{"product_id":"northstar-autopsy-version-francaise","title":"Northstar-autopsie","description":"\u003ch3\u003eDroom #1: Northstar Autopsy\u003c\/h3\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cimg src=\"https:\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0734\/8830\/2401\/files\/Northstar-Autopsy_Comprendre-vos-reves_2_600x600.jpg?v=1721999199\" alt=\"\" style=\"float: none;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cblockquote\u003e\n\u003cstrong\u003eDelen:\u003c\/strong\u003e De titel van deze droom kreeg ik in de droom, helemaal aan het einde, toen me werd verteld dat de titel van de documentaire Northstar Autopsy was.\u003c\/blockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eDroom:\u003c\/strong\u003e De droom begint in Repentigny (de voormalige stad waar ik heb gewoond). Ik zit in een bus met meerdere mensen. Het is een soort georganiseerde groepsbus die ergens naartoe gaat om iets te bezoeken. We zitten in de bus en rijden door een wijk in Repentigny met een lage sociaaleconomische status. Er zijn meerdere appartementenblokken en veel mensen zitten op hun balkon. Sommigen roken, anderen kijken toe, eigenlijk doen ze niet veel. Op dat moment begint er een vertelling, zoals in een film, en ik ben degene die vertelt. Daarin geef ik commentaar op de mensen die op hun balkon zitten en oordeel ik over hen. Ik vind dat ze hun tijd verkeerd besteden; ze zouden iets moeten doen in plaats van op hun balkon te blijven zitten en «niets te doen». Ik geef commentaar op wat er gebeurt wanneer een sociale klasse afhaakt van de maatschappij. Dat beschrijf ik in de documentaire en ik sta op het punt om met een groep mensen een soort industrie te bezoeken. De hele georganiseerde groep ging erheen. In de bus zit ik met mijn 2 oudere zussen en vertel ik hun over de documentaire die ik wil maken over die industrie, die volgens mij bijzondere praktijken heeft of iets dat ik wil gaan begrijpen en onderzoeken. L de bus blijft doorrijden en houdt op met commentaar geven op wat er in Repentigny gebeurt. We komen aan in een industriegebied, met allerlei soorten industrieën. L de fabriek ligt rechts van de industriële boulevard. Ze is helemaal wit en ziet er best mooi uit, hightech als je wilt. Maar eromheen staan grote hekken, echt heel erg hoog, minstens 10 meter hoog, met prikkeldraad en borden waarop staat: «verboden toegang» of «terrein onder toezicht». Je ziet dat het een beveiligde plek is. L de bus komt aan en voordat we uitstappen, praat ik met mijn 2 zussen. Ze zeggen dat ze niet de fabriek in gaan, maar buiten op me zullen wachten, en dat ze zodra ik klaar ben de auto pakken en me buiten komen ophalen, zodat we samen weer kunnen vertrekken. Om aan mijn documentaire te beginnen, pak ik een notitieblok zodat ik kan schrijven en serieus kan overkomen. En ik zet een roze pruik op, iets wat een beetje gek is. Ik wil zien hoe de fabriek werkt en mijn aanpak een beetje een «Patch Adams»-kantje geven. Bij aankomst bij de ingang moeten we een soort laboratoriumjas aantrekken. Mijn zussen zijn in de ingang en nemen afscheid van me, maar net voordat ze weggaan, zeggen ze, als ze de jas zien: «Ah, trek dat niet aan!» Ik zeg: «Nee hoor, nee hoor, het is prima, dat wordt grappig.» Ik ben eigenlijk een beetje laat, want de groep is al begonnen (wat ik in de droom nog niet weet, is dat alle bezoekers vóór hun binnenkomst in de fabriek een elektronische chip hebben gekregen), dus ik haast me om de fabriek in te gaan. Ik trek snel de laboratoriumjas aan en haast me om me bij de groep aan te sluiten; omdat