaal en ging naar buiten. Er waren pijlen die de richting aangaven. Ik liep langs verschillende gebouwen voordat ik een badkamer vond. Ik liep weer door de supermarkt. Ik liep op mijn sokken omdat ik mijn schoenen in de conferentiezaal had achtergelaten. Ik zag twee andere mannen op hun sokken lopen. De eerste badkamer die ik vond, was in een gang; er waren een bidet en een wastafel in het openbaar, zonder privacy. Uiteindelijk vond ik er een in een ander gebouw. Ik vond die tegelijk met andere mensen die ook op zoek waren. Ik ging me omkleden in een individuele cabine. Daarna had ik twee hoeden op mijn hoofd: een roze en daaroverheen een van bont. Ik ging terug naar Jérémy en vertelde hem over mijn avonturen bij het zoeken naar een badkamer. Hij zei dat hij me enkele weken eerder al op een plattegrond had laten zien waar de badkamer was. Ik antwoordde dat dat lang geleden was en dat ik het me niet meer herinnerde. Hij stelde voor om altijd een foto van de plattegrond te maken en die naar mezelf te mailen, zodat ik er altijd bij kon. Ik zei tegen Jérémy dat volgens mij iedereen met technische kennis webondernemer kon zijn, maar dat de echte sleutel tot succes was om net als Steve Jobs gedisciplineerd, georganiseerd en betrouwbaar te zijn.

Droom #2: De strijd van de zombies

Delen : Papa maakt me wakker en ik was blij en ook dat ik in de droom geen geuren had geroken. Ik ben met Pierre-Paul (een "domme" tiener die met een meisje probeert uit te gaan) in een kasteel. We moeten naar buiten, dus rennen we, maar zonder uitgeput te raken. Op een enorme vlakte vecht iedereen, omdat ze ons zoeken. De Duitsers, de Fransen en de Amerikanen vechten met hun handen en schilden. Alleen de Duitstalige Zwitsers vechten met lansen tegen ons. We zijn gekleed in een biljartbal, als een harnas. De vlakte is afgesloten door hoge muren en bos, behalve aan de voorkant, waar een laag muurtje staat waar iedereen overheen kan. Daarna zie ik zombies die elkaar opeten. Op de vlakte zijn twee werelden. De ene is van nu, de andere uit de tijd van Napoleon, en de zombies zijn ook in die wereld. Ik ben ook in de tijd van Napoleon en Pierre-Paul is in die van nu. De mensen uit de wereld van nu denken dat het een film is, maar het is de werkelijkheid en ik word in elkaar geslagen. Daarna slaan de zombies me en bijten ze me, omdat ze mijn huid willen hebben. Er is overal bloed en ik heb overal blauwe plekken. Ik ben Lara Croft**. Ik kan niet meer, dus ik geef Pierre-Paul een knuffel om me te troosten en ga terug naar die tijd.

Lara Croft is een fictief personage en de hoofdpersoon van de videogameserie Tomb Raider. Ze wordt voorgesteld als een mooie, intelligente en atletische archeologe die de wereld rondreist en zich in oude, gevaarlijke tombes of ruïnes waagt. Critici beschouwen Lara Croft als een belangrijk videogamepersonage in de populaire cultuur. Ze wordt ook gezien als een sekssymbool, een van de eerste in deze branche.

Dan besluiten twee zombiechefs op jacht te gaan. Ze klimmen over het lage muurtje en de andere zombies zijn het beu om mishandeld te worden. Omdat de chefs er niet zijn, stel ik voor dat ze vertrekken. Maar uiteindelijk doe ik dat toch liever niet, omdat ik bang ben dat de chefs eerder terugkomen en ons doden. Dan zie ik veel zombies die in stukken zijn gehakt, en andere zombies duwen de lichaamsdelen weg. Het is echt afschuwelijk en ik hoor de botten kraken. In plaats van de doden op te eten, stel ik voor een klein houten mortuarium te bouwen met planken waarop we de doden boven op elkaar kunnen leggen, en waar we kaarsen kunnen neerzetten. Een vrouw slaat per ongeluk het lichaam van een man tegen een paal. Hij is nog niet dood en kreunt. Om zijn pijn te verzachten, bijt de vrouw in zijn borstkas, waar ze zijn hart eruit bijt. Ze hebben namelijk geen andere manier om dat te doen. Ze zijn blij dat ze dit uitvaartcentrum hebben gebouwd, omdat ze daardoor de lichamen van hun familie niet hoeven op te eten. Maar de twee chefs zijn niet blij en klimmen weer over het lage muurtje om terug naar de vlakte te gaan. Plotseling stroomt er water uit de muur en ontstaat er een enorme orkaan. De chefs zeggen dat het niet erg is en dat Pierre-Paul en ik zullen vertrekken. Daardoor kreeg ik een idee: ik zou zijn gebleven en opgegeten zijn, want ik was er deels verantwoordelijk voor dat al die zombies dood waren. Het water zal ons tegen de grote muur erachter aan smijten. Ik pak Pierre-Paul bij de hand en trek hem mee zodat hij niet verdrinkt, maar de andere mensen neem ik niet mee. Ik doe de deur open en dicht en dan is al het water verdwenen. We zijn in een grote zaal en bouwen landen weer op, waaronder Japan. Ons doel is de wereld weer op te bouwen en we gaan van kamer naar kamer. Pierre-Paul zegt dat we uiteindelijk niet de wereld, maar films moeten reconstrueren, omdat de wereld een beetje op een film leek, maar dan in het echt. We reconstrueren de Titanic en andere films. Ik zie Zofia (wil te snel volwassen worden, is erg verleidelijk en heeft al veel vriendjes gehad) en Sabine (Zofia's moeder, die niet altijd inziet dat haar dochter jongens niet goed behandelt en te toegeeflijk is) op de Titanic, maar het was een cruiseschip van tegenwoordig dat niet zou zinken.