Droom #1 : Mijn droomhuis

Droom: In deze droom verhuizen mijn vrouw en ik naar Bangalore en komen we met onze bagage aan op een plek. Het lijkt een futuristische tempel te zijn. We willen hem allebei bezoeken voordat we naar ons nieuwe huis gaan.

Als we de tempel binnengaan, beseffen we dat er niet veel mensen binnen zijn. We zijn blij, want we wilden niet in een menigte terechtkomen. Het altaar van deze tempel is meestal leeg en eens in de duizend jaar komt er een lichtwezen tevoorschijn op dit altaar. Mensen bezoeken deze tempel echter vooral vanwege de trillingen en energie die hij biedt.

Het gebeurt dat er, terwijl we in de rij staan om naar het altaar te gaan (er staan hooguit vijf mensen voor ons), veel licht is en het lichtwezen verschijnt.

Mijn vrouw en ik zijn dolenthousiast en zien dit als een heel positief teken voor onze aanstaande verhuizing naar het nieuwe huis. Nadat we om zegeningen hebben gevraagd, voelen we ons getransformeerd. Dan pakken we onze lichte tassen op en lopen we naar ons nieuwe huis, aan de andere kant van een bosrijk park.

Onderweg naar het nieuwe huis zien we een groep jonge kinderen die ons verwelkomt in de nieuwe buurt. Het gloednieuwe huis is verlicht en er hangt een kalme sfeer. We installeren ons met al onze spullen.

Droom #2: Architectuurstudenten

Droom: Ik ging met een paar vrienden van de universiteit naar een winkel.

Aan de voorkant is het een supermarkt. Maar als we verder naar binnen gaan, door een heel smal steegje, ontdekken we een supermarkt die allerlei interessante en mooie dingen verkoopt.

Dan gaan we naar de tweede verdieping. Ik zie kinderen in de hoeken zitten. Lisbeth zegt dat ze dakloos zijn en hier verblijven.

Dan zegt Ciera tegen iedereen dat ze naar de badkamer moeten gaan. Die is erg klein en iedereen glijdt een klein gat in de muur in. Mijn hoofd paste er niet door, ik kon er niet in zoals de anderen. Dus maakte ik een deur naar de andere kant van de muur.

Tot mijn verrassing is er een grote, schoongemaakte kamer vol licht. Veel van mijn vrienden zijn er samen aan het spelen en ontspannen... Er is zelfs een mooie badkamer. Een groot raam. Ik dacht: "De architectuur is erg goed!"

Toen vroeg ik mijn vriendin of ik deze kamer kon huren, en ik voelde dat ik hier kon wonen. Het ligt dicht bij mijn universiteit, het is rustig en ik vind de plek fijn. Ze zegt dat dat kan en dat ik beneden met de huisbaas kan praten.

Ik loop naar beneden en zie een leraar met veel mensen. Hij rent boos achter me aan vanwege iets. Dan ren ik naar de eerste verdieping. Ik zie Kaya en Christiane met een paar leerlingen praten. Ik verstop me achter hen. Ik denk dat ze me kunnen beschermen, maar dan vertrekt Christiane met een leerling en heb ik het gevoel dat ze me is afgenomen.

Droom #3: Het hart beweegt naar beneden

Delen: Ik word wakker in werkelijkheid en herinner me hoe mijn hart naar beneden viel, hoe het bewoog en hoe het naar beneden werd getrokken, alsof een bel werd geluid door aan een touwtje te trekken. In werkelijkheid denk ik dat ik beter kan proberen weer in slaap te vallen. Ik val opnieuw in slaap.

Droom: We zijn met z'n drieën in een taxi die naar beneden rijdt. We zitten op de achterbank; ik zit aan de linkerkant.

Een van de vrouwen en ik stappen uit de taxi en gaan terug naar het hotel. We dragen allemaal mooie jurken, elk in een andere kleur. Eén jurk is geel. Ik heb het gevoel dat de andere vrouw zich verloren voelt. Haar hotel ligt verder weg.

Nieuwe scène: we zijn weer met z'n drieën, allemaal vrouwen. We doen praktisch werk voor de IRSS. Ieder van ons heeft een boek en volgt haar eigen pad. We zijn buiten. Het is een prachtige zomerdag.

Ik heb mijn werk af en loop het pad op naar het huis van een vriendin. Het pad loopt midden door een weiland. Het gaat heel goed met me en ik heb alle tijd. Alles is fijn. Ik kom door de deur de woonkamer binnen. De jonge vrouw heet me welkom. Ze zit op de bank; ik ga tegenover haar in een fauteuil zitten. Tussen ons staat ook een rechthoekige salontafel.

Ze vraagt me: "Heb je tijd?" Ik antwoord: "Ik denk het wel. Ik weet niet hoe het zal uitpakken." Ze glimlacht blij. Ik loop naar haar boekenplank, die aan de linkerkant staat.

Ik pak een boek uit de Suhrkamp-bibliotheek (ze geven boeken van hoge kwaliteit uit); zij heeft het boek geschreven. Ik lees een paar regels en leg het boek dan neer.

Ik pak nog een zwaarder boek. Even schrik ik, omdat ik besef dat zij dit boek niet heeft geschreven. Ik ga weer in de stoel zitten.

Er wonen ook andere vrouwen in dit huis. Een wat gezette vrouw van middelbare leeftijd loopt naar achteren, waarschijnlijk naar de keuken.

Ik ben buiten en wacht af hoe het gaat. Kaya komt van rechts aanlopen. Hij draagt een geel shirt. Hij is iets verder weg en komt naar het pad waar ik sta.

Hij verdwijnt achter een voorwerp, zodat ik hem niet meer kan zien. Ik vraag me af of ik naar hem toe moet gaan; ik weet niet zeker of hij alleen wil zijn. Ik bedenk dat Christiane er misschien uiteindelijk zal zijn en dat ze alleen willen zijn.

Kaya heeft ook zijn kleine mopshond bij zich. Andere vrouwen lopen ook over het pad naar Kaya toe. Uiteindelijk zal dit doorgaan. Ik ben blij.