Droom #1: Verandering van richting

Delen: Ik ben onderweg met een vriend, Laurent, om de musical HAIR te gaan bekijken. De musical ging in oktober 1967 in première en is het product van de hippiecultuur en de seksuele revolutie van de jaren zestig. Sommige van de liedjes, geïnspireerd door de New Age-theorie, werden strijdliederen van de pacifistische bewegingen tegen de Vietnamoorlog. Laurent is 24 (ik ben 42) en we zingen in hetzelfde koor. Hij woont momenteel bij zijn ouders en zoekt een nieuwe woning. Ik vraag hem hoe het met zijn zoektocht staat. Hij zegt dat hij een groter huis zou willen kopen dan hij oorspronkelijk van plan was, omdat hij met een vriend wil gaan samenwonen. Uiteindelijk vertelt hij me dat het ZIJN vriend is met wie hij wil samenwonen. Ik ben van slag; ik had niet verwacht dat Laurent op mannen valt. Vanbinnen ben ik van slag en verdrietig, en mijn eigen homoseksuele neigingen worden weer aangewakkerd. Waarom heb ik dit niet gewoon kunnen beleven, zoals hij? In mijn ogen is Laurent namelijk een eenvoudige en stabiele jongen. Ik daarentegen heb jarenlang de ene onenightstand na de andere gehad, als een verslaafde: relaties zonder liefde of toewijding, waarbij ik mezelf kapotmaakte. Mijn enige echte poging tot een relatie duurde vijf maanden en mislukte. Sinds een jaar heb ik alle seksuele activiteiten stopgezet om mezelf weer op te bouwen. Sindsdien gaat het veel beter met me: ik vind mijn levenskracht en mijn vermogen om mezelf te centreren en te concentreren terug, en vooral mijn verbinding met de Hemel. Mijn plan is om een relatie met een vrouw te hebben en, wie weet, een of twee kinderen te krijgen? Sinds een jaar leer ik mijn angsten en mijn angst voor de ander onder ogen te zien. Het is belangrijk om te weten dat ik me fysiek tot Laurent aangetrokken voel, naast een meer 'romantische' aantrekking tot iemand van wie ik aanvoel dat hij niet zal voldoen aan mijn verwachtingen op het vlak van diepe verwantschap. Daarom had ik mezelf enige tijd geleden voorgenomen mijn verwachtingen ten aanzien van hem te veranderen, zodat ik me vrij en onafhankelijk kon voelen in deze vriendschappelijke relatie. De volgende nacht heb ik niet veel geslapen. Bovendien woon ik al jaren in een appartement in een oud huis dat zeer slecht geluidgeïsoleerd is. Maar goed, Laurent zijn verhaal confronteert me weer met mezelf, mijn lot en mijn keuze. Ik denk dat de Hemel me opnieuw op de proef stelt om me de kans te geven mijn eigen keuze, mijn nieuwe levensplan, te verstevigen. Mijn bovenbuurvrouw maakt namelijk veel lawaai, gaat laat naar bed en komt 's nachts laat thuis, waarbij ze met deuren slaat, haar stem niet dempt enzovoort. Ik draag al jaren elke nacht oordopjes. Die nacht wilde ik ze niet indoen en nam ik het risico dat ze me wakker zou maken. En inderdaad: ze kwam rond vijf uur 's ochtends thuis met een vriend. Na een tijdje hoorde ik hen harder praten; ze hadden een discussie (volgens mij geen echte ruzie). Ik twijfelde of ik mijn oordopjes zou indoen, maar toen bedacht ik dat ik dat niet hoefde te doen. Tijdens hun gesprek vond ik dat de man redelijk klonk en zich oprecht verdedigde. Ik vermoed dat mijn buurvrouw vaak te kwader trouw is en manipuleert zonder zich daarvan bewust te zijn. Ze doet me denken aan een van mijn zussen, die me vaak heeft gemanipuleerd en respectloos heeft behandeld, alsof ze dacht dat ze over iedereen naar believen kon beschikken. Ik vraag me af of ik mijn oordopjes moet blijven indoen om elke nacht verzekerd te zijn van een ononderbroken nachtrust, of dat ik anders moet verhuizen.

