{"product_id":"memoires-du-japon-version-francaise","title":"Japanse memoires","description":"\u003ch3\u003eDromen #1: Herinneringen aan Japan\u003c\/h3\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cimg src=\"https:\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0734\/8830\/2401\/files\/Memoires-du-Japon_Comprendre-vos-reves_2_600x600.jpg?v=1721999166\" alt=\"\" style=\"margin-bottom: 16px; float: none;\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eDroom 1:\u003c\/strong\u003e Ik was op een vreemde plek (buiten?) met veel groen, heel veel groen. Het was er erg mooi. De zon scheen. Een stem zei tegen me: «We gaan je een van je vorige levens in Japan laten zien.»\u003c\/p\u003e\n\u003cblockquote\u003e\n\u003cstrong\u003eDelen:\u003c\/strong\u003e Op dat moment werd ik in de concrete werkelijkheid half wakker en dacht ik: «Wauw, dit is belangrijk, dat moet ik morgen onthouden.»\u003c\/blockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eDroom 2:\u003c\/strong\u003e Ik was een man, Aziatisch, maar de bevolking beschouwde mij als een buitenlander (alsof ik blank was). Ik was een soldaat in dienst van het leger van het land waar ik me bevond, maar dat was niet mijn eigen land (alle mensen om me heen waren Aziatisch, ik was in een Aziatisch land). Ik had een maîtresse die een beetje op een geisha leek (make-up op haar gezicht - een wit gezicht, een soort zwarte driehoeken rond haar ogen, rode lippen, maar niet op haar hele lippen, waardoor de indruk van een klein mondje ontstond - en een beetje onthullende jurken met sluiers, lichte stof, vrij ruimvallend en met veel stof) en zij was de dochter van een van mijn goede vrienden (een inwoner van daar, maar met veel invloed en redelijk vermogend, die geld had). Daarna was er een scène waarin ik naar mijn maîtresse keek terwijl ze in een soort bar danste. Ik zat aan een tafel (ik zag mezelf) en dronk alcohol. Ik droeg een wit overhemd en een zwarte broek en had Aziatische gelaatstrekken, zwart haar (dik en een beetje golvend, trouwens), donkere ogen en een donkere huid (en ik begreep niet waarom ik 'blank' was, waarom iedereen zei dat ik blank was). Daarna was er een scène in bed waarin zij bij mij was (mijn maîtresse). Later had haar zus (haar tweelingzus) geprobeerd me te verleiden, maar ik had haar afgewezen. (Ze was op dezelfde manier gekleed, maar niet in dezelfde kleuren (in het blauw? En haar zus in het rood?). Haar make-up was een beetje anders en haar gezicht was iets langer =\u0026gt; je kon de gelaatstrekken van geen van beiden echt zien, maar je zag wel dat ze er fysiek een beetje anders uitzagen, ook al waren ze een tweeling). Ze hadden allebei heel lang zwart haar, vastgebonden in een paardenstaart. Later had ik ontdekt dat mijn echte maîtresse de tweelingzus was, dat ze zwanger was geworden en een kind van mij had gekregen. Hun vader wilde me vermoorden, dus had de zus van mijn echte maîtresse zich voor haar zus uitgegeven, omdat de twee samen een gesprek hadden gehad en ze haar had gevraagd: «Zou je bereid zijn te sterven voor de man van wie je houdt?» en mijn maîtresse had nee gezegd. Maar omdat haar zus bereid was te sterven voor de man van wie ze hield, had ze besloten zich voor haar zus uit te geven en veel tijd met mij doorgebracht (ik had de verandering nooit opgemerkt). De vader doodde me (Toen ik wakker werd en erover nadacht, begreep ik dat in het verhaal (het wordt in de droom geïmpliceerd, maar in mijn droom begreep ik niet zo goed wat er gebeurde en waarom alles zo verliep), de twee zussen verliefd op me waren en dat de vader van de twee meisjes niet alleen mij wilde vermoorden, maar ook zijn eigen dochter, degene van wie hij dacht dat ze mijn maîtresse was (waarschijnlijk omdat hij het niet eens was met die relatie), en dat de zus van mijn echte maîtresse bereid was geweest zich op te offeren en zo het leven van haar zus had gered). Op een bepaald moment in deze droom kreeg ik een soort visioen: een beeld van heel dichtbij van een oog op een witte huid, dat me een beetje deed denken aan Keanu Reeves in de film «The Last Samurai» (het oog was donker, geloof ik, maar ik kan me de precieze kleur niet herinneren). \u003cstrong\u003eDroom 3:\u003c\/strong\u003e Mijn moeder en ik waren in Québec. Ik liep over een weg die ik kende (die staat voor mooie jeugdherinneringen met mijn vrienden, omdat ik daar in werkelijkheid heb gewoond) en ik wilde ergens gaan winkelen. Ik stelde me voor dat ik op dezelfde dag heen en weer zou reizen, Ste-Agathe\/Québec Québec\/Ste-Agathe. Ik zag mezelf de Interbus nemen naar St-Jérôme, daarna de streekbus naar Montréal en vervolgens naar Québec, zonder vooraf kaartjes te hebben gekocht en met het risico dat er nog plaats zou zijn, om daarna naar Place Laurier te gaan en op dezelfde dag terug te keren naar Ste-Agathe. Daarna dacht ik dat ik iemand van mijn vrienden kon uitnodigen om met me mee te gaan winkelen in Place Laurier. Vervolgens