Droom #1: Dromen die uitkomen

De droom: Ik had een nachtmerrie over een bepaald onderwerp dat me na aan het hart ligt... In grote lijnen droomde ik dat de gereedschapskist in de tuin waar ik voor zorg, opengebroken was. En dit gebeurde op maandag om 14.10 uur.

Deelervaring van de dromer: Ik had deze droom in de nacht van zondag op maandag en de volgende dag, op hetzelfde tijdstip als in mijn nachtmerrie, dus maandag om 14.10 uur, zag ik bij aankomst in deze tuin dat de betreffende kist opengebroken was... Dit is de tweede keer in mijn leven dat ik een droom heb die uitkomt. De eerste keer was 25 jaar geleden.

Deze andere droom: Ik had een nachtmerrie waarin mijn zoon in een pot verdronk en ik niets kon doen om hem te redden. De volgende dag viel hij uit het raam... Sindsdien heeft hij een handicap.

Deelervaring van de dromer: Hoe valt dit te verklaren en hoe kun je voorkomen dat je in paniek raakt als je merkt dat een droom werkelijkheid kan worden?

Droom #2: Mechanische problemen

De situatie: Ik was met mijn kleinkinderen, Élodie en Mathis. Eerst waren we op de snelweg, op het viaduct, vlak voor de afrit Uzerche in het midden van Frankrijk. In een bocht naar rechts was een auto me aan het inhalen; de voorkant van de auto was ter hoogte van mijn rugleuning. Ik merkte dat er midden op de twee rijstroken een enorm rond ijzeren bord stond. Ik remde af, de andere auto ook. Daarna schatte ik de afstand tussen het bord en de vangrail in. Ik dacht dat ik er rechts langs kon; het was krap, maar het lukte. De andere auto kwam er ook maar net links langs. Ik belde meteen de gendarmerie om het te melden. Toen werden mijn kleinkinderen en mijn moeder wakker. Daarna moest ik diesel tanken en vanaf dat moment reed mijn auto soms schokkerig. Tijdens de hele rit dacht ik na: "Hoe was mijn houding in mijn voortgang richting het sociale, dat met horten en stoten verloopt?"

Deelervaring van de dromer: Ik moet jullie ook vertellen dat ik me zorgen maakte, omdat ik weer contact had opgenomen met mijn vriend, van wie ik al 9 maanden gescheiden was. Hij zei dat hij het begrepen had en niet meer dronk, maar in werkelijkheid had ik vóór mijn vertrek naar de workshop gemerkt dat hij bierflessen verstopte en stiekem dronk. Ik zei niets, maar het zat me dwars. Daarna deed ik mijn vertelpraktijk met JABAMIAH en vroeg hem of ik naar huis mocht terugkeren om naar mijn garagehouder te gaan (ik dacht dat er condens in mijn tank moest zitten).

In augustus was mijn automonteur op vakantie, dus heb ik tot eind augustus gewacht. In de tussentijd heb ik 1500 km gereden (het grootste deel met mijn kinderen). Toen het tijd was voor de onderhoudsbeurt van mijn auto, bedankte ik Jabamiah al uitbundig omdat hij me zonder problemen voor mijn kleintjes had laten zorgen. Mijn automonteur nam mijn auto mee om hem op de brug te zetten voor de olieverversing en zei: «Ik denk niet dat het water in de tank is, noch vuil in het dieselfilter.» Hij pakte zijn elektronische apparaat om de auto te controleren. Dat gaf aan: «Defecte elektrische kabel.» Hij liet me de bundel elektrische kabels zien die gecontroleerd moest worden en wist niet waar hij moest beginnen! Hij vroeg me of ik tijd had, want het kon lang duren. In mijn hoofd deed ik mijn recitatiepraktijk en vroeg ik of de oorzaak snel gevonden kon worden, want ik vreesde de rekening. Hij besloot met de olieverversing te beginnen. Nadat hij de auto op de brug had gezet, liep hij er met zijn looplamp onderdoor en zei blij: «Ik heb de storing gevonden zonder er zelfs naar te zoeken!» (Het licht van de looplamp liet de doorgesneden draad glinsteren, wat zijn aandacht trok.) Hij liet me de doorgesneden draad zien en vroeg zich eerlijk gezegd af hoe ik überhaupt tot bij zijn garage was gekomen. Zonder die aangesloten draad kon ik niet verder, en toch heb ik 1500 km gereden met schokken, maar ik heb die kilometers echt afgelegd. Daarom zeg ik dat er maar één ding gebeurd kan zijn: mijn mooie Engel heeft de draden tijdens al mijn recitatiepraktijken zo goed en zo kwaad als het ging bij elkaar gehouden (hield mijn Engel de draad in mijn motor vast?). Drie jaar eerder had ik een mechanisch probleem gehad en was ik volledig met pech komen te staan. Dat heeft me veel gekost (uiteindelijk is de katalysator twee keer vervangen, terwijl het alleen maar een lekkende slang was). Dat is een ander verhaal, dat ik begrepen heb en waar ik aan mezelf aan gewerkt heb: mijn gebrek aan vertrouwen, in verband met de commerciële oplichtingspraktijken die ik in mijn vorige levens moet hebben begaan. Want in dit leven heb ik me sinds mijn vroegste jeugd altijd zo eerlijk mogelijk gedragen. Ik begreep ook waarom ik daar trots op was... Onbewust moet ik geweten hebben dat ik dat niet altijd was geweest? En mijn automonteur heeft zelfs de soldeerverbinding van de draad niet in rekening gebracht.

