Droom #1: R2-D2 en C-3PO in het winkelcentrum

Droom: Het eerste wat ik me van mijn droom herinner, is dat ik 's nachts op de parkeerplaats van een winkelcentrum sta. Robots, vergelijkbaar met die uit Star Wars, zoals R2-D2 en C-3PO, zijn er om de mensen te vermaken. Op een gegeven moment lijkt er wat spanning en zijn er wat confrontaties.

Er komt een storm opzetten en ik klim op een wiek van een windturbine die vóór de storm is omgevallen, om hoog te schuilen. Ik glijd uit, of er breekt iets af, en ik moet me op het nippertje aan een spleet in de wiek vastgrijpen.

Daarna helpt een vrouw me op een platform te klimmen dat naar een beschutte ruimte leidt.

Op een gegeven moment besef ik dat ik deze situatie al eens eerder heb gedroomd, vooral het moment waarop ik uitglijd en me aan de spleet vastgrijp.

Ik ga een kamer binnen waar verschillende mensen hun toevlucht hebben gezocht. Ik vertel deze droom aan een man. We zitten met meerdere mannen dicht op elkaar in de kamer. L’Eén van hen komt aan met een taart en eet die heel intens op, alsof hij moet overleven.

Na even nadenken opent hij een kast en haalt er een pak koekjes uit dat hij voorstelt te delen. L’De sfeer is gespannen.

Droom #2: Een gedaanteverwisselende alien 

Droom: Mijn droom begint op een middelbare school. Aan het einde van de lessen vraag ik mijn vrienden Benoit en Justin (+ aardig, behulpzaam en grappig; het zijn goede vrienden die ik vertrouw / - hebben de neiging om alles belachelijk te maken, waardoor ze soms niet kritisch naar zichzelf kunnen kijken) of ze met me naar de bioscoop willen.

Ze antwoorden dat ze dat wel willen, en Benoit stelt voor om alleen met zijn auto te gaan en ons na de film thuis af te zetten. Uiteindelijk ga ik akkoord.

Onderweg komen we vroegere klasgenoten van mijn toneelschool tegen (+ ze zijn erg aardig en tonen veel empathie / - hebben moeite om hun overgevoeligheid en sterke emoties goed onder controle te houden). Ze zitten in een oude auto en hebben een heleboel kleine aanhangwagens, met op elke aanhangwagen een soort fruit of groente.

Ze herkennen me en vragen me om te helpen, wat ik doe. Het lukt hun met enige moeite om te parkeren, en ik merk op dat zoveel kleine aanhangwagens niet handig zijn en dat ze aan een andere manier van werken zouden moeten denken.

Ik loop verder om mijn vrienden te ontmoeten, maar zie dat zij op hun beurt andere mensen helpen een partytent schoon te maken en op te zetten.

We zijn op de binnenplaats van een landhuis, vlak naast de bioscoop, en er wordt een feest voorbereid. Benoit stelt voor om te blijven omdat het leuker is, maar Justin en ik staan niet echt open voor het idee. We voelen ons ongemakkelijk en bovendien zijn er mensen die we niet zo aardig vinden. Toch stemmen we toe.

Ik bevind me in een vriendengroep. We praten en ik zie Corinne (ze was mijn theaterdocent toen ik op de middelbare school zat + ze heeft mooie ideeën en probeert mooie altruïstische waarden over te brengen in de voorstellingen die ze schrijft / - ze zit in een gesloten kring die haar ideeën niet vernieuwt en sinds ik van de middelbare school af ben, is ze niet veel ten goede veranderd), die met een vrouw aankomt. Ik sta op om ze gedag te zeggen.

Corinne kijkt me vol onbegrip aan en vraagt waarom ik opsta. “We kennen elkaar goed genoeg, we hoeven elkaar geen gedag meer te zeggen.”

Corinne vraagt ons of we hebben gedaan wat ze had gevraagd voor het zomerproject.

Ik antwoordde nee, omdat ik al een aantal jaar niet meer meedoe, omdat ik tegenwoordig in de zomer andere dingen doe. Ik herinner me dat ik dacht: “en ik zal pas belangstelling hebben voor jouw plannen als je me eens goedendag wilt zeggen.”

Het feest gaat door. Ik zoek een toilet om mijn handen te wassen. Iemand wijst me op een fontein beneden, ik ga erheen en zie een alien uit iemands buik komen (de alien uit de film Alien). Ik ben doodsbang en durf niet meer te bewegen. Ik ga terug naar de menigte, in shock en niet in staat iets te zeggen. Na lange minuten besef ik eindelijk hoe ernstig het is wat er net is gebeurd: er zwerft een alien rond en ik moet de mensen voor het gevaar waarschuwen.

Op dat moment zie ik de alien door een gang lopen en een menselijke gedaante aannemen.

Ik begrijp dat hij nog meer mensen gaat vermoorden. Ik voel me niet goed.

Ik besluit te gaan douchen, ik moet mezelf schoonmaken. Aan het einde van mijn douche zie ik de alien weer. Ik ren schreeuwend de badkamer uit, in mijn onderbroek, en roep om hulp. Ik zeg dat er een moordlustige alien is, maar niemand trekt zich daar echt iets van aan.

In de volgende scène ben ik de alien. Hij heeft de gedaante van een vrouw aangenomen, draagt ondergoed en zit boven op een man met wie hij de liefde aan het bedrijven is.

Hij heeft een ziekelijke glimlach. Hij snijdt de buik van de man open en ik zie iets wat op een gezicht lijkt op zijn bovenlichaam (de wond vormt de glimlach en de tepels zijn de ogen). Ik voel me echt heel slecht. L’alien plant zijn vingers in het linkeroog van de man, die nog bij bewustzijn is, en rukt het eruit. Ze doet hetzelfde met het andere oog en houdt haar ijzingwekkende glimlach.

Uiteindelijk bevind ik me in een donkere kamer en probeer ik mijn handen te wassen terwijl ik huil of bid, dat weet ik niet precies. De ogen van de man liggen in de wasbak waarin ik mijn handen was. Ik word wakker en voel me helemaal niet goed.