dacht ik dat dat niet verstandig was en dat ik beter alleen naar St-Jérôme kon gaan. Daarna was ik weer in Québec, op de weg uit mijn jeugd, en kwam ik bij de McDonald's aan, vlak voor de kruising en het viaduct dat naar mijn oude appartement leidde. Terwijl ik liep, scheurde mijn ballerina (lichte schoen) bij de rechtergrote teen. Ik dacht dat ik ook schoenen kon kopen. Ik dacht dat ik bij Hart zou gaan kijken, want de vorige keer had ik bij Rossy ballerina's gevonden die ik heel lang had gedragen (In werkelijkheid is Rossy gesloten en is er op dezelfde plek een Hart geopend). In mijn droom stond ik naast het kleine winkelcentrum waar Hart is. Toen begon ik te twijfelen: ik besefte dat het zondag was en dat we die dag de bus hadden om uit Québec te vertrekken en naar Ste-Agathe terug te gaan (en ik werkte maandag, dus de volgende dag), en ik herinnerde me dat ik in het appartement heel laat was opgestaan. Ik wist dus dat ik echt niet veel tijd meer had om te blijven en dat ik me beter kon klaarmaken om te vertrekken. Daarna had ik een soort flashback: ik zag mezelf opnieuw die ochtend, toen ik was opgestaan in ons oude appartement, waar we hadden kunnen verblijven alsof het nog van ons was. Dat bracht me in verwarring, want in mijn hoofd was het alsof we alweer thuis waren aangekomen, omdat we ook bij andere mensen hadden verbleven gedurende de tijd dat we in Québec waren, voordat we naar ons oude appartement gingen. Maar op dat moment herinnerde ik me niet meer dat we waren verhuisd en daar dus niet meer woonden. In mijn hoofd was het alsof ik al thuis was geweest, dus was ik vergeten dat ik me moest klaarmaken om weer te vertrekken. Ik herinnerde me dat ik in mijn oude bed was opgestaan en was weggegaan, en ik herinnerde me ook dat ik al mijn spullen daar had achtergelaten. Ik dacht dat ik na 9 uur was opgestaan en dat onze bus rond 11 uur vertrok, dus probeerde ik mijn moeder te bellen (omdat er echt niet veel tijd meer was om de bus te halen). (Ik liep nu in dezelfde straat, maar aan de andere kant van de straat, in de tegenovergestelde richting: in plaats van naar mijn oude appartement te lopen, liep ik naar het busstation). Ik pakte mijn mobiele telefoon en probeerde mijn moeder te bellen. Eerst was ik op Facebook en probeerde ik te bellen, maar er werd naar een website gebeld (\u003ca class=\"notion-link-token notion-enable-hover\" href=\"http:\/\/www.elephant.net\/\" rel=\"noopener noreferrer\" data-token-index=\"1\" data-reactroot=\"\" target=\"_blank\"\u003e\u003cspan class=\"link-annotation-unknown-block-id--1850653946\"\u003ewww.elephant.net\u003c\/span\u003e\u003c\/a\u003e), dus hing ik op en probeerde ik de naam van het Facebookaccount van mijn moeder te vinden. Ik kwam via een rare naam, die me deed denken aan de naam van een engel, totdat ik besefte dat ik haar via Facebook zou bellen. Dat schoot niet op, omdat ze niet online zou zijn, aangezien ze geen toegang tot internet had, dus belde ik haar mobiel. Ik vroeg haar of de bus om 11 uur vertrok, en toen zei ze: «Dat weet ik». Ik zei toen dat we nog net op tijd waren. Ze zei dat we nu moesten vertrekken, dus zei ik haar dat ik naar het station zou lopen en dat zij alle bagage maar moest meenemen en daarheen moest komen, dat alles nog in de tassen zat, maar dat ik zelf niet had gegeten, mijn tanden niet had gepoetst, niets. Toen dacht ik dat ik misschien spullen in de badkamer had laten liggen, zoals mijn tandenborstel of mijn gezichtsreiniger, en hoopte ik dat ze eraan zou denken te controleren of er nergens iets was blijven liggen, dat ze die spullen zou zien en eraan zou denken ze mee te nemen. We hingen op en ik hoopte dat we op tijd zouden zijn, want de kaartjes konden niet worden omgewisseld of terugbetaald, dus als we de bus misten, moesten we nieuwe kaartjes kopen. Ik liep dus naar het viaduct, maar ik zag iets als een trap, een beetje zoals de voetgangersbrug bij een school in de buurt, een brug waarmee voetgangers over de snelweg kunnen gaan; je komt er via trappen. Toen ging de telefoon, maar het was net als de telefoon op mijn werk, niet mijn mobiel. Dus nam ik op: «[Naam van de plek waar ik werk], goedemorgen» en ik hoorde niets. Dus herhaalde ik het en zag ik een meisje voor me (met lang zwart haar, een witte huid, vrij jong, een soort tiener) dat zei: «Mhoort u mij?». Ik besefte dat zij degene was die belde, dus liep ik naar haar toe om te zeggen dat ze geen bereik had en dat haar telefoon daarom steeds wegviel.\u003c\/p\u003e","brand":"UCM Center","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":48620110872897,"sku":"PODCAST_27529","price":19.99,"currency_code":"CAD","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0734\/8830\/2401\/files\/Featured-img-Me_CC_81moires-du-Japon-Comprendre-vos-re_CC_82ves-Kaya.jpg?v=1767826679","url":"https:\/\/ucm.center\/nl\/products\/memoires-du-japon-version-francaise","provider":"UCM Center","version":"1.0","type":"link"}