ik laat ben, heb ik geen chip. Degene die de groep leidt, is al vertrokken en geeft uitleg. Ik ga niet door dezelfde deur als de groep. Zij zijn door een gang gegaan en ik ga door een soort algemene ingang en haast me, ik loop snel om me bij de groep te voegen. De rondleiding begint en de gids legt uit wat het bedrijf doet. De zaal waar we zijn, is wit en echt enorm. Het is een soort grote cirkel en is 15-20 meter hoog. Helemaal bovenin, op de bovenste verdieping, die groot is en minstens 20 voet ruimte tot het plafond heeft, zijn allemaal ramen waar mensen naar beneden kunnen kijken om te zien wat er gebeurt, mensen die toezicht houden, enz. Maar ik merk dat ik niet hetzelfde zie als de anderen, omdat ik geen elektronische chip heb. Die chip verandert de waarneming van mensen. Behalve bij één persoon die naast me staat, een soort buitenstaander, iemand die de meeste «normale» mensen in de maatschappij vreemd zouden vinden. Maar ik ben geïnteresseerd in wat hij te zeggen heeft en het is alsof hij wakker wordt. Hij heeft een chip, maar hij wordt wakker. Hij zegt tegen me: «Hé, zie jij wat ik zie?» Hij legt uit dat hij een soort medicijn voor zijn gezondheid gebruikt (mogelijk voor zijn psychische gezondheid, want je ziet dat hij iemand is die makkelijk medicijnen voorgeschreven zou kunnen krijgen als hij naar een psycholoog of psychiater zou gaan, omdat hij er een beetje bijzonder uitziet, anders is dan anderen in de manier waarop hij praat en zich kleedt, zijn manier van doen, enz.), en dan zegt hij: «Hé, kijk eens wat daar ligt!» Op de plek die hij aanwijst, staan een soort afvalcontainers, grote metalen containers, en daarin zie je ledematen, armen, dingen die zijn afgesneden, verbrand of helemaal verkrampt en afgerukt, zoals in een horrorfilm. Ledematen die zijn verminkt; er zijn experimenten op uitgevoerd of er zijn arbeidsongevallen mee gebeurd, dat soort dingen. Hij vraagt me: «Wil je erin gaan kijken?» Het is walgelijk. Er ligt echt heel veel in. Ik zeg: «Nee, nee, ik haat het om dat te zien, sorry, ik vind het... Ik vind het niet fijn om zulke lelijke dingen te zien, ik kan niet kijken.» Hij zegt: «Er liggen echt heel veel armen en allerlei van dat soort dingen», en beschrijft wat hij ziet. Ik kijk even omhoog en zie een beetje wat er in de containers ligt. Ik denk: «O mijn god.» Ongeveer op hetzelfde moment kijk ik naar mijn schort en zie ik dat er overal bloed, stukjes huid en dat soort dingen op mijn laboratoriumjas zitten. Dan besef ik: «O nee, daarom zeiden mijn zussen dat ik dat niet aan moest trekken», toen ik haast had om naar binnen te gaan. Ik besef dat het er echt niet schoon is, dat wat er in die fabriek gebeurt niet kan. Eerst dacht ik dat het grappig zou zijn om een documentaire te maken, maar nu besef ik dat ik in gevaar ben, omdat de mensen een chip hebben en ik niet, en dat het slecht met me afloopt als ze erachter komen dat ik wakker ben. Toch besluit ik naar de achterste gangen te gaan, naar plekken als de noodtrappen en technische ruimtes, die je als toerist of bezoeker normaal niet te zien krijgt. Het is er niet uitnodigend. Ik loop door die gangen naar de buitenplaats achter de fabriek, en daar zie ik arbeiders buiten aan dingen werken en anderen die «pauze» hebben, omdat ze helemaal geen energie meer hebben. Sommigen zijn naar buiten gekomen om te proberen te ontsnappen, maar ze hebben eigenlijk geen kracht meer. Ze leunen tegen het hek met één arm omhoog, alsof ze proberen te klimmen, maar ze zijn echt uitgeput. Het zijn niet echt zombies, maar ergens ook weer wel, want eigenlijk