Droom #1: Achter de façade

Deel: Mijn schoonmoeder was zorgzaam en ik had een band met haar, maar ze was erg onderdrukkend. We hadden een hartelijke relatie, maar ze was op subtiele wijze controlerend. Ze werd boos als dingen niet gingen zoals zij wilde. Ze was streng wat regels betreft, ook als die achterhaald waren. Mijn stiefmoeder vond het niet fijn dat ik voor mijn ouders zorgde.

Droom: Ik reis met mijn familie in een trein. De coupés zijn oud en vervallen, niet zoals de treinen van tegenwoordig. De passagiers zitten dicht op elkaar op bankjes. Onze zitplaatsen zijn verspreid. Ik zie dat mijn ouders samen zitten met mensen die ze lijken te kennen, maar mijn schoonmoeder zit alleen tussen mensen die ze niet kent. Dus ga ik kijken hoe het met haar gaat. Maar ze praat niet met me. Ik loop weg en ga alleen zitten.

Daarna gaan we ergens naar beneden en zijn er zo veel mensen dat ik niemand kan vinden. Er wordt eten opgediend. Ik zie dat het eten heel voedzaam is, precies zoals ik het graag heb, met veel vers fruit, sapjes, quinoa en noten. Ik vind mijn ouders en schep voor hen op. Ik heb geen honger, dus besluit ik later te eten. Ik val in slaap.

Plotseling besef ik dat ik geen eten voor mijn schoonmoeder heb gehaald. Ik ren rond om haar te zoeken. Ik zie haar alleen in een rolstoel zitten. Ik vraag haar of ik iets te eten voor haar kan halen. Ik vertel haar dat het eten echt lekker is. Ze laat me kalm weten dat de maaltijd voorbij is. Ik ben ontzet. Ze kijkt me verwijtend aan, maar zegt niets.

Dan zie ik dat mensen naar een amusementsvoorstelling gaan kijken. Ik ren naar mijn schoonmoeder en neem haar mee. Ik duw haar rolstoel en ren met haar. Ik hijg, maar probeer sneller te rennen zodat ik de voorstelling niet mis. De voorstelling staat op het punt te beginnen. Ik pak haar bij de hand en ren met haar. Wonderbaarlijk genoeg kan ze nu rennen!

Het is er erg druk. We gaan naar de rand en zien dat er een houten chalet staat waar iedereen naar kijkt. Plotseling licht het chalet op, als vuurwerk, en komen er allerlei dieren naar buiten die wegvliegen. Ik herinner me dat ik een koe, een giraffe enzovoort zag. Het zijn geen echte dieren, maar geanimeerde figuren. Het is een illusie.

Het is een spectaculair schouwspel en we zijn er allebei door geboeid. We houden allebei elkaars hand vast. Plotseling herinner ik me dat ik mijn ouders tijdens deze voorstelling niet heb gezien. Ik voel me een beetje schuldig, maar ben dolblij dat mijn schoonmoeder zo gelukkig is. Ik word wakker.