Droom #1: De theaterles

Droom: Ik was in een land in het Midden-Oosten, maar in de nabije toekomst, want het was moderner en schoner. 

Ik volgde een theaterworkshop en tijdens het improviseren creëerde ik een vermoeide oude vrouw van 94 die overal pijn had en haar arts vroeg hoe ze er sneller een einde aan kon maken, omdat het moeilijk was om met al die lichamelijke pijn te leven, ze niemand meer om zich heen had en ze verder moest, en dat wist ze.

Aan het einde van mijn improvisatie legt mijn docent, Francine, uit dat het mooi was, maar niet helemaal volgens de opdracht. De anderen uit de klas applaudisseren voor me na Francines feedback, maar dat zit me dwars, want ik wilde dat Francine mijn werk beter zou vinden dan de anderen. 

Francine legt dan uit dat ze wil dat we personages creëren die net zo gedetailleerd zijn als het mijne, maar ook een dynamiek creëren waarbij we de werkcirkel binnenstappen om contact te maken met degenen die niet improviseren. We zaten in een kring. Mijn personage kon dat inderdaad niet doen vanwege haar pijn.

Iemand begint en iedereen dompelt zich onder in de sfeer van een markt om die persoon te helpen makkelijker contact te leggen. 

Omdat iedereen verkoper of koper speelde, besluit ik iets origineels te doen en een jongleur met fruit te spelen. Maar mijn idee werkt niet zo goed, want de sinaasappels die ik gebruik zijn overrijp en barsten in mijn handen. Ik blijf in mijn rol om de persoon die improviseert niet te hinderen.

Er verstrijkt een beetje tijd en we beginnen op te staan om te vertrekken, maar er komt een vliegtuig over om ons met napalm te bombarderen. De oorlog is terug. Zonder aarzelen begin ik al mijn metgezellen te redden volgens de veiligheidsinstructies.

Mijn metgezellen zijn in shock en hebben veel moeite om uit die hypnotische toestand te komen, waardoor ik ze per twee moet redden, want ik heb niet meer handen om ze te begeleiden.

Iedereen is veilig in een heel futuristisch, kleurrijk gebouw, vooral paars en heel elektronisch, met spellen, een casino of zoiets…

Dan wordt mijn droom heel vreemd en volg ik een groep van 3 + 1 persoon die de situatie probeert op te lossen. Ik ben me bewust van alle vier en beleef hun verschillende perspectieven. De 3 proberen daar weg te komen om de dingen te veranderen.

Terwijl de laatste Garl is, de kok-krijger uit een van mijn favoriete spellen (Sea of Stars), en hij de schuilplaats waarin we onze toevlucht hebben gezocht gaat verbeteren om iedereen te beschermen. Hij zal onder andere tegen een monster moeten vechten. Op een bepaald moment vecht hij met een vishengel, breekt de lijn, valt hij en word ik wakker zonder te weten hoe het gevecht afloopt.