zijn ze net dood. Ze hebben helemaal geen vitaliteit meer en ik besef dat ze uiteindelijk gevangenen zijn in die fabriek. Op hetzelfde moment besef ik dat we ons in een achtertuin in Repentigny bevinden, met dezelfde mensen als in het begin, die op hun balkon zitten en kijken. Het is alsof er vlak bij de industrie een arme wijk ligt, eigenlijk erachter. Op het terrein van de fabriek. Ze kijken naar me en vragen zich af wat ik daar doe. Ik denk dat ze me niet mogen zien, want als iemand alarm slaat, loopt het slecht met me af. Ik probeer ongemerkt terug te gaan naar de groep. Ik loop onder de balkons van die mensen door zodat ze me niet te veel zien, en ik ben gestrest. L de algemene sfeer van de nachtmerrie is die van een horrorfilm. Ik ga terug naar de groep en zeg tegen de buitenstaander: «Luister, ik moet hier meteen weg voordat de mensen erachter komen dat ik geen chip heb, want ik heb achterin gezien onder welke omstandigheden de mensen werken en ze zijn gevangenen. We moeten hier zo snel mogelijk weg.» Op dat moment blijft de buitenstaander bij de groep. Het is alsof hij niet meer wakker is zoals daarvoor. Hij begrijpt niet waarom ik gestrest ben. Hij blijft daar. Ik denk dus: jammer dan, ik kan niets doen, en ik ga weg. Bij de uitgang staat een vriendin van me van de universiteit. Ik vraag haar: «Maar wat doe je hier? Waarom werk je voor die fabriek?» Ze antwoordt: «Nou ja, ze hebben me gerekruteerd, ze vonden dat ik mijn werk goed deed en hebben me aangenomen. Ik heb goede arbeidsvoorwaarden, enz.» Ik zeg tegen haar: «Luister, ik moet weg.» Ze vraagt verbaasd: «Ben je niet bij de groep?» Ik zeg tegen haar: «Nee, nee, nee, mijn zussen wachten op me. Ik moet weg.» Ze zegt: «Oké, dan deactiveer ik je chip.» Ik antwoord haar: «Dat is nu juist het probleem, ik heb er geen.» Ze zegt: «O! De beveiliging komt achter je aan.» Dan zeg ik tegen haar: «Precies, daarom wil ik hier absoluut weg.» Dan zegt ze: «Kijk, ga maar, probeer zo goed mogelijk naar buiten te komen. Je zult over het hek moeten klimmen. Ik kan je niet dekken, maar ik zal de beveiliging ophouden.» Dus haast ik me, ik ren, en op dat moment is mijn zoon daar. Ik vraag hem: «Maar Nathan, wat doe jij hier?» Hij antwoordt: «Nou, ik ben hier, ik wachtte buiten op je, papa.» Ik zeg tegen hem: «Oké, kom mee, we moeten echt opschieten, we moeten hier weg.» Dan rennen we naar het hek en zeg ik tegen hem: «Oké, ga maar, klim, klim, we gaan het doen, samen redden we het.» Het hek is echt heel erg hoog. Als we bij de laatste spijlen vóór het prikkeldraad komen, trek ik heel hard om het hekwerk los te rukken en na een paar keer trekken krijg ik het los. Ik zeg tegen Nathan: «Oké, ga maar, ga eerst, ik houd je vast en dan doen we hetzelfde, maar dan klimmen we aan de andere kant van het hek naar beneden. Maar je moet niet naar beneden kijken. Je moet gewoon rustig afdalen, stap voor stap, ik ga ook over het hek.» Dan klim ik over het hek en zeg: «Ga door, ga door, we dalen af.» We moeten nog ongeveer 1\/3 van het hek afdalen en Nathan kijkt naar beneden. Hij wordt duizelig en valt naar beneden. Hij bezeert zijn been. Het is niet gebroken of zo, maar hij ligt op de grond en huilt, hij heeft pijn. Ik haast me om het hek af te klimmen en pak hem op. Ik zeg tegen hem: «Kom Nathan, het is goed. We zorgen voor je been, maar we moeten nu echt hier weg, oké?» Ik draag hem en til hem op, en op perfect getimede wijze komen mijn zussen op hetzelfde moment in de auto aan langs de kant van de weg. Ik zeg tegen hen: «Oké, snel, we moeten echt opschieten.» Ik zet Nathan in de