Droom #1: De lampenwinkel

Droom: Ik wandel over straat en kom toevallig voor een winkel te staan die heel bijzondere lampen verkoopt. Ik besef dat ik eigenlijk een lamp nodig heb voor mijn nieuwe huis. Ik kijk door de etalage en één lamp trekt vooral mijn aandacht. Het is een buste van een vrouw zonder armen, modern en elegant. De lamp valt op doordat hij een prachtig blauw-paarse sfeerverlichting verspreidt. Het lijkt alsof de winkel alleen door deze lamp wordt verlicht. Dan besef ik plotseling dat deze lamp helemaal niet bij mijn interieurstijl past. Ik zoek verder naar het juiste model, maar geen enkele lamp bevalt me. Plotseling krijg ik het gevoel dat deze winkel niets voor mij is. Het is een veel te gespecialiseerde en peperdure winkel. Op dat moment herinner ik me dat er iemand bij me is. Ik zie die persoon niet, maar voel haar aanwezigheid; zij heeft me ertoe aangezet deze winkel binnen te gaan. Ik begin met die persoon te praten terwijl ik de schappen afspeur, en plotseling ontdek ik een prachtig klein lampje. Het is helemaal van glas en het deel dat licht geeft, is een vrouwenlichaam in een Egyptische jurk. Het hoofd is van metaal en het is geen menselijk gezicht, het lijkt meer op een masker. Ik vind het heel origineel. Voordat ik het koop, doe ik het aan om te zien welk effect het geeft. Tot mijn grote verbazing begint de lamp zodra hij aan is ongecontroleerd rond te kruipen, en ik moet hem steeds terug op de plank zetten, anders dreigt hij op de grond te vallen. Als ik beter kijk, besef ik dat deze lamp de vorm van een regenworm heeft. Ik ben zo teleurgesteld dat het niet dezelfde lamp is waarvan ik dacht dat ik die eerst had gezien. Het enige wat ik nu mooi vind aan deze lamp is de heldere geelgroene kleur die hij uitstraalt.

Droom #2: Bedriegt hij me?

Droom: Ik lig op de tweede verdieping. Ik hoor mijn partner naar de kelder gaan en aan de telefoon praten. Hij komt weer naar boven en kijkt verrast als hij merkt dat ik hem heb gehoord. Ik vraag wie hij zo vroeg belde en hij antwoordt dat hij niemand heeft gebeld. Ik ga naar beneden en druk op de toets voor het laatst gekozen nummer. Het einde van het nummer is: 4370. Ik denk bij mezelf: « ik ken dit nummer ». Het gesprek is opgenomen. Op de opname zegt een vrouw dat haar man geschokt is omdat ze 8 valium heeft ingenomen. Ze zegt tegen mijn partner dat ze van hem houdt. Hij houdt ook van haar en zegt dat hij naar haar toe zal komen. Ze heet Lucie. Er wordt op de deur geklopt: het is mijn broer met zijn vrouw. Ze komen onze nieuwe keukenkastjes bekijken (in werkelijkheid heb ik nieuwe keukenkastjes, maar ze zijn niet turquoise). Ze vinden ze mooi, en ook de kleur. Het aanrechtblad is turquoise. Ik denk bij mezelf: « grappig, vroeger hield ik niet van turquoise en nu vind ik het niet meer erg). Ze vertrekken en ik vraag mijn partner of hij vreemdgaat. Hij zegt van niet en ik word woedend. Ik zeg tegen hem: « ga weg ». Hij lacht, het kan hem niets schelen. Ik zeg tegen hem: « heb je er weleens aan gedacht dat je met iemand weggaat die erger is dan ik ». Mijn broer komt terug. Ik vertel hem wat me is overkomen en hij zegt dat het niet erg is, dat hij zijn partner al lange tijd bedriegt, en hij lacht. Ik zeg dat ik het aan zijn partner ga vertellen. Hij loopt lachend het huis uit en gaat naar het restaurant aan de overkant van de straat. Ik woon naast mijn zaak, een benzinestation (in werkelijkheid heb ik ooit een benzinestation gehad en woonde ik ernaast). Ik hoor mijn dochter in haar kamer huilen. Ze wil dat hij blijft, maar ik wil dit niet meer in mijn leven. Ik zit nu met het benzinestation opgescheept. Hij denkt dat hij me geen bankpas heeft achtergelaten om de zaak te runnen, maar ik heb er wel een. Ik kijk door de openslaande deuren naar het terras aan de achterkant van het huis. Er is een graafmachine (vrachtwagen) die een pad aanlegt. Ik weet niet waarom, maar ik heb het gevoel dat het is om het water doorgang te geven.