Droom #1: Door de bliksem getroffen

Delen: L'afgelopen zomer ben ik door de bliksem getroffen. Ongeveer een week daarvoor had ik een droom die veel indruk op me maakte, maar ik heb hem nooit kunnen begrijpen. Toch zegt iets me dat er best een verband zou kunnen zijn tussen die droom en wat me is overkomen.

Droom: Ik kom aan bij het huis van mijn grootouders, waar ik ben opgegroeid (dat ongeveer zes jaar geleden is afgebrand). Ik bestuur een voertuig en ben alleen. Het is donker, ik zie niets, maar ik weet waar ik ben. Ik parkeer achter het huis (wat ongebruikelijk is, want we parkeerden altijd voor het huis). Ik stap uit de auto en ga het huis binnen op een plek waar in werkelijkheid nooit een deur heeft gezeten. Ik weet niet wat ik binnen ben gaan doen en kom weer naar buiten. Als ik naar buiten ga, is het heel donker en zeg ik tegen mezelf dat ik voorzichtig moet zijn, omdat ik het voorgevoel heb dat er misschien iemand in mijn auto zit die me wil aanvallen. Ik loop ernaartoe en stap aan de bestuurderskant in de auto. Het is nog steeds donker. Ik draai me om en op de achterbank, in het midden, zit een man. Ik zie hem niet, maar weet dat het een man is. Het enige wat ik zie, is iets wits ter hoogte van zijn borst, een beetje als een licht. Hij staat op het punt me aan te vallen en ik ben bang, maar ik zeg tegen hem: «Wacht, nu nog niet, je moet wachten» (of: er moet gewacht worden, dat weet ik niet meer zeker). Meteen daarna verandert het tafereel. Ik bevind me opeens midden op de dag, wandelend door het bos over een onverharde weg. Ik voel dat er iemand bij me is, maar zie niemand. Ik weet niet of het dezelfde persoon is als in het eerste tafereel, maar ik voel niets slechts aan die aanwezigheid, alleen alsof iemand me vergezelt. Het groen van de bomen neemt een groot deel van het landschap in beslag en het is heel mooi. Ik loop en plotseling is er rechts van me een open plek. Achterin die open plek staat een man die helemaal in het wit gekleed is, met een witte kinderwagen die met een witte deken is bedekt (ik kan niet zien of er een baby in ligt). Deze persoon staat naar me toe gekeerd en rechts van hem staat een witte auto. Een heel lang, oud model, maar de auto ziet eruit als nieuw. Toen ik deze persoon in het wit zag, voelde ik angst, net als toen ik in het eerste tafereel in de auto stapte, omdat dit waarschijnlijk dezelfde persoon is die me wilde aanvallen. Ik liep nog wat verder door dit groene bos en plotseling zag ik de witte auto voor me achteruitrijden, nogal haastig. Links van me was een kleine open plek en ik zag deze man in het wit, die deze met een witte deken bedekte kinderwagen voortduwde en in de tegenovergestelde richting van mijn pad rende, maar aan de boskant, niet op het pad. Voor me stond een krat bier op het pad en in mijn droom begreep ik dat ik ze net had betrapt terwijl ze iets aan het doen waren. Ik had het gevoel dat er sprake was van een soort uitwisseling en dat ik daar op dat moment niet had mogen zijn, dat ik iets had onderbroken en dat ze hadden moeten vluchten. De krat bier voor me maakte duidelijk dat ik net iets slechts had onderbroken.

Toelichting: Mijn droom eindigt zo. Sinds die blikseminslag me trof, heb ik veel vragen en deze droom komt steeds weer bij me terug.

Droom #2: Ik kan me niet uiten

Toelichting: Hier is wat informatie om u wat context te geven: Ik zorg op dit moment voor mijn oma, die aan het einde van haar leven is. We wonen niet in dezelfde stad, maar ik ga vaak bij haar langs en ik ben haar gevolmachtigde. Ze had vier dochters, onder wie mijn moeder, en er leeft nog maar één dochter. Toen mijn moeder bijna dertig jaar geleden overleed, nam mijn oma me in huis en zorgde ze ervoor dat ik groot werd. Ik beschouw haar dus als mijn moeder. Acht jaar geleden werd ze ziek.

Droom: Dit is dus de droom in kwestie. (Mijn tante en haar man helpen ook in de praktijk met de zorg voor mijn oma.) Ik ben in het woonzorgcentrum waar mijn oma woont. Ze is aan het einde van haar leven en we zijn als het ware op onze hoede, omdat we niet weten hoelang deze laatste fase zal duren. We zijn samen in haar kamer en plotseling komen mijn tante en haar man binnen. Haar man draagt een grijze broek en een felrode trui. Hij begint tegen me te zeggen dat we de uitgaven van oma onder de loep moeten nemen, aangezien ze op haar einde loopt (hij gebruikt echt precies dat woord). Mijn hart krimpt ineen en ik probeer zo goed en zo kwaad als het gaat kalm te blijven, wat me al met al behoorlijk goed lukt. Omdat hij op een reactie en antwoord van mijn kant lijkt te wachten, vraag ik hem of hij klaar is met zeggen wat hij te zeggen heeft. Hij zegt van wel en wanneer ik hem probeer te antwoorden, voelt het alsof mijn mond verlamd raakt. De woorden komen er moeilijk uit en mijn stem klinkt anders. Tegelijkertijd ben ik woedend, omdat ik denk dat het nu echt tijd is om deze zaken eens en voorgoed te regelen, maar ik kan niets zeggen! Mijn tante en hij kijken me aan en lijken tevreden dat ik niets kan zeggen, en dus wel akkoord moet zijn met wat zij zeggen. Oma kijkt me aan en geeft aan dat ze het er niet mee eens is. Ik probeer nog steeds te zeggen wat ik denk, maar tevergeefs. Ik begin te huilen uit machteloosheid en frustratie. Dan word ik wakker, met het onbevredigende gevoel dat ik niets heb kunnen zeggen of doen, terwijl ik mijn oma moet beschermen en ervoor moet zorgen dat haar laatste wensen worden gerespecteerd, nog voordat ze sterft.