{"product_id":"le-jury-crocodile-version-francaise","title":"De krokodillenjury","description":"\u003ch3\u003eDroom #1: De krokodillenjury\u003c\/h3\u003e\n\u003cdiv style=\"text-align: center;\"\u003e\u003cimg style=\"float: none;\" alt=\"\" src=\"https:\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0734\/8830\/2401\/files\/Le-jury-crocodile_Comprendre-vos-reves_2_1024x1024.jpg?v=1721999136\"\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cblockquote\u003eInzending: Ik schrijf u omdat ik een vraag aan u wil stellen, maar ook omdat ik een droom heb die ik u graag wil laten analyseren. Mijn vraag is de volgende: ik heb het idee om een blog te beginnen waarvan de naam verband houdt met die van een engel. Ik deel mijn droom met u, die verband houdt met mijn vorige vraag. Ik heb al geprobeerd mijn droom te interpreteren en heb enkele aanwijzingen gevonden, zoals: gerechtigheid, ik wil de wereld veranderen door mijn visie op te leggen… Uiteindelijk vertrouw ik u mijn droom toe, omdat ik moet toegeven dat ik nergens zeker van ben. Voordat ik ging slapen, vroeg ik dus om een droom over welk werk ik in mijn leven moest doen, omdat mij op mijn werk een andere functie was aangeboden die me niet beviel, hoewel ik langer zou kunnen werken en meer zou verdienen. Het werk was daar fysiek en psychologisch erg zwaar. Ik was erg teleurgesteld over mijn situatie, bijna wanhopig; ik had het gevoel dat ik er niet uit kon komen, gezien de huidige situatie in onze samenleving en mijn verantwoordelijkheden (appartement, eten, rekeningen…). Daarom vroeg ik om een droom over wat ik moet doen.\u003c\/blockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eDroom\u003c\/strong\u003e : De droom begint ’s avonds in een straat. Ik loop langs een etalage waarin een heleboel televisies staan. Ik kom aan bij een gebouw en betreed vervolgens een studio waar televisiepersoneel aanwezig is. Een van hen heeft een headset met microfoon op. Ik loop naar de deur van de tv-studio, duw die open en daarachter vindt een realitywedstrijd plaats. Het doel van de uitzending is om een winnaar te bepalen bij een soort schoonheidswedstrijd, waarin jongeren die tieners, of zelfs volwassen, lijken te zijn, winnen als ze erin slagen krokodillen te behagen. Ik bevind me op een hoogte en ver genoeg weg om de studio en een loopbrug naar een poel met riet en stenen te zien. De ouders van de tieners staan rond de poel en steunen hun kinderen; ze willen allemaal dat hun kind slaagt (kortom, dat elk van de kinderen de test doorstaat en wordt verkozen). Er is een tv-studio, met rondom het podium een menigte die op tribunes zit. Midden op het podium staat een ronde, ovale tafel waaraan de presentator, een paar gasten en een vrouwelijke gast zitten. De ouders blijven hun kinderen aanmoedigen, zoals vlak voor een examen of een grote wedstrijd. Iedere ouder heeft zijn eigen manier om aan te moedigen. L’een laat zijn kind begrijpen dat het de beste en de mooiste is; een andere ouder stelt zijn kind gerust met lieve woorden. L’op één na laatste ouder zegt niets, maar zijn indringende blik zegt genoeg: hij wacht op resultaten. De laatste ouder (een moeder) is juist agressiever; ze zegt op bijna dreigende toon: «Je gaat slagen en dat kun je maar beter doen!!!». Ik sta aan de rand van de poel, achter het riet. De presentator neemt het woord en leidt de show. Hij legt de regels van de wedstrijd uit: «De winnaar is degene die niet wordt opgegeten. Selfs als er twee kandidaten overblijven, hervatten we het spel totdat er één overblijft. Of helemaal geen kandidaten!». Ik was geïntrigeerd toen hij «opeten» zei. De krokodillen komen binnen en lijken een beetje hongerig. De presentator kondigt de eerste kandidaat aan. De ouders en families van de kandidaten zijn uit de poel geklommen en kijken door een hekwerk naar het tafereel (een beetje zoals in een dierentuin; ik verstop me achter het riet en niemand lijkt me te zien. De agressieve moeder staat ook achter het riet; ze ziet me niet, maar ik zie haar, met haar rug naar me toe. Ze kijkt naar het tafereel). De eerste kandidaat is een jong meisje. Haar vader heeft haar verteld dat ze de beste is. Ze draagt een wit, eendelig badpak en is mooi opgemaakt. Ze ziet eruit als een meisje dat over de catwalk loopt om Miss te worden. De krokodillen komen op haar af; een van hen trekt haar het water in en de krokodillen beginnen haar op te eten. Ik hoor de menigte een geluid maken: «Ooowwwhhh», alsof ze «O nee, wat jammer» willen zeggen. L’e presentator zegt op opgewekte toon dat de kandidaat niet is gekozen: «Nu de volgende kandidaat», zegt hij. De tweede