Droom#1: De steen van de tijd

Delen: Dit is een droom waarvan de samenstelling me anders lijkt dan die van de andere dromen die ik ook ontvang, over mijn vervormingen enzovoort... Ik deel hem omdat het niet echt een droom is, maar eerder een reis. Ik werd wakker met het echte gevoel dat ik door de tijd was gereisd (tijd heeft me altijd gefascineerd, net als de klokken die erbij horen!)

Droom: Mij (een gids) wordt gevraagd een soort steen in mijn rechterbroekzak te stoppen, en ik word overgebracht naar een tijd in het verleden, waarvan ik begrijp dat die rond het einde van de Tweede Wereldoorlog ligt (alles wat ik zie past bij die tijd, maar de vormen zijn niet helemaal scherp, er hangt een heel lichte waas over). Ik ben in een kleine kamer, sta bij de deur en zorg er goed voor dat ik geen geluid maak. Ik merk dat niemand me hoort of ziet. Ik ga naast het kind staan dat alleen in de kamer is. Hij is tussen de 8 en 11 jaar oud en behoorlijk zelfstandig. Op een gegeven moment merkt hij me op!... Hij praat tegen me... Ik doe hetzelfde en hij hoort me, wat me een beetje verrast. Hij smeert boter op een boterham en zet de botervloot met een botermes er iets te snel op tafel. Het mes ligt niet zoals hij wil, maar omdat zijn handen allebei bezet zijn, vraagt hij me het mes goed te leggen. Van waar ik sta kan ik geen voorwerp pakken en verplaatsen zoals wanneer je beneden bent. Maar met wat concentratie krijg ik het voor elkaar de botervloot te laten vallen. Dat was wat het kind wilde: een heel concreet teken krijgen, waar hij zelf om had gevraagd, van iemand die hij niet zag, maar van wie hij zeker wist dat die er was en met wie hij kon communiceren. Dat maakte hem gelukkig. We begeleiden de moeder of grootmoeder van mijn schoonmoeder naar buiten. (Mijn partner en ik) lopen langs twee buurvrouwen die zich als gewone mensen gedragen, een beetje roddelachtig (ze ziet ons niet). Daarna laat het familielid van mijn schoonmoeder ons een heel groot gebouw zien. Ze legt uit waarom ze het renoveert, wat ze ermee gaat doen… Aan de andere kant is er een zekere vertekening in de manier waarop het gebouw is verworven. Mijn partner en ik, blijkbaar in dezelfde vorm, dalen witte en blauwe ladders af. Mijn partner krijgt verse verf op haar blouse en uiteindelijk ik ook. Zo bezoeken we de hele kelder van het gebouw en komen we uit in een enorme houten loods met meerdere kapellen. Het is goed gebouwd en er werken drie ambachtslieden. Ik begrijp dat ik dit gebouw in mijn eigen tijd al eens heb bezocht, toen het vol stond met allerlei voorwerpen. Tijdens deze reis ontdek ik dat mijn schoonmoeder een grote witte handschoen heeft geërfd (de grote mode in de tijd dat zulke handschoenen tot aan de elleboog reikten). Aan die handschoen is een vertekend verhaal verbonden en daarom is mijn schoonmoeder zoals ze is (in werkelijkheid bestaat die handschoen echt: hij ligt in de verkleedkist van onze kinderen en komt inderdaad van mijn schoonmoeder). Iets later ben ik in een grote, sobere en mooie kamer. De kleine jongen is er ook, maar hij is opgegroeid en nu 17/21 jaar oud. Aan zijn stem herken ik oom Henri (al jaren geleden overleden), de oom van mijn partner. Ik ben daar om bepaalde dingen uit te leggen. Hij merkt me opnieuw op en eigenlijk geldt dat voor iedereen die bij hem is. Ik begrijp waarom hij carrière heeft gemaakt bij de jezuïeten: toen hij klein was, had hij dat bewustzijn al ontwikkeld en nam hij parallelle werelden waar. Toen hij nog heel jong was, was hij een ziel tegengekomen, een gids, een leerling-gids, en dat was ikzelf (in werkelijkheid heeft deze man ons getrouwd, maar door deze reis begrijp ik dat hij, toen hij ons trouwde, wist dat hij ons al eerder was tegengekomen, toen hij nog een kind was). Die dag zag ik ook mijn nicht Marie-Chantal. Dat verklaart waarom ze er niet in is geslaagd deze waarneming van parallelle werelden te integreren: ze nam de mensen uit parallelle werelden waar en voelde hen aan, en kon rechtstreeks met hen praten en hen horen, maar ze kon of wist er niets mee te doen. Haar directe omgeving stond daar niet voor open (ter informatie: in werkelijkheid woont ze alleen, is ze nogal somber en geeft ze Frans op het meisjesinternaat waar ze haar hele schooltijd heeft doorgebracht). Ik heb met al die mensen gepraat en ze verteld dat ik terug zou gaan naar het heden voor mij, de toekomst voor hen. ‘O, echt?’ zei een van hen. ‘In de toekomst zullen we dus gemakkelijk tussen verschillende tijdperken heen en weer kunnen reizen!’ ‘Zo zit het niet helemaal,’ antwoordde ik. ‘Veel mensen om me heen geloven nergens in, maar anderen geloven er wel in en doen dit al 3000 jaar.’ En toen vertrok ik…

Delen: Zo heb ik mijn droom opgeschreven, meteen nadat ik wakker werd, om er geen woord van te vergeten. Ik zou heel graag de precieze betekenis ervan willen weten, vooral omdat ik af en toe dit soort dromen heb, met tijdlussen. Terwijl ik deze droom opschrijf, staan mijn ogen vol tranen, zoals elke keer wanneer er waarheden samenvallen en me zo een bewezen waarheid tonen. Hoe zit het werkelijk?