Droom #1: De hoogste berg ter wereld

Droom: Ik ben buiten bij mijn ouders en maak me klaar voor een grote expeditie naar het buitenland. Ik ga met een team de hoogste berg ter wereld beklimmen. We zijn met een heel team en voor de expeditie heb ik een goed uitgeruste 4x4-terreinwagen. Ik weet zeker dat ik de berg in één dag kan beklimmen.

Droom #2: Diep afdalen

Droom: Ik zit in mijn auto met kinderen, onder wie Éric, en een vrouw. We komen aan bij een winkelcentrum. Ik wil mijn auto parkeren en denk dat ik naar de ondergrondse verdiepingen moet om een plekje te vinden. Maar hoe verder ik afdaal, hoe minder parkeerplaatsen er zijn. Ik daal heel diep af. Daarna staan we buiten de auto. We besluiten in de auto te stappen, de auto rijdt vooruit en ik zit rechts. Dan besef ik dat een kind niet kan rijden. Ik zeg dat hij op de rem moet trappen en neem het stuur over door op de bestuurdersstoel te gaan zitten. Ik zeg tegen hem: « Bedankt voor het vertrouwen ». Ik was niet blij en dacht: « Dit is de wet van resonantie! Waarom trek ik zo’n moeder aan? » Als we diep beneden zijn, besef ik dat we Éric kwijt zijn; we zien hem niet meer. Hoe verder ik in de droom kom, hoe slechter ik me voel. We zoeken hem en roepen zijn naam. Hij verschijnt en moet over een hek van prikkeldraad springen. Dat lukt gemakkelijk, maar ik til Éric op om hem te helpen.

Droom #3: Een toeristische reis...

Droom: Ik ben in een ander land. Ik bezoek een toeristische plek die Fanny me had aangeraden (Chinese vriendin, komt uit Hongkong en woont daar, reist veel en maakt foto's van haar eten...). Er is goudkleurig en turquoise zand met grovere korrels. Met mijn voeten in het water dompel ik mijn handen onder om het zand aan te raken. Ik ben betoverd door de kleuren. Ik ben met een man en andere mensen. We zitten in een helikopter en bezoeken een stad. De stad straalt kilte uit. De gebouwen lijken allemaal van metaal te zijn. Ik hoor de onderkant van de helikopter tegen de daken van de gebouwen slaan, omdat de piloot niet goed vliegt. Dan komt er een auto aan met een gezin. Er is een kostbaar ei gebroken, iedereen moet uitstappen. De moeder is een beetje in paniek. Ik begrijp dat ze het misschien hebben gestolen. Ik praat aan de telefoon met iemand in het Spaans, vermengd met Engelse woorden. Een man is gewond. Ze vragen me hem te identificeren, maar ik kan hem niet herkennen. Ik denk dat ik een ambulance moet bellen, omdat niemand iets lijkt te doen. Ik vraag me af of ik ervoor moet betalen. Ik ren weg om te bellen. Mijn zus Beverly (accountant) zegt dat ze de papieren voor de ambulance zal invullen. Deze scène raakt me... Een man komt me vertellen dat hij moeite heeft om de ambulance te parkeren. Ik begrijp dat hij die alleen maar heeft gebracht, zonder paramedicus om voor de man te zorgen. Ik ga naar buiten. Het is nacht. Op de hoek van de straat staat een politieauto geparkeerd, met een papiertje op de ingedeukte deur geplakt. Ik ga lezen wat erop staat. Er komt een Spaanse politieagent aan. Ik zeg tegen hem: «Er staat iets in het Frans», en vraag hem of hij het begrijpt. Hij begint te lachen. Iemand stapt in de ambulance om die dichter bij de deur te zetten en de man te helpen. Ik volg diegene. Ik word wakker...