Deelname van de dromer: De katalysator is een onderdeel van het uitlaatsysteem van verbrandingsmotoren dat de schadelijkheid van uitlaatgassen moet verminderen. Slang: Een speciaal behandelde rubberen buis die wordt gebruikt om leidingen in een verbrandingsmotor met elkaar te verbinden. Het is echt fantastisch om dit allemaal te beseffen!! Wat is dit GOED!! Is het misschien om me te laten zien dat dit deel gereinigd is? (Dat denk ik) Maar Kaya! Als je punten of aanvullingen ziet die me spiritueel kunnen verrijken, laat het me dan weten, zoals dat bord midden op de snelweg? Wat betekent dat? Want een jaar geleden is me ongeveer hetzelfde overkomen, op de snelweg op weg naar mijn dochter, op een dag met stortregen. Ik kon geen 15 meter ver kijken, midden op de twee rijstroken. Ook was er een dubbele ladder van een vrachtwagen voor me gevallen. Er was veel verkeer, ik week er ook rechts omheen uit en heb ook de gendarmerie gebeld om het te melden. Ik weet en denk dat ik iets moet begrijpen. Heb ik het begrepen zonder dat ik het doorhad..?

Droom #3: Constructie en tegels

Een droom: Ik ben op een bouwplaats met mijn echtgenoot en we zijn stenen muren aan het herbouwen. Er zijn daken met pas vernieuwde dakpannen en muurtjes met rozeachtige dakpannen erop. Lagerop werken twee mannen ook aan hun huis. Ik klim op een muurtje en dan beginnen de dakpannen los te raken. Ik sta hoog en probeer me vast te houden, maar ik voel dat alles zal instorten. Ik roep mijn echtgenoot om hulp en schreeuw: « Kom snel, ik ga vallen! ». Hij zegt: « Ja, ik kom eraan ». Maar de tijd lijkt lang te duren. Ik roep hem opnieuw: « Snel! Snel! Ik kan me niet meer vasthouden, ik glijd... » Eindelijk komt hij me helpen en ik daal af om in bad te gaan. Voordat dat gebeurt, lopen de mannen die lagerop werken tussen ons door en vraagt de tweede man of ik hem een kruiwagen met stenen kan geven. Ik zeg zonder aarzelen ja; ik denk dat we er zoveel hebben dat ik hem er best een paar cadeau kan doen. Ik zal het aan mijn echtgenoot uitleggen, want ik weet dat hij aan die stenen gehecht is. Dan zit ik in bad. De werklieden lopen langs mijn open raam en ik zie ze voorbijgaan. Ze kijken in mijn richting, maar kunnen me niet zien. Ik kan hen achter de open luiken bekijken; volgens mij zoeken ze me met hun blik. Ik beweeg niet, ik zit heerlijk in bad. Dan zie ik een vogel neerstrijken. Hij komt naar me toe alsof hij me om hulp wil vragen. Hij is witbeige, een kanarie. Er zit iets in zijn keel; het lijkt alsof hij met me wil praten, maar dat niet kan. Hij spartelt en ik vraag mijn echtgenoot me te komen helpen, want er is iets mis met de vogel. Ik probeer hem te helpen, maar het is geen doorn zoals ik dacht. Ik denk dat er een andere, zwarte vogel in zijn snavel is terechtgekomen en dat hij zal sterven... Mijn echtgenoot komt me helpen, maar ik zie dat de vogel zal sterven... Er zijn drie mannen; ook de twee andere mannen van de bouwplaats komen aan, maar te laat. Ik ben ontzet, want de vogel is dood... Ik zeg: « Waarom heeft hij dat gedaan?? Dat is niet normaal!!! » Ik voel me niet goed en krijg buikpijn. Ik leg mijn hand op mijn buik en merk dat ik onder mijn navel bloed, alsof ik gewond ben geraakt. De drie mannen komen me discreet helpen, want ik ben na het bad naakt. Ze bedekken me met een witte en roze badhanddoek. Ik moet naar het ziekenhuis. Ik loop naar het ziekenhuis en houd mijn hand op mijn buik. Ik voel niets, geen pijn... Een arts begeleidt me. Ik sla mijn armen om hem heen en kus hem. Hij doet me aan iemand denken, misschien mijn echtgenoot, maar hij is het niet... Hij zal me naar de spoedeisende hulp begeleiden. Ik strijk met mijn handen over zijn bilspieren en hij kijkt me aan. Onze blikken versmelten, dan lopen we door een tunnel en kom ik bij de deur van een ziekenhuis aan. Daar staat een arts in een witte jas en een blauwe broek. Hij heeft een stethoscoop. Hij is donkerharig, hij lijkt Indiaas, en zal me naar de wachtkamer begeleiden. Ik zeg hem dat ik buikpijn heb en een arts moet zien. Hij brengt me naar een operatiekamer, waar twee vrouwen opereren. Er is de chirurg, ze is Japans, en er is een assistente bij haar. Ze laat me zitten; ik houd nog steeds mijn buik vast. Ik zeg dat ik graag geholpen wil worden. Ik sta niet op het operatieprogramma... Er zijn andere mensen geopereerd. De assistente laat me op een stoel zitten, maar de chirurg zegt dat ze me zal opereren. Ik lig op de operatietafel en voel niets; ik ben verdoofd. Ik weet niet of mijn buik openligt, maar ik hoor en zie hen. De chirurg zegt: « Deze vrouw heeft geluk gehad! Of misschien heeft ze iets gevoeld; ze moet het geweten hebben, want wanneer ze naar het toilet ging, moet ze een probleem met de stoelgang hebben opgemerkt: de ontlasting kwam niet goed of slechts af en toe naar buiten. Er was een groot risico op een ernstigere darmverstopping, die haar fataal zou zijn geworden... Ik herstel dit allemaal.» Ik word wakker…