auto en ga zitten. Ik zeg: «Oké, we moeten hier zo snel mogelijk weg. N wacht niet, want de beveiliging komt achter ons aan.» We rijden de weg op en dan gebeurt er iets heel bijzonders. Het is alsof we geteleporteerd zullen worden en Nathan en ik de auto zullen verlaten. Maar net daarvoor is het alsof we aan het einde van de weg komen en het decor ophoudt. Een beetje zoals in de film The Truman Show, alsof dit allemaal een decor is en er op een bepaald moment een einde aan komt. En als je daarheen gaat, zie je de werkelijkheid achter het decor. Op dat moment besef ik dat het decor rondom de fabriek, het industriegebied dat we in het begin zagen, eigenlijk niet echt was. Het waren beelden die door de fabriek werden geprojecteerd om het op een echte plek te laten lijken, maar de fabriek stond helemaal alleen, midden in een bos of een eindeloos woud. Het was echt ontzettend groot. Kilometers bos. Dus toen we met de bus kwamen, was alles wat we hadden gezien - de stad, de andere wijken... - niet echt. Het was uiteindelijk alleen maar bos. Dan zeg ik tegen Nathan: «Luister, ik denk dat we zo snel mogelijk uit dit bos moeten zien te komen, want er komen mensen achter ons aan om ons te pakken, dus we moeten vluchten.» Dan rennen we samen het bos in en hoor ik 2 bewakers bevelen de wolven los te laten. Er worden ongeveer 5-6 wolven losgelaten, in de verte, maar ze rennen echt heel snel. Dan zeg ik tegen Nathan dat we echt zo snel mogelijk moeten rennen. En hoewel hij volgens de logica van de droom pijn aan zijn been had moeten hebben, nee, nu rende hij. We renden samen. Daarna was er een hertenfamilie. Sommige dieren waren ontsnapt, maar er waren nog 2 herten over; een vader met zijn zoon, wat op dat moment overeenkwam met ons gezinsmodel. De vader en zijn zoon begonnen te rennen, maar alsof ze ons wilden beschermen. Ze renden diagonaal achter ons langs, zodat de wolven hen zouden pakken in plaats van ons. Uiteindelijk bespringen de wolven de herten. We kijken niet achterom, want we moeten door blijven gaan. Uiteindelijk komen we uit die plek. Op dat moment is het alsof ik een buitenstaandersperspectief heb. Het is alsof dit deel van de droom daar eindigt; we zijn erin geslaagd te ontsnappen. Dan zie ik van bovenaf (als vanuit een camerastandpunt in de lucht) 2 inheemse Amerikanen in het bos die naar de dode lichamen van de herten kijken en zeggen: «O nee, waarom... » Ze zijn echt verdrietig dat de wolven de herten hebben aangevallen. De inheemse Amerikanen lijken de enige bewoners te zijn die in dit bos worden geduld. Ze voeren een dankritueel uit voor het hert en zo eindigt de scène. In de volgende fase van de droom heb ik mijn documentaire over deze industrie afgemaakt. Ik weet dat die controversieel zal zijn, omdat sommige mensen het niet zullen geloven, maar ik wil vertellen wat ik heb meegemaakt en gezien. De documentaire draait in de bioscoop. Dan zie ik de filmposter en de film heet Northstar Autopsy. Op de poster zien we als het ware de helft van een gezicht, een beetje zoals het personage in X-Men dat Mystique heet, met een blauwe huid en oranje haar, dat als een kameleon is en in allerlei verschillende vormen kan veranderen. Ze hoeft alleen maar iemand of een voorwerp aan te raken en ze kan in elke vorm veranderen. Het personage op de poster lijkt daarop, maar op haar gezicht zie je ook een soort barcodes, sporen van chirurgie of hightechwetenschappelijke experimenten, alsof het een mens is die door een industrie is gemanipuleerd. De documentaire wordt in de bioscoop vertoond en het is alsof het de première