Droom #1: Ophalen van school

Ik zie mezelf ’s middags, rond theetijd, mijn dochter van school ophalen (zoals ik in de echte wereld meestal doe). Alleen is de school van mij, niet van haar; het is de basisschool waar ik in Frankrijk van mijn vijfde tot mijn tiende op heb gezeten. In de droom zit mijn dochter op de basisschool, net als in werkelijkheid. (Haar eerste opdracht: praten over verdriet en wanhoop.) Wanneer de juf van de directeur, Arianne (in werkelijkheid was zij de kleuterjuf van mijn dochter), me belt om over het huiswerk van mijn dochter te praten, vertelt ze me dat mijn dochter een van de opdrachten niet heeft gemaakt. Ik zeg haar dat dat klopt en dat het te moeilijk voor haar is om dat soort huiswerk te maken. Ik kan het voor haar doen. Het ging erom te reageren op of te praten over verdriet en wanhoop (wat bij mij weerklank vindt). Daarna laat ze me een oefening zien die ik moet doen. Het is een pagina met verschillende kleine tekeningen in vakjes. In elk vakje zien we iemand een andere vrucht eten, en we moeten die herkennen. Op de eerste tekening drinkt iemand uit een pakje sap. Onder de persoon staat een afbeelding van een baksteen en links daarvan een afbeelding van de vrucht: een granaatappel. Op de tweede afbeelding eet iemand granaatappelpitjes... In een andere droom over hetzelfde onderwerp zie ik dat ik mijn huiswerk over verdriet heb gemaakt. Ik praat erover met een jonge vrouw: ze zit op het terras van een café koffie of een soort warme drank te drinken, en een onbekende jongeman komt erbij zitten en doet gek om haar aan het lachen te maken. Sindsdien komt ze elke dag op hetzelfde tijdstip terug naar dit café, in de hoop dat de jongeman weer langskomt om haar aan het lachen te maken en haar haar verdriet even te laten vergeten. Uiteindelijk glimlacht ze en voelt ze op dat moment geen pijn. Haar hart voelt licht, terwijl ze zo veel leed en zo verdrietig was.

Droom #2: Aanval in de supermarkt

Ik ben in een supermarkt. Plotseling hoor ik lawaai en haast ik me om te kijken. Ik vind mijn zoon Peter (die in de echte wereld 11 jaar oud is) en een andere jonge jongen op een bank liggen. Ze zijn duidelijk bewusteloos. Ik zie dat ze zijn mishandeld en bewusteloos zijn achtergelaten. Ik begrijp dat ze zijn aangevallen. Later vertel ik de moeder van de andere jongen wat ik heb gehoord en gezien. Ze vertelt me dat ze aangifte gaat doen, hoewel ze dat moeilijk vindt omdat ze de familie kent van de jonge jongens die dit hebben gedaan.

Een andere scène: Ik ben in het huis van een vrouw, waar een feest is, in een moeilijke buitenwijk, zoiets als een getto. Buiten wordt gevochten en geschoten... Daarom moet ze de deur van haar huis op slot doen. Plotseling vliegen er kogels door het raam. Mijn twee zonen worden geraakt en sterven voor mijn ogen.

Delen: Ik werd behoorlijk beroerd wakker na deze droom, terwijl mijn zoon Peter vreselijke hoestbuien had waardoor we het grootste deel van de nacht wakker lagen. Tegelijkertijd had ik zelf een zeer hevige menstruatie met veel bloedverlies. En tijdens deze moeilijke nacht had ik deze nachtmerrie, die me diep heeft verontrust, moet ik zeggen... De gewelddadigheid en duisternis ervan ontmoedigden me bijna.

 

Droom #3: Weg in aanbouw

Ik rijd over een rustige landweg. Ik kom aan in een bewoond gebied waar werkzaamheden plaatsvinden. Ik had eromheen kunnen rijden, maar ik rijd liever deze kant op: het is directer en ik heb de tijd. Bovendien ben ik benieuwd naar de werkzaamheden. Ik rijd op mijn fiets over deze weg waar werkzaamheden plaatsvinden (auto's kunnen er niet rijden), maar ik kom vast te zitten in het zand. Een vriendelijke vrouw te voet zegt dat ik naar de linkerbaan moet gaan, omdat de grond daar steviger is. Ik zeg tegen mezelf dat het niet erg is als ik wat tijd verlies, want ik heb geen haast en vind het interessant om de bouwplaats te bekijken. Ik ben ook te voet en draag mijn fiets (we kunnen het zadel verwijderen en de fiets inklappen; hij is klein en licht geworden). Samen met andere mensen loop ik over deze brede, verbrede onverharde weg waar werkzaamheden plaatsvinden. Ik loop langs een wit schaalmodel van het project: er zijn bruggen, een brede weg en prachtige bouwwerken. Ik zie mensen op de bouwplaats aan het werk. Terwijl ik verderloop, sluiten twee mannen zich bij me aan. Ze hebben een regionaal accent en zijn vriendelijk tegen me. Ze zijn lang en sterk... heel gespierd. Uiteindelijk herken ik ze: het zijn taxichauffeurs die me eerder met mijn fiets en bagage naar mijn vakantieadres hebben gebracht. Ze merken dat ik mijn fiets niet meer bij me heb; ik heb hem ergens achtergelaten. Ik baal, want ik ben er bijna. Ze stellen me gerust: ik krijg hem terug, de mensen op de bouwplaats kennen iedereen en bewaren mijn fiets voor me tot ik hem kom ophalen. Ik kom aan het einde van de bouwplaats, die uitkomt bij een winkelcentrum. Om eruit te komen moet ik ofwel naar rechts en door een lingeriewinkel lopen, of naar links en door een café; ik kies links. Een man maakt schoon met een elektrisch apparaat dat water op de vloer spuit en die automatisch reinigt. Het café is nog gesloten voor klanten. Ik besef dat ik op blote voeten ben en dat de vloer helemaal nat is. Ik had mijn schoenen aan moeten trekken voordat ik hierheen kwam. Ik trek mijn sokken aan, maar mijn voeten maken ze helemaal nat. Dat is onaangenaam.