kandidaat draagt een roze prinsessenjurk, als een trouwjurk, met pailletten erop. Ze besluit een pose aan te nemen en gaat zitten op de rots waarop ze stond. Ze neemt de houding aan van een zeemeermin die op een rots zit te wachten, met haar voeten tegen haar billen. Er zijn minder krokodillen om haar heen, omdat een van hen, die honger heeft, de vorige kandidaat nog aan het opeten is. De krokodillen vinden de kandidaat niet leuk. Een krokodil komt langzaam van haar linkerkant op haar af en kijkt haar even aan (3 seconden), zonder enige bijzondere uitdrukking. De kandidaat heeft haar ogen wijd opengesperd en wacht af of ze wordt geaccepteerd. De krokodil valt haar aan bij haar bovenlichaam, trekt haar vervolgens het water in en begint haar op te eten. De derde aangekondigde kandidaat werd al aangevallen door twee krokodillen. De ouders lijken het schouwspel normaal te vinden. Sommigen van hen lijken teleurgesteld dat hun kind niet is geslaagd (dat gold niet voor mij: ik voelde me geïrriteerd en verveeld, maar bleef wel verborgen). Ik kijk in de poel en zie opgegeten lichaamsdelen op het wateroppervlak drijven, evenals het hoofd van een kandidaat. De krokodillen zijn klaar met eten. Ik zie er een onderduiken met het hoofd in kwestie... Het was het hoofd van de kandidaat in het roze... Voor mij was dit te veel. Ik voelde de drang in me opkomen om naar de menigte te schreeuwen dat dit soort schouwspel niet normaal is, en ik zag mezelf dat doen... Maar nog voordat ik in actie kwam, werd de laatste kandidaat aangekondigd. Hij is met ontbloot bovenlijf en doodsbang. Hij is het kind van de moeder die zich agressief had gedragen. In plaats van een pose aan te nemen, danst hij en doet hij de manier waarop krokodillen lopen na. Dat lijkt te werken: de krokodillen kijken hem wantrouwig aan en lijken hem voor een van hen te houden. Toch voel ik dat de krokodillen weer wantrouwig worden. Dan gaat de moeder van de kandidaat hem ophalen en roept: «Genoeg, hij heeft nu gewonnen!». Ze trekt hem van de rots naar het droge en vervolgens het riet in. Daar is hij veilig en ze legt een witte handdoek op zijn schouders, als de panty die hij draagt. Hij denkt dat deze ervaring hem een lesje heeft geleerd, nadat hij heeft gezien wat degenen die zich anders gedragen te wachten staat: hij zal niet meer proberen zichzelf te zijn. De presentator wijst de kandidaat aan als winnaar van de wedstrijd en hij keert terug naar de bewoonde wereld buiten de studio. Ik nam de weg terug en liep door de deur die de studio met de tv-studio verbindt. Eenmaal buiten besef ik dat alle burgers dezelfde blik en dezelfde conditionering lijken te hebben.\u003c\/p\u003e\n\u003cblockquote\u003e\n\u003cstrong\u003eDelen\u003c\/strong\u003e : toen ik wakker werd nadat ik deze droom had gehad, had ik het gevoel dat ik de negatieve kant van onze huidige samenleving had gezien. De krokodillen interpreteerde ik als gewetenloze wezens die alleen hun eigen belangen willen behartigen (sindsdien heb ik er wat meer afstand van genomen). De tieners interpreteerde ik als jongeren, vol goede wil, die (volgens mij) een deel van hun originaliteit aan de samenleving kunnen bijdragen. De scène in mijn droom zette me aan het denken en toen ik wakker werd, zei ik tegen mezelf: «in het echte leven» moet ik aan de kaak stellen hoe de samenleving mensen conditioneert die niet aan haar criteria voldoen; dat wil ik doen via een blog waarin ik de tekortkomingen en leugens van onze samenleving belicht. Maar in mijn artikelen wil ik ook een of meer haalbare, toegankelijke oplossingen voorstellen, die ik zelf toepas en waarmee iedereen een levensstijl kan kiezen. Het wordt vooral een blog voor mezelf, via welke ik mijn standpunten met lezers wil delen (bijvoorbeeld: de voorkeur geven aan biologische producten, je verdiepen in de productie- en vismethoden en de omstandigheden waaronder wordt geproduceerd en gevist. De band met landbouwers versterken en iedereen laten zien dat je je eigen voedsel kunt verbouwen, zodat je beter kunt inspelen op je eigen behoeften en die van de mensen en dieren om je heen, en op die van de natuur... elkaar helpen, enz...). \u003c!-- --\u003e\n\u003c\/blockquote\u003e","brand":"UCM Center","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":48620090786113,"sku":"PODCAST_14575","price":19.99,"currency_code":"CAD","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0734\/8830\/2401\/files\/Le-jury-crocodile_Comprendre-vos-reves_1.jpg?v=1767826547","url":"https:\/\/ucm.center\/nl\/products\/le-jury-crocodile-version-francaise","provider":"UCM Center","version":"1.0","type":"link"}