Droom #1: Weer contact zoeken met een oude vriendin

Droom: Ik stapte in de metro. Na jaren van stilte ben ik op weg om Louna te zien, mijn vroegere beste vriendin. Haar uitnodiging verraste me, maar iets in mij spoorde me aan die aan te nemen. Ze stuurde me haar huisadres en nu ben ik hier, met een mengeling van verwachting en onrust in mijn hart.

*Louna: we waren meer dan 15 jaar lang heel hechte vriendinnen, maar de relatie werd giftig toen ik merkte dat ze met me concurreerde. Ik besloot verder te gaan en het contact te verbreken.

Ik tuur naar de voorbijflitsende borden en weet niet zeker of ik mijn halte heb gemist. De gedachte dat ik verdwaald ben, beklemt me. Een man die vlakbij staat, merkt mijn verwarring op. Hij komt naar me toe, kalm en geruststellend. ‘Gaat het?’ vraagt hij. Ik knik en leg uit wat er aan de hand is.

Zonder aarzelen biedt hij aan me de weg te wijzen. Wanneer de deuren van de metro opengaan, stappen we samen uit en loopt hij naast me, een onverwachte bondgenoot tijdens deze reis.

De straten waar we in terechtkomen zijn adembenemend - heuvelachtig en badend in het zachte zonlicht, met overhangende bomen. De buurt is welgesteld en elk huis getuigt van elegantie en stabiliteit. Ik bewonder de schoonheid, maar elke stap is een uitdaging. 

De grond ligt vol grote stenen, oneffen en verraderlijk. Ze maken het pad moeilijk begaanbaar, maar ik zet door. Ik heb het zwaar, maar ik kom vooruit.

We lopen langs een charmante winkel en impulsief besluit ik naar binnen te gaan. 

Er wordt me gevraagd mijn sieraden in een doos bij de ingang achter te laten. Geschokt kijk ik omlaag en besef ik dat ik al mijn sieraden heb meegenomen - ringen, kettingen, armbanden - elk sieraad een fragment van mijn identiteit, verleden en verdedigingsmechanismen. 

Ik voel me blootgesteld en kwetsbaar. Waarom zou ik dit allemaal meenemen? Ik kan geen antwoord vinden. Ik laat ze in de doos vallen en kijk toe hoe ze op een hoop belanden.

Een onbekende achter me gooit haar jas over de doos en bedekt zo mijn sieraden. Mijn maag trekt samen. ‘Voorzichtig, alsjeblieft,’ zeg ik, scherper dan ik bedoelde. Ik voel hoe kwetsbaar mijn bezittingen zijn en hoe bang ik ben om te verliezen wat me dierbaar is.

Eindelijk zie ik Louna. Ze staat daar; haar uitstraling is zachter dan ik me herinner. Er hangt iets sereens om haar heen, een stille kracht. Ze ziet er prachtig uit, zelfs stralend, en ik ben verrast. ‘Je ziet er geweldig uit,’ zeg ik oprecht. De oude steek van rivaliteit en jaloezie die vroeger tussen ons hing, lijkt te verdwijnen. Ik voel geen bedreiging, alleen een mogelijkheid - hoop.

De buurt omringt ons met haar grandeur, maar ik besef dat het niet de uiterlijke pracht is die me geruststelt. Ik zie de rust in Louna, het gevoel dat ze zichzelf niet langer met mij hoeft te vergelijken en misschien dat ik mezelf niet langer tegen haar hoef te beschermen. Ik voel opluchting, alsof de oude knopen in mijn borst losser worden. Er is nu ruimte voor iets nieuws, voor genezing, voor vriendschap. Er is hoop.

Droom #2: De kunst van het herinneren

Droom: Ik zag een man in een kamer die met een penseel en zwarte inkt op papier tekende en schreef.

Een stem leidde hem bij het tekenen en schrijven door hem beelden te laten zien. Het was een taal die hij niet kende, dus vroeg hij hoe hij die kon onthouden en opschrijven door alleen maar beelden te zien.

De stem zei dat hij het zou kunnen als de tijd rijp was.

Daarna leek de tijd in de droom vooruit te gaan. Hij zag zichzelf die tekens echt kunnen schrijven.

Het laatste beeld dat ik in de droom zag, was een blik van bovenaf op de kamer, omlaag kijkend naar zijn bureau, waarop veel papieren lagen. En ik zag dat de schets waaraan hij de laatste hand legde, op een vlieger leek.

Droom #3: Mensen die uiteenvallen

Droom: In een klein stadje zijn er plotseling veel mensen op een plein. Iedereen maakt veel lawaai. Het lijkt een soort festival te zijn, Amina is kleiner.

Ik ben daar met een man die een lichte beperking heeft, maar heel aardig is. We hebben een heel goed gesprek. Na een tijdje ontstaat er paniek onder de mensen, omdat er iets vreemds gebeurt. Mensen lossen op, of slechts delen van hen.

Iemand komt op me af, rent dwars door me heen en laat me duizelig en ongemakkelijk achter. Maar na een tijdje verdwijnt het. Ik weet dat de energieën ons op de proef stellen. Sommige mensen zijn kwetsbaar en vallen bij de eerste ontmoeting in verschillende stukken uiteen.

Ik zeg tegen de man dat we beter in onze kamer kunnen gaan slapen, omdat deze energieën meer geïnteresseerd zijn als er veel mensen om hen heen zijn. In het appartement roept Amina dat ze honger heeft, en Carol is wakker en huilt en wil naar haar moeder. Ik zeg haar dat ze beter tot morgen kan wachten.

Amina (tiener): minderwaardigheidscomplex

Carol (tiener): heeft migraine. Introvert, anorexia, niet erg levendig.