Droom #1: L’het jaar 1977

Droom: ik ben met mijn partner in een heel groot gebouw, één enorme rechthoekige ruimte. Er zijn als het ware glas-in-loodramen aan de achterwand en links een klein deurtje. Mijn partner voelt zich aangetrokken tot dat deurtje. Later, op dezelfde plek, gaat ze door het deurtje, dat zo klein is dat je er gebukt doorheen moet. Ze komt in een klein kamertje. Ik ben achter haar, maar ik zie niets. Ze komt weer naar buiten en ik vraag haar wat haar aantrekt en wat ze heeft gezien. Geen antwoord. Ik verlaat het gebouw en ga een woonwagen binnen. In het midden staat een tafel, met zitplaatsen aan de zijkanten. Ik ga zitten; er zitten nog andere mensen. Een man zegt tegen me: «het gaat niet, je kunt daar niet blijven, het is te zwaar». Ik ben het er niet mee eens. Hij stuurt een kind om me naar buiten te krijgen. L'kind klimt op tafel en geeft me een tik, die ik ontwijk. Dan zeg ik tegen de man dat hij zelf maar moet komen om me naar buiten te krijgen, want ik wil het kind niet slaan. Hij staat op en we gaan samen naar buiten. Buiten zijn we in een brede straat met een lichte helling. We houden elkaars hand vast, «op Afrikaanse wijze (met de vingertoppen)». Er staan eetkraampjes en restaurants op de grond. We komen links een groep Aziatische mannen tegen, rechts een man van gemengde afkomst die alleen is, en dan nog een man aan de linkerkant. De weg wordt smaller en we komen aan zee. Daar begin ik rakelings boven het water te vliegen en de man ook. We vliegen vooruit en achteruit, onze handen slepen door het water, we zien de vissen en ik besluit hoger te gaan. We stijgen een tijdje en dan komen we vast te zitten tegen het plafond van de woonwagen. Terwijl ik sta, denk ik: verdorie, het was een droom. Ik ben helemaal alleen. L'interieur van de woonwagen is prachtig en helemaal opgeruimd. Ik ga weer naar buiten, dezelfde straat, dezelfde mensen, dezelfde kraampjes. In een van de kraampjes zie ik mijn vrouw (in werkelijkheid ken ik deze vrouw niet); ik vind haar mooi. Goed gekleed, fit. Ik loop verder, maar voel toch dat er iets anders is en besluit iemand iets te vragen. Ik vraag een vrouw met een zigeunerachtig uiterlijk in welk jaar we zijn. Ze antwoordt iets anders en loopt weg. Ik loop verder, kom dezelfde groep Aziatische mannen tegen en vraag de man die alleen is links iets. Hij zegt dat hij me geen antwoord kan geven. Ik loop verder en dan draait, in de vrij dichte menigte, een man zich om en geeft me kranten en gescheurde enveloppen. Op een ervan kan ik het poststempel lezen: het is 77. Dan ben ik heel blij en huil ik van vreugde. In de droom en als ik wakker word, ben ik nog steeds helemaal in de ban van mijn emoties, maar het jaar 1977 roept niets bijzonders bij me op.

Droom #2 : Het breiwerk van mijn collega

Droom : Ik ben samen met een voormalige collega in wat een gang lijkt te zijn waar we zittend wachten (waarop weet ik niet). Er is nog iemand bij, maar ik kan me die niet goed herinneren. Ik kijk vol bewondering naar Laurence, die aan het breien is. Ze is bijzonder handig, zeker vergeleken met de andere persoon naast haar, die minder goed opschiet met haar breiwerk. Laurence is een heel charmante vrouw, die als kenmerk heeft dat ze zwaarlijvig is. Ze laat me het vest zien dat ze bijna af heeft (ze is aan een mouw begonnen en hoeft alleen nog de andere te breien). Het vest is donkerrood, met verschillende bordeauxrode tinten en gouden draden. Verschillende breitechnieken geven het karakter en reliëf. Ik vind (en zij ook) het erg mooi en verfijnd. Onderaan zit een klein zwart hartje. Mijn aandacht wordt getrokken door een ander stijleffect: drie gaten die met een witte rand met elkaar verbonden zijn (die ik niet bijzonder mooi vind, maar die vakkundig in het breiwerk zijn verwerkt). Het vest is groot (voor Laurence) en heel geslaagd.

Delen : Deze droom heeft betrekking op een vraag over het boek dat ik aan het schrijven ben in de periode tussen twee banen. Ik ben bang dat mijn ego me ertoe aanzet per se dingen in een boek te willen uitdrukken, maar tegelijkertijd is het een heel oude wens die teruggaat tot mijn kindertijd. Mijn eerste ervaring hiermee mislukte (een boek in eigen beheer over geschiedenis, dat ik al had geschreven toen ik werkloos was), en nu probeer ik het opnieuw met een luchtiger, fictief boek, maar wel met boodschappen die betekenisvol en liefdevol willen zijn. Ik ben al 4/5 van het boek ver (het vest is bijna af...), in elk geval de eerste versie, die ik daarna nog zal bewerken. Ik kan me niet voorstellen dat het een positieve droom is vanwege de verwijzingen naar obesitas, rood en de gaten. Toch was de droom niet onaangenaam en was het vest juist erg leuk. Ik heb het gevoel dat ik werk aan het tekort en mijn ego, en niet aan de levensmissie waarvan ik zou willen dat het boek die vervult... zou het antwoord zijn dat ik op een dwaalspoor zit?