Droom #1: L’Avatar

Als in een film en tegelijk beleef ik het zelf. Er is een Avatar, (ik denk aan een wijze), het is een vrouw die probeert een vloek af te wenden die haar koninkrijk en haar volk treft, en ik probeer haar te helpen. We zijn in een ruimteschip of op een wereld van een andere planeet. We lopen door kelders en geheime gangen en zoeken een manier om ons te verstoppen en in leven te blijven, want ze loopt het risico gedood te worden. Haar volk staat ook aan onze kant om haar te beschermen en verdwijnt beetje bij beetje. Ik denk dat we ze een voor een doden. Maar ik blijf mijn missie voortzetten om deze Avatar te beschermen. We zijn in het schemerdonker en ik zie een jonge man die me een weg wijst. Ik kan hem niet volgen, omdat er een kleine rechthoekige opening in de muur zit die te smal is om doorheen te gaan. Hij gaat zijn schuilplaats in en stuurt me medicijnen door deze opening, omdat hij denkt dat hij me helpt. Ik zeg hem dat ik dat niet nodig heb, maar eerder zijn hulp om de Avatar te beschermen. Hij begrijpt het niet, omdat zijn verstand beperkt is. Hij stuurt me een doos met glazen medische ampullen met vloeistof. Het zijn injecties en hij denkt dat ze goed zijn voor zijn gezondheid. Maar het zijn krachtige medicijnen ter bescherming tegen aids. Ik weet dat het gevaarlijk is en dat hij ze niet nodig heeft, omdat degenen die ze hem hebben gegeven verslaving willen veroorzaken. Ik leg hem uit dat hij ze niet meer moet nemen, anders raakt hij eraan verslaafd en dat hij zich niet op die manier tegen aids moet beschermen. Maar ik denk niet dat hij het begrepen heeft. Ik ga weer het ondergrondse gangenstelsel in. Dan zijn we aan het einde van de tunnel. Buiten, in een bos, zien we vanuit een struik een volk dat een koningin of zoiets heeft geofferd. Ik denk dat we gefaald hebben. Daarna meditatie, ik val eindelijk weer in slaap... Korte droom die verband houdt met Avatar. Kaya trekt zijn schoenen en jas aan om naar buiten te gaan en Christiane op te halen. Ik geef hem pannendeksels die hij haar moet teruggeven, omdat ze me gevraagd had die voor haar te kopen. Ze zitten nieuw in hun Ikea-doos.

Droom #2: Zelfreflectie

Context: Al een tijdje vraag ik de Hemel om een betere moeder te worden. Mijn zoon, die bij mij woont, zit in een soms moeilijke periode van zijn leven. Ik voel verzet bij hem. Met heel mijn hart zou ik hem willen helpen, in de wetenschap dat wat hij doormaakt leerzaam is. De eerste avond heb ik de Hemel om hulp gevraagd en de volgende ochtend, toen mijn zoon wakker werd, was hij in een zeer intense negatieve gemoedstoestand, zoals ik hem zelden heb gezien. Alles wat ik tegen hem zei om hem aan te moedigen of een oplossing te proberen vinden, want hij is op zoek naar werk en heeft geen cent meer, werd beantwoord met de ene negatieve reactie na de andere. Toch bleef ik kalm, zonder dat het me al te veel raakte. In de namiddag dacht ik: "om hem op andere gedachten te brengen, stel ik voor om buiten met mij de bloemen te snoeien voor de winter". Oef, hij antwoordde: "daar heb ik geen zin in, jij wilde bloemen, dus red je er maar alleen mee". Ik was verbijsterd door zijn antwoord. Hij praat echt nooit zo tegen me, en al helemaal niet op die toon. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Ik heb de Wet van Resonantie toegepast, omdat ik me door zijn houding niet gerespecteerd voelde, en God om een droom gevraagd om beter te begrijpen op welk vlak ik respectloos ben. :

Droom: Ik was in India, in een appartement met mijn vriend Gaétan (deze man is al wat ouder en erg bepalend. In de praktijk helpt hij vooral jongeren vrijwillig in hun leven. Hij is erg spiritueel, maar legt zijn manier van doen en zijn ideeën op een natuurlijke manier op, in de overtuiging dat hij het goed bedoelt). Hij had net een klein huis gekocht, volgens mij een driekamerappartement, om er te gaan wonen. We gingen naar zijn huis en hij vertrok om boodschappen te doen. Ik dacht eraan zijn spullen te verhuizen, maar wist niet of hij alles eerst wilde schoonmaken. Het leek me schoon, alles was wit, maar ik zei tegen mezelf: ik wacht wel even. Ik zag dat hij gebak had gekocht, chocolade-eclairs, zelfs de vulling was van chocolade. Omdat ik honger had, nam ik er eentje. Gaétan kwam aan. Ik bekende hem dat ik een gebakje had genomen. Toen was ik aan de beurt om een wandeling te maken. Ik ging winkelen. Ik zei tegen mezelf dat ik Gaétan even alleen zou laten, omdat ik weet dat hij 's middags soms graag uitrust. Ik wandelde rond. Ik zei tegen mezelf: nee, deze keer neem ik geen souvenirs mee. Maar daarna dacht ik: ja, ik ben ver weg, misschien kan ik er meenemen voor mijn 12 medewerkers (dat zijn de mensen met wie ik werk). In een gang dacht ik: volgens mij moet ik hier straks weer langs om terug te gaan naar Gaétan, ik wilde vooral niet verdwalen. Een man, ik denk dat hij fotograaf was, wilde me aanvallen, volgens mij om me te verkrachten. Op hetzelfde moment begonnen een paar mensen die iets verderop zaten hem te intimideren, waarop hij vertrok. Ik bedankte de mensen uit de grond van mijn hart.

Droom #3: De toren

Ik sta boven op een soort toren, afgelegen aan zee. De toren heeft een eigennaam die doet denken aan onderdelen van middeleeuwse kastelen. Het is mooi en warm weer; er heerst een mediterraan klimaat. Om mijn bezoek compleet te maken, moet ik over een klein metalen hek stappen dat als barrière dient en om de top van deze toren heen lopen. Zodra ik achter het hek ben, besef ik dat ik eigenlijk heel hoog zit en word ik duizelig. Ik bedenk dat alles goed zou moeten komen als ik maar goed oplet. Dan doe ik mijn best om nog wat verder te gaan, maar de duizeligheid is te hevig. Ik besluit op mijn schreden terug te keren en weer af te dalen. Eenmaal aan de voet van de toren begin ik heel hard te rennen. Ik ben op een heel brede weg, zonder auto's, bijna verlaten. Aan weerszijden van de weg liggen groepen delinquenten, outlaws en allerlei kansarmen, met hun lege flessen, spuiten, geïmproviseerde bedden en ellende uitgestald. Als ik langs een eerste groep ren, duwt een jonge man in lompen, agressief en wanhopig, me opzij en probeert hij me drugs te verkopen. Ik weiger en ren verder. Terwijl ik ren, ontwijk ik nu elke groep die ik tegenkom. Dat betekent dat ik van de ene naar de andere kant van de weg moet zigzaggen en telkens over een laag betonnen muurtje moet springen. Aan het einde van mijn ren kom ik aan bij een politiebureau met een gevangene - de gevaarlijkste delinquent die ik ben tegengekomen. Ik vertrouw hem toe aan de dienstdoende politieagenten, maar ze doen er lang over om zich met hem bezig te houden en hij ontsnapt « via de voordeur », zoals ik de agenten opmerk, omdat ik dat onaanvaardbaar vind.