van de film is. De documentaire wordt in 2 delen in de bioscoop vertoond en er is een pauze. Het eerste deel van de film lijkt een beetje op het verhaal dat net is verteld (deze droom). Tijdens de pauze praten de mensen en zie ik veel vrienden van de universiteit die naar de film zijn gekomen. Ze drinken een biertje en praten met elkaar: «Ja, nou, ben ik het ermee eens of niet, is het waar of overdreven?» Maar eigenlijk proberen ze het te rationaliseren. Ze intellectualiseren de documentaire en nemen hem niet echt alsof hij waar is. Ze zien hem meer als een bioscoopfilm en bekritiseren hem, zoals sommige filmcritici doen. Ik ging naar een paar groepjes toe en zei tegen hen: «Luister, nee, nee, dit is geen film die ik heb gemaakt, het is een documentaire. We hebben acteurs gebruikt omdat we daar natuurlijk niet in die fabriek mogen filmen, die staat onder streng toezicht en zo. Maar we hebben geprobeerd zo getrouw mogelijk na te bootsen wat er is gebeurd. Het is niet overdreven, nee.» Sommigen twijfelen en anderen zijn het er echt mee eens. Maar de meningen zijn sterk verdeeld, ongeveer 50\/50. Er zijn evenveel mensen die dit serieus nemen als mensen die zeggen dat dit onmogelijk is, dat we in een maatschappij met wetten leven, enz. Dat zijn de twee standpunten die tegenover elkaar staan. Na de pauze had ik voor het tweede deel besloten (om de mensen duidelijk te maken hoe het er in die industrie echt aan toe ging) dat de documentaire op een bepaald punt abrupt zou eindigen, zonder dat de afloop duidelijk werd, zonder aftiteling of wat dan ook. Op dat moment zouden er mensen komen, zoals medische autoriteiten en beveiligingsmedewerkers die ik had betaald, om de mensen via een nogal verdachte gang naar buiten te leiden. Alsof ze hen wilden laten meemaken hoe het is wanneer je alleen naar buiten mag via de aangewezen uitgang. Alles zag er serieus uit, met beveiligingsmedewerkers en mensen in het wit met laboratoriumjassen, die op medische of wetenschappelijke autoriteiten leken. Dit was bedoeld om hen te laten meemaken wat de arbeiders daarbinnen ervoeren. Alsof we hen de bioscoop uit lieten gaan via nooduitgangen of andere uitgangen. Uiteindelijk kwamen ze buiten aan en beseften ze dat ze op de achterste parkeerplaats buiten stonden, en waren ze gerustgesteld. Maar onderweg hadden die mensen de angst ervaren die de fabrieksarbeiders tijdens hun werk konden voelen. Zo eindigde de vertoning van de film. De volgende dag las ik de recensie in de krant en de kop luidde: Northstar Autopsy, een documentaire die niet iedereen overtuigt. Er stond in dat het publiek verdeeld was tussen sceptici en mensen die zeiden dat het waar was, dat er iets moest gebeuren en dat die industrie moest worden stopgezet.\u003c\/p\u003e\n\u003cblockquote\u003e\u003cspan class=\"notion-enable-hover\" data-token-index=\"1\" data-reactroot=\"\"\u003e\u003cstrong\u003eDelen:\u003c\/strong\u003e Toen ik wakker werd, was ik natuurlijk erg gestrest. Ik voelde me niet goed. Het is een lang verhaal om deze droom te vertellen, maar alles gebeurde snel, als in een actiefilm.\u003c\/span\u003e\u003c\/blockquote\u003e","brand":"UCM Center","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":48620114018625,"sku":"PODCAST_56748","price":19.99,"currency_code":"CAD","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0734\/8830\/2401\/files\/Featured-img-Northstar-Autopsy-Comprendre-vos-re_CC_82ves-Kaya.jpg?v=1767826693","url":"https:\/\/ucm.center\/nl\/products\/northstar-autopsy-version-francaise","provider":"UCM Center","version":"1.0","type":"link"}