Droom #2: L’de erfenis

Droom: Ik roep de engelen Yerathel en Mitzrael aan en deze droom heeft me erg door elkaar geschud. Ik ben met mijn partner en de kinderen in een tuincentrum. Ik wil potgrond kopen, verpakt in mooi groen plastic, om in de tuin te planten, want het is lente. Mijn partner luistert niet naar me en dat maakt me boos. Andere scène: ik ben bij mijn ouders, in het appartement waar ik ben opgegroeid. Er zijn twee vitrines, één met horloges en één met gouden sieraden. Mijn ouders hebben deze vitrines tijdens hun leven aan mij nagelaten. Mijn partner en mijn twee kinderen zijn bij me. Ik zeg tegen mijn partner dat ik al die horloges en sieraden graag zou willen verkopen, omdat ik ze nooit zal dragen: "Ik kan ze net zo goed verkopen als ze daar laten staan, met het risico dat ze worden gestolen." Ik hoor dat een van de horloges uit de collectie veel waard is als het uit de jaren 60 komt, omdat het mechanisme zeldzaam is, dat moet nog worden nagegaan. Mijn partner luistert niet naar me. Dan wil ik er met mijn moeder over praten, maar dat komt er niet van. Mijn vader en mijn broer zijn er (in positieve zin wil hij helpen, is hij altruïstisch en neemt hij de verantwoordelijkheid als gezinshoofd; in negatieve zin heeft hij behoefte aan erkenning en is hij erg sociaal. Tijdens mijn jeugd was mijn broer mijn voorbeeld. Ik bewonderde hem en wilde hem altijd behagen, maar hij vond het niet fijn dat ik altijd bij hem wilde zijn) en hij luistert niet naar me. Dan wil ik een afspraak maken met mijn broer om erover te praten. Hij is bij mijn oom (zeer uitputtende energie, erg controlerend, zijn beroep is paarden africhten; ik was als kind bang voor hem, we woonden in hetzelfde huis). Ik zie mezelf aankomen voor het huis waar ik ben opgegroeid, dat een boerderij was met paarden. Het appartement waar we woonden lag op de derde verdieping. Ik zie mijn neef, de zoon van mijn oom (hij werkt ook met paarden), schoolwerk doen met zijn dochters in het schuurdeel van de boerderij. Ik loop naar de voordeur en zie roze babykleertjes op een tafel voor de deur liggen. Ik denk dat die kleertjes van mijn nicht moeten zijn, de dochter van mijn oom (zij doet ook aan paardrijden). Ik hoop dat ze die niet voor mij en mijn toekomstige kind hebben neergelegd. Mijn nicht komt eraan. Ik voel me ongemakkelijk; ik wil de familie van mijn oom niet zien, ik wil alleen naar het appartement waar ik ben opgegroeid. Ik ga naar binnen en loop met haar naar het appartement. Daar ziet alles er anders uit: een grote kamer en een soort galerij op de bovenverdieping die uitkomt op slaapkamerdeuren. De muren zijn olijfgroen-kaki met donker hout, een beetje Britse sfeer. Ze bereiden een receptie voor, zoals ze vaak doen, maar waar ik nooit bij ben. Mijn broer is wel uitgenodigd en ik wil met hem praten. Ik zie een oud, donker schilderij met een omgevallen boot. Het stond op een standaard en de twee witte porseleinen pootjes die het ondersteunden zijn gebroken. Ik probeer de pootjes terug te zetten, maar het lukt niet. Ik voel me ongemakkelijk. Ernaast is een open keuken, waar de kok een grote zalm voor de receptie klaarmaakt. Ik zie mezelf met een witte schaal in mijn handen, waarop een zalm met in plakjes gesneden wortels ligt. Opeens staat de schaal in brand. Ik loop naar de keuken om het vuur met water te blussen, terwijl de kok erop let dat ik geen water in zijn grote schaal giet. Ik zie de deur van de slaapkamer van mijn broer aan de galerij. Ik zie een neef, beroepsjournalist in de sportwereld, in een donker pak, in Britse stijl, en daarna nog andere mannen uit de familie en mijn grootvader. Ik loop ook langs hem; ik heb geen zin om mijn grootvader gedag te zeggen, maar ik moet het doen. Mijn broer komt eraan en loopt met een hautaine blik de trap af. Hij vraagt zich af wat ik hier doe. Ik wil hem om advies vragen over de verkoop van de spullen in de vitrines die ik van mijn ouders heb geërfd. Ik wil naar de slaapkamer gaan zodat we rustig kunnen praten, maar hij wil dat niet. Dan durf ik hem niets te zeggen en weet ik niet meer wat ik moet zeggen. Ik sta weer bovenaan de trap op de galerij, bij mijn neef de journalist, en probeer met hem te praten, maar elk onderwerp lijkt me ongepast. Ik weet niet wat ik hier doe en voel me stom.

Droom #3: Het medaillon

Droom: We bevinden ons in de late 17e eeuw. Ik zie een groep mannen in een ondergrondse grot. Ze verlichten de ruimte met kaarsen of fakkels. LEen van hen is vermoedelijk een van mijn voorouders. Verschillende gegalvaniseerde ketels (ze lijken op die welke tegenwoordig worden gebruikt om ahornsap op te vangen) blijken gevuld te zijn met zilverkleurige medaillons met een diameter van 2 tot 3 centimeter. Ze hebben overal kleine puntjes. Ik weet dat er een afbeelding in is gegraveerd, maar ik kan die niet zien. Een van de mannen (mijn voorouder in de droom) pakt een medaillon en verstopt het in zijn ooglid, dat wil zeggen onder de huid aan de onderkant van zijn linkerooglid. De jaren verstrijken. Bij toeval wordt dit medaillon teruggevonden. Het wordt getaxeerd: het is 300,000.00$ waard. We proberen het nog steeds te verbergen (het zijn mijn broers en zussen, maar niet die uit dit leven). Soms verstoppen we het onder een trap, of op een familielid. Een andere keer verstopt mijn zus, helemaal in het wit gekleed, inclusief hoed en kleding, het onder een vloer die onze vader aan het bouwen is. Een ketel met daarin een plastic zak vol medaillons zou door een groep zijn teruggevonden. Ook al leven we in de 17e eeuw, deze plastic zak lijkt op de zakken die tegenwoordig worden gebruikt. Een van deze personen wordt betrapt door de politie van die tijd. Onder de ketel bevinden zich verschillende plastic zakken met medaillons. Hij wordt gearresteerd...