Droom nr. 1: Dr. Lakshmi

Delen: De echtgenoot - We kunnen niet goed met elkaar opschieten, maar we zijn ook niet helemaal uit elkaar. Het moet nog worden afgerond. Hij probeert werk te vinden en we hebben veel misverstanden, en ook te veel bemoeienis en controle van mijn schoonfamilie. Hij en ik zijn al 6 maanden niet samen geweest...

Moeder - star, ouderwets, heeft materiële behoeften en tekorten, is emotioneel, maar heeft ook veel potentie om het te begrijpen wanneer er op de juiste manier met haar wordt gecommuniceerd, en is erg intuïtief.

Grootmoeder - Haar hele leven kreeg ze geen waardering. Ze was als een slaaf, rustte nooit, deed al het huishoudelijke werk en kookte de ene maaltijd na de andere zonder veel hulp. Ze was erg liefdevol, maar had veel gezondheidsproblemen en leed voor haar dood...

Nicht - Al jaren heb ik weinig contact met haar. Maar ze is erg egocentrisch. Het enige recente nieuws dat ik over haar weet, is dat ze over een maand gaat trouwen.

Dr. Lakshmi - Een zeer liefdevolle spirituele leraar van wie ik workshops heb bijgewoond, maar hier voel ik dat zij mijn innerlijke Dr. Lakshmi is.

Oom en tante - Niet erg hoogopgeleid, veel te nuchter, veel materiële wensen en behoeften, manipulatief, emotioneel afhankelijk, gewelddadig, verkwistend met hulpbronnen, enz.

Collega - Soms erg impulsief, emotioneel instabiel, onvoorspelbaar, manipulatief, met veel tekortkomingen, superioriteits- en minderwaardigheidsgevoelens.

Droom: Ik ben bij de zee, naast een laag muurtje met een klein hek erop. Voor het water zijn er een paar treden. Na een tijdje stijgt het waterpeil en wissel ik naar een scène waarin ik aan het videobellen ben. Ik laat de scène aan mijn ouders zien en probeer hen ervan te overtuigen dat het waterpeil is gestegen, de treden onder water zijn verdwenen en het water bijna tot aan de muur is gekomen. Het zeeniveau is ook te zien in een andere video die op een nieuwsuitzending lijkt.

Dan ben ik bij mijn grootouders van moederskant en ben ik erg ziek en heb ik koorts. Mijn man is in de aangrenzende kamer, waar mijn tante en oom zijn, en hij komt niet voor me zorgen.

Ondertussen loop ik om het huis heen. Buiten zijn badmintonbanen, maar hij is daar niet. Wanneer ik vanuit de achtertuin het huis binnen wil gaan, zie ik hem. Hij glimlacht en zweet, heeft een badmintonracket in zijn hand en zegt dat hij binnen aan het spelen was. Ik voel me teleurgesteld en boos, loop de keuken in en gooi luidruchtig een keukengerei op de vloer...

Door het lawaai komt mijn moeder eraan. Ik huilde en probeerde het te verbergen, alsof er niets was gebeurd... Ik huilde omdat ik ziek was met koorts en mijn man druk bezig was met sporten... Ik vraag me af of mijn moeder me kan helpen door met hem te praten en te vragen waarom hij niet voor me zorgt, maar ik zie het nut er niet van in... Ik twijfel ook aan hem en vertrouw hem niet, omdat hij er niet meer is.

In de volgende scène volg ik een workshop over het innerlijke kind en geeft Dr. Lakshmi les. Mijn man is er ook en ik vraag me af waarom ik deze workshop opnieuw volg... (we hadden deze workshop inderdaad samen gevolgd). Dr. Lakshmi vraagt me op een bepaalde plek te gaan zitten en dat doe ik. Terwijl ik daar zit, wijst ze er ten overstaan van iedereen op dat ik veel vet rond mijn buik heb en ik schaam me. Ondertussen vraagt ze me: "Waar moet ik je man laten zitten?" Dr. Lakshmi lacht me (plagerig) uit en zegt: "Naast je, voor je, enzovoort. Enzovoort." Dus ik zeg dat het me niet uitmaakt waar hij zit.

Dan is mijn nicht er en vraagt Dr. Lakshmi haar achter me te gaan zitten, terwijl mijn man op de eerste rij zit. Ik vraag me af of ze daarboven mijn leven hebben teruggespoeld naar het moment waarop mijn man en ik samen een les volgden, als een tweede kans, omdat we het nu niet goed met elkaar kunnen vinden. Ik vroeg me diep af waarom ik dit opnieuw beleefde... En ik zie ook mijn oma van moederskant, dan weet ik het zeker... Oké, ik ben echt teruggegaan in de tijd, want in werkelijkheid leeft mijn oma niet meer... En ik probeer naar Dr. Lakshmi toe te gaan en haar te vragen waarom ik terug in de tijd ben gegaan en waarom ik weer op dit punt ben.

Mijn man zit op de eerste rij en probeert dichterbij te komen om te luisteren, maar hij houdt halt. Daar zie ik het gezicht van mijn collega in plaats van dat van hem. En weer besef ik dat mijn man niet op de eerste rij zit, maar ergens ver weg. Dr. Lakshmi vertelt me dat ik niet meer leef en dood ben, en dat ik door mijn gehechtheid aan mijn man op dit moment weer hier ben.

Ik ben verbaasd en ook bang. Ik denk dat ik al aan mijn koorts moet zijn overleden toen ik bij mijn oma thuis was en dat ik nu mijn geest ben... En ik probeer om me heen te kijken. Ik heb het gevoel dat ik een geest ben die de illusie heeft dat hij nog leeft, en plotseling verdwijn ik in de duisternis. Dan word ik wakker, bang dat ik nog leef.